Czesław Janczarski

Jak Wojtek został strażakiem
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Nasza oferta lektur i książek edukacyjnych

www.nk.com.pl/lektury-i-edukacja/7/kategoria.html

Książki w serii

Jan Grabowski Czarna Owieczka

Czesław Janczarski Jak Wojtek został strażakiem

Siergiej Michałkow Nie płacz, Koziołku

Janina Porazińska Szewczyk Dratewka

Alina i Czesław Centkiewiczowie Zaczarowana zagroda

Jak Wojtek został strażakiem

Lasem, łąką, polem

biegną kręte dróżki.

Zawiodą nas one

do wsi Kozie Różki.

Ta wioska od dawna

w okolicy słynie

ze straży pożarnej

najdzielniejszej w gminie.

Mają tu strażacy,

samochód czerwony.

Na szerokich kołach

czarne lśnią opony.

Mają sprzęt strażacki,

bogaty, nie skąpy:

drabiny, gaśnice,

sikawki i pompy.

Wszystko zawsze działa

sprawnie, jak należy.

A strażacy tutaj —

to sam kwiat młodzieży.

Zgrabni, silni, młodzi,

opaleni chłopcy.

Dumni są z nich swoi,

a chwalą ich obcy.

Każdy z nich ma mundur,

toporek ze stali

i hełm, w którym słońce

złotą świeczkę pali.

W środku wioski stoi

dom nie byle jaki —

strażacka remiza.

Napis tam jest taki:

OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA we wsi Kozie Różki.

Bije dzwon na alarm.

Już spieszą strażacy —

czasem w nocy — ze snu,

czasem w dzień — od pracy.

Słychać warkot z dala.

Patrzy wioska cała:

Mknie samochód straży

jak czerwona strzała.

Na pomoc! Na pomoc! —

ile sił w motorze!

Kto lepiej niż strażak

w nieszczęściu pomoże?

Nasza straż jest pierwsza —

choćby szmat był drogi.

Pryska woda z węża,

syczy żar i ogień.

Gaśnie groźny pożar,

dym ku ziemi gnie się.

To straż z Kozich Różków

ludziom pomoc niesie!

Strażacy nie tylko

są pierwsi przy pracy!

Wesoło się bawić

umieją strażacy.

W strażackiej remizie

wieczorem w sobotę

lśni klarnet srebrzysty,

puzony lśnią złote.

Harmonia zawodzi

wesoło lub rzewnie,

a skrzypce piskliwe

wtórują jej śpiewnie.

I talerz o talerz

uderza znienacka.

Nie lubi próżnować

orkiestra strażacka.

Dziewczętom warkocze

fruwają nad głową,

gdy bęben takt walca

wybija miarowo.

Starszyzna się cieszy,

przygładza wąsiska.

I starsi na tańce

popatrzeć chcą z bliska.

Tuż-tuż przy orkiestrze

siadł Wojtek na ławie.

Przygląda się bacznie

strażackiej zabawie.

I patrzy na puzon,

na złote talerze

i oczy z podziwu

otwiera najszerzej...

Hej, strażacy,

ochotnicy,

znani w całej

okolicy!

Oto mały Wojtek

marzy,

żeby z wami

służyć w straży.

— Chciałbym gasić

z wami ogień,

nieść ratunek,

nie znać trwogi...

Myśli o tym w dzień,

a nocą

śni o hełmach,

co się złocą.

Poradzili więc Wojtkowi

weseli strażacy,

żeby poszedł do kowala.

Kowal Bonifacy

jest tu komendantem

strażackiej drużyny.

Serce złote, dusza szczera,

chociaż groźny z miny...

Kowal wąsa kręci.

— Cenię twoje chęci! —

Palec wzniósł do góry,

patrzy na chłopaka.

— Jeszcześ mi za mały,

smyku, na strażaka. —

Rusza kowal wąsem,

a wąs miał jak wiecha.

— Będziesz w straży,

gdy się z Wojtka

przemienisz w Wojciecha!

Ciąg dalszy w wersji pełnej

© Copyright for the text by Spadkobiercy Czesława Janczarskiego, 1950

Ilustracja na okładce: Żejmo

Przygotowanie pliku do konwersji Agnieszka Dwilińska-Łuc

ISBN 978-83-10-12430-2

Plik wyprodukowany na podstawie Jak Wojtek został strażakiem, Warszawa 2012

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl