Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj inne książki tego autora
http://nk.com.pl/mlody-samuraj/158/seria.html

Dla Zacha i Leo:

abyście zawsze w życiu ochraniali się nawzajem…

ZAKŁADNICZKA

PROLOG

Kostki kierowcy pobielały, kiedy zacisnął dłonie na kierownicy humvee i z całej siły wdusił pedał gazu. Potężny silnik ryknął, a opancerzony wóz wystrzelił na szosę pełną lejów po bombach.

Pędząc po nierównej nawierzchni przypominającej spękaną skórę martwego węża, dwaj pasażerowie mogli tylko bezradnie patrzeć z tylnego siedzenia na przemykające za oknami piekielne obrazy ogarniętego wojną Iraku. Jałowe skrawki usianej śmieciami pustyni; wypalone szkielety porzuconych samochodów; zrujnowane budynki posiekane kulami oraz wynędzniałe buzie irackich dzieci grzebiących pośród gruzów.

Młodsza pasażerka, asystentka dyplomaty, o młodzieńczej twarzy i starannie ułożonych blond włosach, drżącą ręką otarła łzę. Jej towarzysz, wysoki Latynos o wydatnych kościach policzkowych i głęboko osadzonych, bystrych jak u sokoła piwnych oczach, wydawał się bardziej opanowany. Lecz dłoń zaciśnięta na krawędzi fotela zdradzała niepokój.

Tylko siedzący z przodu ochroniarz, z pistoletem maszynowym MP5 na kolanach, pozostał niewzruszony. Pokonywał tę trasę wiele razy. Nie żeby stała się przez to choć trochę łatwiejsza. Mierzący niespełna dwanaście kilometrów łukowaty fragment autostrady stanowił jedyną arterię łączącą międzynarodowe lotnisko w Bagdadzie z Zieloną Strefą – przypominającą fortecę bezpieczną przystanią sił wojskowych i rządowych w sercu miasta. To czyniło Route Irish najniebezpieczniejszą drogą na świecie – wygodną strzelnicą dla terrorystów i rebeliantów. Każda próba przemierzenia tej szosy równała się niemal próbie samobójczej.

„A dzisiaj prawdopodobieństwo ataku jeszcze wzrosło” – pomyślał ochroniarz, zerkając przez ramię na nowo mianowanego ambasadora Stanów Zjednoczonych w Iraku. Amerykanie zwykle transportowali ważnych urzędników z lotniska do strefy za pomocą śmigłowców, lecz silne wiatry i groźba burzy piaskowej wymogły zmianę strategii.

Oczy ochroniarza badały okolicę przez kuloodporne szyby. Przed nimi i za nimi pędziły trzy kolejne humvee w budzącej respekt wojskowej eskorcie. Wozy zostały uzbrojone w wielkokalibrowe karabiny maszynowe M2 oraz granatniki MK19. Konwój parł naprzód; humvee na czele oczyszczał drogę, spychając na pobocze cywilne samochody, jeśli nie dość szybko usuwały się z drogi.

W polu widzenia ukazał się przejazd nad autostradą i ochroniarz stężał. To było idealne miejsce na atak. Poprzedniej nocy most miał zostać przeszukany. Nie oznaczało to jednak, że odkryto WSZYSTKIE ajdiki, ładunki wybuchowe. Dłoń mężczyzny odruchowo sięgnęła do ukrytego w kieszeni breloczka przy kluczach. Nigdy się z nim nie rozstawał. Zawieszka zawierała uśmiechnięte zdjęcie jego ośmioletniego synka. Ściskając talizman, przysiągł – jak wiele razy wcześniej – że przeżyje tę podróż, choćby tylko ze względu na syna.

Gdy przejeżdżali pod mostem pomazanym graffiti, czujnie wypatrywał „brokerów” – obserwatorów przekazujących przez komórki informacje rebelianckim bojownikom. Taki telefon mógł sprowadzić samochód wyładowany materiałem wybuchowym lub zamachowca samobójcę, spowodować eksplozję przydrożnego ajdika, ostrzał z przejeżdżającego samochodu, a nawet salwę z moździerza lub granatnika przeciwpancernego. Ochroniarz nieraz był świadkiem podobnych ataków; zawsze kończyły się tragedią.

Kiedy wynurzyli się po przeciwnej stronie mostu, usłyszał, jak kierowca oddycha z ulgą i przyspiesza, prowadząc humvee w kierunku Zielonej Strefy. Ochroniarz podjął obserwację – wypatrywał zagrożeń wśród pojazdów, pieńków drzew na środkowym pasie zieleni, wśród bloków mieszkalnych od południa oraz na zbliżających się rozjazdach i rampach następnego skrzyżowania betonowej dżungli.

– Niedobrze – mruknął kierowca, kiedy konwój zwolnił do ślimaczego tempa.

Przed nimi ruch zatrzymał się całkowicie.

Radiostacja HF obudziła się do życia.

– Tango Jeden do Tango Trzy. Przed nami zderzenie.

Z samochodu w tyle odpowiedział dowódca grupy.

– Tango Jeden, tu Tango Trzy. Przebijcie się naprzód. Użyjcie pasa zieleni.

Prowadzący wóz zbliżył się do zatoru. Gdy wjeżdżał na krawężnik, uwagę ochroniarza zwrócił leżący na poboczu martwy pies. Padlina wydawała się nienaturalnie rozdęta.

W chwili gdy podjechali bliżej, ochroniarz spostrzegł na przejeździe powyżej mężczyznę z komórką. Idąc za głosem instynktu, wychylił się i mocno szarpnął kierownicę na prawo. Zaskoczony kierowca rzucił mu gniewne spojrzenie, gdy humvee raptownie zjechał z autostrady.

Ułamek sekundy później pies-pułapka eksplodował i samochód na czele zniknął w kuli ognia.

Ich wozem wstrząsnęła potężna siła wybuchu. Asystentka krzyknęła z przerażenia, kiedy dosięgła ich fala piekielnego żaru. Zachowując zimną krew, ochroniarz przebiegł wzrokiem horyzont i kątem oka dostrzegł ostrzegawczy błysk granatnika z pobliskiego bloku.

– JEDŹ, JEDŹ, JEDŹ! – krzyknął na kierowcę.

Żołnierz wcisnął gaz do dechy i silnik zawył w proteście. Wystrzelili naprzód, lecz zbyt późno. Pocisk trafił w tył wozu i eksplodował. Choć humvee ważył ponad dwie i pół tony, wzleciał w powietrze niczym dziecinna zabawka. Pasażerowie obijali się wewnątrz jak szmaciane lalki. Wóz z ogłuszającym hukiem wylądował na boku po stronie kierowcy. Kabinę w mgnieniu oka wypełniły dym oraz gryzący smród płonącej farby i oleju napędowego.

Ochroniarzowi dzwoniło w uszach, usilnie próbował odzyskać orientację. Obejrzał się, by sprawdzić, co ze zleceniodawcą. Humvee został dodatkowo opancerzony, by przetrwać tego typu ataki, ale takie trafienie oznaczało bardzo poważne uszkodzenia. Mężczyzna wiedział także, że drugi pocisk oznaczałby ich koniec.

– Proszę pana? PROSZĘ PANA! – krzyknął, machając, by rozgonić dym i dojrzeć ambasadora. – Nic się panu nie stało?

Oszołomiony, lecz przytomny urzędnik pokręcił głową.

– Musimy natychmiast wysiąść! – wyjaśnił ochroniarz, sięgając w tył i odpinając mu pasy. Postukał kierowcę w ramię. – Weźmiesz drugiego zleceniodawcę.

Lecz ten nie odpowiedział. Był martwy; w momencie trafienia uderzył głową o przednią szybę.

Ochroniarz zaklął i pchnął drzwiczki. Lecz nawet gdy napierał na nie całym ciałem, nie drgnęły. Siła wybuchu wygięła opancerzoną konstrukcję i drzwi zablokowały się w pozycji zamkniętej. Tkwili uwięzieni jak sardynki w puszce.

Mężczyzna podniósł z podłogi pistolet, modląc się, by szkło okazało się jednostronnie kuloodporne, tak jak prosił.

– Proszę zasłonić twarz! – polecił ambasadorowi.

Wycelował MP5 w najdalszy róg przedniej szyby i puścił kilka serii; odłamki trysnęły na zewnątrz. Wykopał szkło, a gdy dym się rozwiał, wyczołgał się przez otwór.

Na zewnątrz trwała zażarta strzelanina. Ogłuszający huk granatów i grzmot ciężkich karabinów maszynowych mieszały się z falami uderzeniowymi po wybuchach pocisków moździerzowych. Powietrze zgęstniało od czarnego dymu; co chwila gwizdały przelatujące kule.

Odwrócił się, pomógł ambasadorowi wygramolić się z wozu i wciągnął go pod osłonę podwozia.

– Hayley! – jęknął błagalnie mężczyzna, wskazując asystentkę zwisającą bezwładnie z tylnego siedzenia.

Lecz ochroniarz zdążył już ocenić jej stan. Młoda kobieta przyjęła na siebie całą siłę trafienia. Ze smutkiem pokręcił głową.

– Nie żyje.

Osłaniając ambasadora przed ostrzałem, przywołał gestem wsparcie. Kierowca zamykającego konwój humvee zauważył ich i skręcił; w tej samej chwili nadjechał biały sedan. Zanim ich człowiek zdążył zareagować, wrogi wóz zbliżył się i eksplodował. Humvee został unicestwiony w wybuchu wraz z całą obsadą, a z nim wszelka nadzieja na ratunek.

Ochroniarz nie potrzebował więcej dowodów, że to starannie zaplanowany atak. Wykorzystanie ajdików, granatników i zamachowców samobójców naraz świadczyło o tym, że rebelianci znają trasę przejazdu ambasadora i są zdeterminowani go zabić.

Wobec zagrożenia operacji ochroniarz zdecydował, że musi zmodyfikować plan, jeśli chce uratować życie zleceniodawcy. Zresztą było jedynie kwestią czasu, kiedy kolejna rakieta trafi uszkodzony humvee.

– Siedzimy tu niczym kaczki – powiedział. – Może pan biec?

– Na studiach w UCLA wygrałem bieg na czterysta metrów – pochwalił się ambasador.

– Więc proszę się trzymać blisko i robić dokładnie to, co powiem. Pędzimy do mostu.

Wypuścił serię kryjącą. Potem używając własnego ciała jako tarczy, chwycił ambasadora i ruszył przez odsłonięty fragment drogi. Kiedy biegli ku bezpiecznej osłonie, nad ich głowami przeleciały z ponaddźwiękowym świstem rebelianckie kule.

Za ich plecami pocisk z granatnika trafił humvee. Wybuch powalił obu na ziemię. Drżąc od adrenaliny, ochroniarz podniósł ambasadora na nogi.

Zanurkował pod osłonę zniszczonego bmw i zatrzymał się, by ocenić sytuację. Załoga ostatniego ocalałego humvee walczyła z ostrzeliwującym wrogiem. Paru irackich cywilów, którzy nie dotarli do przejazdu, kuliło się za swoimi samochodami. Ochroniarz wiedział, że większość z nich jest niewinna, lecz nie opuścił broni: jeden rebeliant mógł zabić ambasadora.

Wyjrzał zza maski i zobaczył, jak z najbliższego zjazdu na autostradę stacza się czarny SUV z przyciemnionymi szybami. Okno od strony pasażera było otwarte; sterczała z niego lufa karabinu skierowana w ich kierunku.

Bmw został nagle zasypany gradem kul; przednia szyba się rozsypała. Ochroniarz rzucił się na ambasadora, osłaniając go przed zabójczymi pociskami. Główny impet ataku przyjął samochód; seria za serią grzechotały o karoserię. Ostrzał urwał się, kiedy ocalały snajper z humvee wymierzył karabin maszynowy w SUV-a rebeliantów, zmuszając ich do zmiany celu.

– Nie możemy dać się tutaj przyszpilić – mruknął ochroniarz, zsuwając się z ambasadora.

Lawirując między samochodami, ruszyli zgarbieni w stronę mostu, ścigani deszczem kul. Gdy znaleźli się pod jego osłoną, ochroniarz rozejrzał się, szukając samochodu niezablokowanego przez wypadek – niewątpliwie zaaranżowany wcześniej. Niedaleko czoła zatoru zauważył srebrnego mercedesa.

W tunelu rozbrzmiewały echem terkot broni maszynowej i okrzyki przerażenia.

– Ścigają nas! – zawołał ambasador, z niepokojem oglądając się przez ramię.

Pchnąwszy go naprzód, ochroniarz odpowiedział ogniem, pilnując, by cały czas odgradzać ambasadora od terrorystów.

Biegnąc zygzakiem wśród aut, prawie dotarli do mercedesa, gdy naraz ambasador zatrzymał się jak wryty.

– Niech pan idzie dalej! – ponaglił ochroniarz.

W tej chwili także on zobaczył stojącego przed nimi mężczyznę.

Ubrany w dżinsy i T-shirt rebeliant z twarzą zakrytą czerwono-białą chustą trzymał kałasznikowa wymierzonego wprost w ambasadora.

Wystrzelił.

Ochroniarz odruchowo skoczył przed zleceniodawcę, odpychając go na bok. Ambasador patrzył bezradnie, jak jego wybawca zostaje odrzucony w tył serią pocisków, a potem osuwa się na ziemię – martwy.

Zdobył się na największe poświęcenie, by ocalić urzędnika.

Na próżno jednak. Rebeliant podszedł i wymierzył dymiącą lufę karabinu w twarz ambasadora.

– Teraz kolej na CIEBIE, niewierny! – warknął.

– Możesz mnie zastrzelić, ale nie zdołasz zabić nadziei – odparł urzędnik, patrząc na przeciwnika bez lęku.

Ochroniarz powinien był zginąć, lecz ocaliła go kamizelka kuloodporna. Półprzytomny zareagował jedynie dzięki odruchom wpojonym podczas treningów. Padając, zgubił swój MP5, ale wyciągnął z kabury na biodrze SIG Sauera P228 i z bliska zastrzelił napastnika.

Zanim rebeliant dotknął ziemi, ochroniarz już próbował się podnieść na nogi. Kończyny miał ciężkie jak ołów, w ustach czuł niepokojący miedziany posmak.

– Żyje pan! – wykrzyknął ambasador, biegnąc mu na pomoc.

Ochroniarz chwiejnie zbliżył się do mercedesa i szarpnięciem otworzył drzwiczki. Kierowca uciekł wcześniej, ratując własne życie, i zostawił kluczyki w stacyjce.

– Niech pan wsiada i się schyli – pouczył ambasadora, z wysiłkiem chwytając powietrze.

Manipulował kluczykami, błagając w duchu, by wóz zapalił za pierwszym razem, gdy tylna szyba implodowała od kuli. Silnik zbudził się do życia; ochroniarz wcisnął pedał gazu i wystrzelili na Route Irish. Z mostu nad ich głowami posypał się grad pocisków. Meandrując, by ich uniknąć, ochroniarz gnał autostradą, omijając dziury po wybuchach, aż odgłosy potyczki ścichły w oddali.

– Jest pan poważnie ranny! – rzucił ambasador, zauważywszy, że fotel kierowcy jest skąpany we krwi.

Ochroniarz ledwie skinął głową, ostatkiem sił skupiając się na wypełnieniu obowiązku. Zbliżając się do bezpiecznego, osłoniętego murem pierwszego posterunku Zielonej Strefy, zwolnił. Strażnicy nie mieli pojęcia, że wiezie ambasadora, było zatem więcej niż prawdopodobne, że pierwsi zaczną strzelać. Zatrzymał się przed szlabanem, wysiadł wraz z ambasadorem i pieszo pokonał ostatni odcinek.

Wciąż skupiony na wypatrywaniu niebezpieczeństwa zachwiał się na nogach; przez jego mundur przesiąkała krew.

– Musimy pana zabrać do szpitala – nalegał ambasador, ujmując go pod ramię.

Mężczyzna z roztargnieniem spojrzał w dół. Dopiero teraz, gdy fala adrenaliny opadła, poczuł ból.

– Za późno… – Mężczyzna się skrzywił.

Żołnierze ONZ wybiegli i otoczyli ich kordonem ochronnym.

– Już jest pan bezpieczny – powiedział ochroniarz i osunął się u stóp ambasadora, wciąż ściskając w dłoni niewielki, poplamiony krwią breloczek.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 1

Sześć lat później…

Pierwszy cios spadł niespodziewanie. Potężny prawy hak trafił Connora w szczękę. Chłopak zobaczył gwiazdy i zatoczył się do tyłu. Tylko instynkt sprawił, że nie dał się powalić lewemu prostemu, który zaliczył zaraz potem. Connor zablokował atak przedramieniem i skontrował kopnięciem w żebra. Był jednak za bardzo oszołomiony, by włożyć w cios siłę.

Napastnik, piętnastolatek o kręconych czarnych włosach i ciele jak wykutym z kamienia, odbił kopnięcie i natarł energicznie. Connor osłonił głowę, gdy posypał się na niego grad uderzeń.

– Dawaj, Jet! Znokautuj go!

Krzyki tłumu w uszach Connora zmieniły się w ryk dzikiej bestii, gdy Jet okładał go pięściami. Uchylał się i wymykał przed brutalnym natarciem. Został jednak zablokowany.

Potem przez hałas przedarł się dźwięk gongu i rozdzielił ich sędzia. Jet spojrzał z wściekłością; stracił przewagę.

Connor wrócił do swojego narożnika. Miał czternaście lat, nastroszone brązowe włosy, niebieskozielone oczy i sylwetkę sportowca – efekt ośmiu lat treningów sztuk walki. Wypluł ochraniacz na zęby i z wdzięcznością przyjął butelkę z wodą, którą wyciągnął do niego Dan. Trener kick-boxingu, łysy mężczyzna o wąskich oczach i spłaszczonym, zbyt wiele razy złamanym nosie, nie wyglądał na zadowolonego.

– Musisz trzymać wyżej gardę – ostrzegł.

– Jet jest strasznie szybki w rękach – wysapał Connor między łykami wody.

– Ale ty jesteś szybszy – odparł Dan stanowczym, niedopuszczającym sprzeciwu tonem. – Tytuł mistrzowski jest twój, starczy wyciągnąć rękę. Chyba że będziesz się dalej upierał, żeby tak odsłaniać podbródek.

Chłopak kiwnął głową. Mobilizując ostatnie rezerwy energii, potrząsnął ramionami i odetchnął głęboko, starając się rozluźnić piekące mięśnie. Po sześciu walkach kwalifikacyjnych był już zmęczony. Trenował jednak ciężko przed turniejem Bitwa o Brytanię i nie zamierzał się poddać na ostatniej prostej.

Dan otarł mu pot z twarzy ręcznikiem.

– Widzisz tego gościa w drugim rzędzie?

Connor zerknął na mężczyznę pod pięćdziesiątkę o srebrnoszarych, ostrzyżonych po wojskowemu włosach. Siedział wśród wiwatujących widzów z programem zawodów w ręce, dyskretnie obserwując chłopaka.

– To menedżer szukający talentów.

Connor poczuł nagle dodatkową motywację, by zwyciężyć. To mogła być jego szansa, by wejść na szczebel rozgrywek międzynarodowych, na walkę o światowe tytuły, a może nawet na podpisanie umowy ze sponsorem. Pomijając własne ambicje, boleśnie zdawał sobie sprawę, jak bardzo pieniądze przydałyby się bliskim.

Zabrzmiał gong rozpoczynający trzecią i ostatnią rundę.

– A teraz idź i wygraj! – ponaglił Dan, zachęcająco klepiąc go w plecy.

Chłopak wsunął do ust ochraniacz i ruszył stawić czoło Jetowi – bardziej niż kiedykolwiek zdecydowany zwyciężyć.

Przeciwnik podskakiwał lekko na palcach, z pozoru równie rześki jak podczas pierwszej rundy. Tłum pohukiwał i wrzeszczał, kiedy stanęli naprzeciw siebie na ringu w oślepiającym blasku reflektorów. Mierzyli się wzrokiem; żaden nie chciał pokazać najmniejszej oznaki słabości. Zaraz po tym, gdy dotknęli się rękawicami, Jet rzucił się naprzód, atakując morderczą kombinacją: lewy prosty, prawy prosty, lewy prosty, prawy sierpowy.

Connor zrobił unik i skontrował kopnięciem frontalnym. Przednią częścią stopy trafił przeciwnika w brzuch, aż ten zgiął się wpół. Nie przerywając natarcia, chłopak zablokował go gradem ciosów. Lecz Jet się nie poddał. Z zajadłością osaczonego tygrysa odpowiedział serią ciosów na korpus. Każde uderzenie osłabiało Connora coraz bardziej, aż w końcu był zmuszony się cofnąć. Gdy robił krok w tył, Jet trafił go obezwładniającym kopnięciem golenią w udo. Chłopak zachwiał się, wystawiając się na kolejny sierpowy. Jet wzmocnił cios ciężarem całego ciała. W ostatnim ułamku sekundy Connor przykucnął i rękawica musnęła tylko czubek jego głowy.

Uświadomiwszy sobie, że udało mu się tym razem uniknąć sierpowego, zrozumiał, że Jet zamierzał go znokautować TYM właśnie ciosem.

Jak dwaj gladiatorzy przesuwali się tam i z powrotem po ringu. Pot zalewał Connorowi oczy; chłopak oddychał ciężko, czując pulsowanie krwi w żyłach, gdy uderzenia i kopnięcia sypały się gęsto i szybko. Czuł, jak uchodzi z niego energia. Nie mógł jednak teraz się poddać. Stawka była zbyt wysoka.

– Lekko na stopach! – ryknął Dan ze swojego narożnika.

Jet wykonał kopnięcie okrężne w głowę. Connor zablokował je ramionami i skontrował kopnięciem bocznym. Przeciwnik odskoczył i błyskawicznie zaatakował znowu, młócąc pięściami. Widząc ich zażarte zmagania, tłum wpadł w szał. Przyjaciele z Dojo Sztuk Walki Tygrys zaczęli skandować imię Connora, aż zatrząsł się dach:

– CON-NOR! CON-NOR!

Zwolennicy Jeta odpowiedzieli równie zajadle. W ostatnich sekundach pojedynku krzyki osiągnęły gorączkowe natężenie. Connor zrozumiał, że jeśli nie znokautuje przeciwnika, ten prawdopodobnie wygra na punkty. Ale wyczerpanie brało nad nim górę.

– Nie opuszczaj gardy! – krzyknął zirytowany Dan z narożnika.

Jet zauważył lukę w obronie Connora i rzucił się do ataku. Lewy prosty, prawy prosty… sierpowy!

Ale Connor tylko zamarkował słabość, by zmylić przeciwnika… i Jet połknął przynętę. Z szybkością błyskawicy chłopak uskoczył z drogi ataku i uderzył lewym prostym, ogłuszając rywala. Potem nogą zakroczną wykonał kopnięcie zahaczające z obrotem. Jet nawet nie wiedział, co się stało, gdy pięta Connora trafiła go w skroń. Czarny ochraniacz wystrzelił z jego ust i chłopak osunął się bezwładnie na ring. Sekundę później gong oznajmił koniec walki.

Oszołomiony Jet, zataczając się, wstał z pomocą sędziego. Connor skłonił się na znak szacunku dla przeciwnika, który odpowiedział niechętnym skinieniem głowy. Na ring wyszedł sędzia główny i ogłosił do mikrofonu:

– Tytuł mistrzowski w Turnieju Kick-boxingu Bitwa o Brytanię w kategorii do lat szesnastu otrzymuje… CONNOR REEVES!

Tłum wiwatował radośnie, kiedy chłopak odbierał nagrodę, srebrną figurkę kick-boxera na kolumnie z białego marmuru. Poczuł falę uniesienia i podniósł trofeum wysoko nad głowę na znak uznania dla swoich fanów.

Dan chwycił go za ramiona.

– Gratulacje, mistrzu! – powiedział z szerokim uśmiechem. – Ojciec byłby z ciebie bardzo dumny.

Connor popatrzył na lśniącą nagrodę i na wiwatujących widzów. Ogromnie by chciał, żeby ojciec mógł stać obok niego i dzielić z nim tę chwilę. To właśnie ojciec zachęcił go do trenowania sztuk walki. Były jego pasją – podobnie jak pasją Connora.

– Muszę przyznać, że przez chwilę niepokoiłem się o ciebie – zauważył Dan.

– Markuj i walcz – odparł chłopak. – Sam mnie pan nauczył tej sztuczki, prawda? Więc zasługuje pan na to nie mniej ode mnie.

Podając mężczyźnie trofeum, zerknął na drugi rząd i z rozczarowaniem przekonał się, że srebrnowłosy mężczyzna zniknął.

– Więc menedżer nie był zachwycony?

– Och, nim bym się nie przejmował – przyznał Dan z szelmowskim uśmieszkiem, unosząc statuetkę. – Nie mam pojęcia, kim był ten facet. Po prostu chciałem, żebyś walczył najlepiej, jak potrafisz – i udało się!

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 2

Kiedy Connor wyszedł z Centrum ExCeL w londyńskich dokach i ruszył na przystanek autobusowy przy Freemasons Road, poczuł zimny wiatr. Szare lutowe niebo wyglądało posępnie; zima, choć się kończyła, nie chciała rozluźnić uścisku. Ale nawet ponura pogoda nie potrafiła zepsuć chłopakowi humoru. Został mistrzem kick-boxingu Wielkiej Brytanii i na dowód tego niósł w torbie statuetkę. Nie mógł się doczekać, by ją pokazać babci – ostatecznie była jego największą fanką.

Naciągnął kaptur bluzy, zarzucił torbę na ramię i przeszedł przez wiadukt nad szynami kolejki DLR. Przebiegł przez ulicę. Nagle, w alejce z szeregiem zabitych deskami sklepików, usłyszał wołanie o pomoc.

W połowie zaśmieconego zaułka zobaczył elegancko ubranego chłopca o indyjskich rysach otoczonego przez młodocianą bandę. Było oczywiste, że mężczyzna zmierzający w stronę stacji kolejki także słyszał krzyk. Ale przyspieszył kroku, odwracając wzrok.

„Boi się, żeby nie dostać nożem – pomyślał Connor. – I trudno go za to winić”.

Sam jednak nie odszedł. Ojciec uczył go, że silni mają obowiązek bronić słabszych. To dlatego sam wstąpił do wojska i dlatego zachęcał Connora, by zaczął trenować sztuki walki. Nie chciał, by jego syn został ofiarą.

Przywódca bandy pchnął chłopaka na ścianę zaułka i zaczął przetrząsać mu kieszenie.

– Zostawcie go! – krzyknął Connor.

Członkowie gangu niemal równocześnie zwrócili się w jego stronę.

– To nie twoja sprawa, kolego – powiedział przywódca. – Spadaj!

Connor zignorował ostrzeżenie i ruszył w ich kierunku.

– To mój kumpel.

– Ten oferma nie ma kumpli – odparł przywódca i splunął pod stopy ofiary, wyraźnie nie wierząc w blef.

Connor zrównał się z nimi i wyzywająco spojrzał na przywódcę. Ubrany w workowate dżinsy i T-shirt z podobizną Dr. Dre chłopak był od niego dobrych kilkanaście centymetrów wyższy i dobrze zbudowany. Z szeroką piersią, wydatnymi bicepsami i pięściami jak młoty spokojnie mógł grać w ataku szkolnej drużyny rugby. „O ile nie rzucił jeszcze szkoły” – pomyślał Connor.

Pozostali członkowie bandy – dwóch chłopaków i dziewczyna – byli mniej groźni, ale nadal niebezpieczni jako grupa. Jeden z nich, z pryszczatą twarzą, w conversach, luźnych dżinsach i szarej bluzie z kapturem trzymał deskorolkę. Drugi nosił identyczne workowate dżinsy, puchówkę i czerwoną bejsbolówkę Nike, nasadzoną na bakier na rozjaśnioną blond czuprynę. Dziewczyna, Chinka z czarnymi, ściętymi na pazia włosami i kolczykiem w nosie, miała czarny makijaż w stylu emo i martensy. Spojrzała wrogo na intruza.

– Chodźmy. – Connor zwrócił się do nowego przyjaciela, starając się mówić cicho i spokojnie.

Nie chciał zdradzać, jak bardzo w rzeczywistości jest zdenerwowany. To prawda, że trenował kick-boxing i jujitsu, ale nie szukał zwady. Nauczyciel jujitsu wbił mu do głowy, że przemoc stanowi ostateczne rozwiązanie. Szczególnie wobec przewagi czworo do jednego – to niewątpliwie było szukanie guza.

Indus z wahaniem zrobił krok w jego stronę, ale przywódca bandy stanowczo położył mu rękę na piersi.

– Nigdzie nie idziesz.

Chłopiec zamarł w miejscu przerażony i spojrzał na wybawcę z bezradnością i rozpaczą.

Powstał impas. Oczy Connora taksowały kolejno przeciwników; torbę trzymał w gotowości, by się bronić, gdyby któryś wyciągnął nóż.

– Powiedziałem, zostawcie go w spokoju – powtórzył, przesuwając się tak, aby stać pomiędzy gangiem a ofiarą.

– A ja powiedziałem, żebyś się nie wtrącał – odparł przywódca i zamachnął się pięścią, celując w twarz chłopaka.

Gdy ten przerażony pisnął, Connor rzucił się naprzód i zablokował cios przedramieniem. Potem stanął w pozycji do walki z uniesionymi pięściami, ostrzegając członków bandy, by się nie zbliżali.

Przywódca spojrzał na niego rozjuszony, ale zaraz zarechotał drwiąco.

– Patrzcie no! Karate Kid!

„Zobaczymy, kto będzie się śmiał ostatni” – pomyślał Connor, zdejmując torbę z ramienia.

Przywódca zmierzył go wzrokiem. Potem zamachnął się dziko prawym sierpowym w jego głowę. Connor błyskawicznie przysiadł, po czym zrobił wypad i odpowiedział potężnym uderzeniem w brzuch.

Niespodziewany cios powinien był cisnąć przeciwnika na ziemię, ale młody gangster okazał się znacznie silniejszy, niż wyglądał. Stęknął tylko i zaatakował kombinacją lewego prostego, prawego prostego i ciosu w podbródek. Connor przeszedł do defensywy. Gdy blokował kolejne ataki, stało się boleśnie oczywiste, że przeciwnik jest wytrenowanym bokserem. Chłopak go nie docenił, teraz więc szybko skorygował taktykę. Connor był szybszy, za to przeciwnik miał przewagę siły i zasięgu. Walka bez rękawic mogła się skończyć tragicznie – wystarczyłby cios jednej z tych potężnych pięści, by chłopak wylądował w szpitalu.

„Im są więksi, tym twardszy ich upadek” – pomyślał i przypomniał sobie, że w jujitsu roślejszego przeciwnika można pokonać, wykorzystując jego własną siłę.

Gdy przywódca bandy wymierzył paskudny cios okrężny w jego głowę, Connor wszedł do wnętrza łuku i wirując, złapał napastnika. Przekierowując siłę uderzenia, przerzucił go przez biodro i cisnął na beton. Przeciwnik uderzył w ziemię tak silnie, że stracił dech. Członkowie bandy patrzyli z niedowierzaniem na powalonego przywódcę, tymczasem chłopak nie zdołał ukryć zachwyconego uśmiechu na widok dręczyciela wijącego się w błocie.

– Dołóżcie… mu! – wyrzęził przywódca, nie mogąc się podnieść.

Gangster w bejsbolówce Nike rzucił się na Connora i kopnął w bok z wyskoku. Chłopak odskoczył i dopiero wtedy sobie uświadomił, że jego nowy przyjaciel stoi tuż za nim. Nie mając czasu do stracenia, odepchnął go z drogi.

Nike walnął stopą w mur. Rozwścieczony natarł znowu wściekłą serią kopnięć z obrotem. Zaskoczony jego umiejętnościami Connor musiał się cofnąć. Kiedy to robił, tylko instynkt – wyćwiczony dzięki godzinom sparingów – ostrzegł go o równoczesnym ataku zza pleców. Obejrzał się przez ramię i zobaczył, że zakapturzony bierze zamach deskorolką w jego głowę.

W ostatnim ułamku sekundy przysiadł. Koniec deski minął go o włos i trafił gangstera w bejsbolówce w twarz. Ten osunął się na kolana półprzytomny.

Przerażony pomyłką zakapturzony stanowił łatwy cel. Connor wykorzystał to i kopnął go w bok. Lecz przeciwnik zareagował szybciej, niż można się spodziewać, unosząc deskorolkę jak tarczę. Podczas egzaminów na czarny pas Connor łamał deski, znał więc właściwą technikę. Zacisnął zęby, nie wahając się ani chwili – lepiej, żeby trzasnęła deska niż jego stopa. Potem wystarczył prosty cios dłonią, by powalić zakapturzonego.

Jako że wszyscy trzej młodzieńcy zostali wyłączeni z akcji, zaatakowała go teraz Chinka.

Connor pokojowo uniósł ręce.

– Słuchaj, nie walczę z dziewczynami. Odejdź i zapomnijmy o całej sprawie.

Przystanęła, przechyliła głowę na bok i uśmiechnęła się słodko.

– Jakie to miłe z twojej strony.

Po czym walnęła go w usta, rozcinając mu wargę. Prawie się nie zatrzymując, dodała do tego kopnięcie w udo; uderzenie ciężkim martensem w punkt, w który podczas wcześniejszej walki trafił go Jet, sprawiło, że Connorowi ścierpła cała noga. Osunął się na mur.

– Za to ja walczę z chłopakami! – oświadczyła Chinka, kiedy oszołomiony i obolały próbował odzyskać równowagę.

Chciała kopnąć go znowu, ale zamiast się wycofać, Connor zaatakował i w pół ruchu złapał ją za nogę. Zaszamotała się, chcąc się wyswobodzić, i uderzyła go w szyję krawędzią dłoni. Chłopak jednak chwycił ją za nadgarstek i wykręcił jej rękę, zmuszając do poddania. Pisnęła z bólu.

– PUŚĆ TĘ DZIEWCZYNĘ!

Obejrzał się. W ich kierunku zmierzała szybko para policjantów – wysoki czarny mężczyzna i szczupła biała kobieta. Z ociąganiem puścił napastniczkę, która natychmiast kopnęła go w goleń i uciekła w przeciwnym kierunku. Reszta bandy deptała jej po piętach.

Connor chciał się rzucić w pogoń, ale policjant chwycił go za kołnierz.

– Nie tak szybko, synu. Pójdziesz z nami.

– Ale ja próbowałem bronić tego chłopaka – zaprotestował.

– Jakiego chłopaka? – spytała policjantka.

Connor rozejrzał się po zaułku… lecz był pusty. Młody nieznajomy zniknął.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 3

Policjanci poprowadzili Connora Freemasons Road, a potem boczną uliczką do imponującego budynku z czerwonej cegły. Przy wejściu wisiała tradycyjna błękitna latarnia policji miejskiej. Poniżej znajdował się szyld, na którym wyraźne białe litery głosiły: POSTERUNEK POLICJI CANNING TOWN. Wchodząc po schodach, minęli plakat z ostrzeżeniem: „Terroryzm – jeśli zobaczysz coś podejrzanego, złóż doniesienie” i przeszli przez ciężkie drewniane drzwi pomalowane pościeraną i łuszczącą się granatową farbą.

Hol posterunku był słabo oświetlony i przygnębiająco ponury. Na ścianie wisiała tylko korkowa tablica z ogłoszeniem o spotkaniu miejscowej Straży Sąsiedzkiej. Jedyne wyposażenie stanowiły ławka i szklana budka recepcjonisty, w której tkwił znudzony oficer dyżurny. Gdy cała trójka się zbliżyła, mężczyzna podniósł wzrok i zacmokał na widok rozciętej wargi Connora oraz bluzy poplamionej kroplami krwi.

– Nazwisko? – spytał.

– Connor Reeves.

– Wiek?

– Czternaście lat.

Mężczyzna zanotował w rejestrze.

– Adres i telefon kontaktowy?

Chłopak podał swój adres w Leytonstone.

– Rodzina?

– Tylko mama i babcia – wyjaśnił.

Gdy to również zanotowano, policjantka wyjaśniła powód zatrzymania i oficer dyżurny kiwnął głową, najwyraźniej usatysfakcjonowany.

– Tam, proszę. – Wskazał długopisem drzwi z napisem „Pokój przesłuchań”.

Connora poprowadzono przez hol, tymczasem policjant został, by wraz z oficerem dyżurnym spisać zawartość jego torby.

– Proszę przodem – rzuciła policjantka, przepuszczając chłopaka.

Wszedł do wnętrza. Pośrodku pomieszczenia znajdowało się duże biurko z samotną lampą i parą twardych drewnianych krzeseł. Pojedyncza świetlówka brzęczała jak komar, oblewając przygnębiającą scenę bladym świałem. W powietrzu unosił się zapach stęchlizny, żaluzje w oknie były opuszczone, stwarzając niepokojące wrażenie odseparowania od świata.

Chociaż Connor był niewinny, poczuł, jak w gardle zaschło mu z obawy i serce zaczęło bić szybciej.

„To po prostu niesprawiedliwe!” – pomyślał. Próbował udaremnić napad, a tymczasem sam został aresztowany. I jakiego podziękowania się doczekał za interwencję? Żadnego. Młodzieniec ulotnił się bez śladu.

– Siadaj – rozkazała policjantka, wskazując krzesło przy biurku.

Usłuchał z ociąganiem.

Zjawił się policjant, zamknął drzwi i podał koleżance grubą teczkę. Kobieta przeszła na drugą stronę biurka, zapaliła lampę i usiadła naprzeciw Connora. Przyglądał się, kiedy w blasku lampy układała na blacie dokumenty, a obok notatnik i długopis. Zauważył z rosnącym niepokojem, że na teczce widnieje stempel ŚCIŚLE TAJNE.

Poczuł, że się poci. Nigdy wcześniej nie miał kłopotów z policją. „Co takiego mogą na mnie mieć?”.

Policjantka starannie rozwiązała sznurek i zaczęła przeglądać papiery. Wysoki policjant zająwszy pozycję obok niej, nieruchomo wpatrywał się w chłopaka. Napięcie stało się prawie nie do wytrzymania.

Jak się zdawało, minęły całe wieki, zanim kobieta oznajmiła:

– Jeśli ta dziewczyna wniesie skargę za napaść, czeka cię rozprawa przed sądem.

Connor poczuł, jak ziemia usuwa mu się spod nóg. Sprawa okazywała się znacznie poważniejsza, niż sobie wyobrażał.

– Musimy więc uzyskać od ciebie pełne zeznanie – wyjaśniła.

– Nie powinienem zadzwonić do prawnika albo coś? – spytał, wiedząc, że w filmach zawsze o tym wspominano.

– Nie, to nie będzie konieczne – odparła. – Po prostu nam wytłumacz, czemu to zrobiłeś.

Poruszył się niespokojnie na krześle.

– Bo… znęcali się nad jednym chłopakiem.

Policjantka zanotowała.

– Znałeś go?

– Nie – wyjaśnił. – I już nie poznam. Niewdzięczny dzieciak zwiał.

– Więc czemu w ogóle zdecydowałeś się wmieszać?

– Wyzywali go i chcieli pobić!

– Ale inni ludzie przechodzili obojętnie. Czemu ty tak nie postąpiłeś?

Wzruszył ramionami.

– Tak trzeba. Nie potrafiłby się obronić sam. Było ich czworo na jednego.

– Czworo? – powtórzyła kobieta, zapisując coś dalej. – Ale ty rzuciłeś się na nich sam.

Skinął głową na potwierdzenie.

– Trochę trenowałem sztuki walki.

Policjantka przekartkowała dokumenty.

– Tu jest napisane, że masz czarny pas w kick-boxingu i jujitsu. Nie nazwałabym tego „trochę”.

Oddech uwiązł Connorowi w gardle. „Jakim cudem policja ma te informacje pod ręką? Co jeszcze wiedzą?”.

– To… prawda – przyznał, zastanawiając się, czy go to nie obciąża. Trenerzy zawsze ostrzegali, żeby uważał z wykorzystywaniem swoich umiejętności poza dojo.

– Wyjaśnijmy więc sytuację – stwierdziła kobieta, odłożyła długopis i spojrzała mu prosto w oczy. – Mówisz, że ryzykowałeś własnym życiem dla kogoś, kogo wcale nie znasz.

Chłopak się zawahał. „Czy to oznacza przyznanie się do wykroczenia?”.

– No… tak – potwierdził.

Po ustach policjantki przemknął lekki uśmiech.

– To wymaga odwagi – zauważyła z aprobatą.

Wytrzeszczył oczy, zaskoczony nieoczekiwaną pochwałą. Kobieta zamknęła teczkę, spojrzała na swojego kolegę i skinęła głową.

– Dobra robota, zdałeś.

Connor zmarszczył brwi zbity z tropu.

– CO zdałem?

– Test.

– To znaczy… jak egzamin w szkole albo coś?

– Nie – odparł mężczyzna. – Walki w prawdziwym życiu.

Zmieszanie chłopaka jeszcze wzrosło.

– Chce pan powiedzieć, że ta banda to był test dla mnie?

Policjant skinął głową.

– Wykazałeś się instynktowną umiejętnością obrony.

– Oczywiście, że tak! – wykrzyknął, czując, jak jego irytacja rośnie. – Banda mnie zaatakowała…

– Nie o to nam chodzi – wtrąciła się policjantka. – Wykazałeś naturalną chęć bronienia drugiej osoby.

Podniósł się z miejsca.

– O co tu chodzi? Chcę zadzwonić do domu.

– Nie ma potrzeby – odparła, uśmiechając się przyjaźnie. – Już poinformowaliśmy twoją mamę, że możesz się trochę spóźnić.

Otworzył usta ze zdziwienia. „Co oni kombinują, u licha?”.

– Mieliśmy cię na oku od jakiegoś czasu – przyznała kobieta, wstając z krzesła i przysiadając na skraju biurka; jej zachowanie stało się bardziej zrelaksowane i nieformalne. – Atak został zaaranżowany, by przetestować twój kodeks moralny i umiejętności w walce. Musiał wyglądać autentycznie, co znaczy, że nie mogliśmy cię ostrzec. Dlatego skorzystaliśmy z pomocy wyszkolonych agentów operacyjnych.

„Wyszkolonych agentów operacyjnych? – pomyślał Connor, dotykając rozciętej wargi. – Nic dziwnego, że tak dobrze walczyli”.

– Ale po co? – spytał ostro.

– Należało ocenić twój potencjał jako funkcjonariusza ochrony bezpośredniej.

Zamrugał ze zdumienia, zastanawiając się, czy dobrze usłyszał.

– Jako kogo?

– Funkcjonariusza ochrony bezpośredniej – powtórzył policjant. – Angażując się w niebezpieczną sytuację, by ochronić drugą osobę, dowiodłeś, że posiadasz naturalny instynkt bodyguarda. Nie można się tego nauczyć. To musi stanowić element osobowości.

Roześmiał się na ten pomysł.

– Nie mówi pan poważnie! Jestem za młody na ochroniarza.

– I o to właśnie chodzi – odezwał się zza jego pleców jakiś głos tonem kogoś wydającego rozkazy.

Connor obejrzał się i zaskoczony zobaczył za sobą srebrnowłosego mężczyznę z turnieju.

– Po szkoleniu będzie z ciebie idealny ochroniarz.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 4

– Jestem pułkownik Black – przedstawił się z lekkim skinieniem głowy.

Miał na sobie idealnie wyprasowane chinosy, błyszczące czarne buty i koszulę khaki z rękawami podwiniętymi do łokci świadczące, że spędził życie w wojsku. Z bliska Connor zobaczył, że mężczyzna ma pobrużdżoną twarz i wydatną szczękę. Sprawiał wrażenie osoby zarazem zdyscyplinowanej i władczej, ani na chwilę nie spuszczał z chłopaka szarych jak kamień oczu. I choć wyglądał na blisko pięćdziesiątkę, miał ciało człowieka dziesięć lat młodszego – szeroką pierś i opalone, muskularne przedramiona. Z nienagannym wyglądem kłóciła się jedynie poszarpana biała blizna na szyi – niewątpliwie pamiątka po czynnej służbie.

– Byłem pod wielkim wrażeniem twoich dzisiejszych występów, zarówno na ringu, jak poza nim – oświadczył. – Wykazałeś prawdziwą siłę charakteru. Nie poddałeś się nawet wobec przewagi wroga. Lubię to u rekrutów.

– Dziękuję – odpowiedział chłopak, zbyt zdezorientowany, by dodać coś jeszcze. Naraz dotarło do niego znaczenie słów pułkownika. – Co to znaczy: u rekruta?

– Siadaj, zaraz wyjaśnię.

Zaproszenie nie było rozkazem, ale Connor i tak poczuł się zmuszony usiąść. Pułkownik przeszedł na drugą stronę biurka i przejął inicjatywę od dwojga policjantów.

– Dowodzę organizacją ochrony bezpośredniej znaną jako Agencja Kumpli-Ochroniarzy.

– KUMPLI-Ochroniarzy? – Chłopak wzruszył ramionami. – Nigdy o niej nie słyszałem.

– Niewielu ludzi słyszało. Działa w tajemnicy – przyznał mężczyzna. – Zanim więc zacznę mówić dalej, podkreślam, że to informacje tajne ze względu na bezpieczeństwo narodowe i nie wolno ich powtarzać nikomu.

Surowy wyraz jego twarzy nie pozostawiał wątpliwości, że gdyby chłopak się wygadał, konsekwencje będą poważne.

– Rozumiem – odpowiedział.

Pułkownik mówił więc dalej.

– W dzisiejszym świecie pojawiło się zapotrzebowanie na nowy typ ochroniarza. Nieustanne zagrożenie terroryzmem, wzrost liczby organizacji przestępczych i fala ataków pirackich… Wszystko to oznacza, że wzrosło ryzyko porwań, szantażu i zabójstw. A w połączeniu z wyczerpującymi informacjami prasowymi na temat rodzin polityków, pojawieniem się licznych nastoletnich gwiazdek pop oraz nowej fali miliarderów dorośli przestali być jedynym celem: stały się nim również dzieci.

– Tak jak syn tej francuskiej gwiazdy filmowej? – wtrącił Connor.

Historię porwania chłopca w czasie wakacji na jachcie opisywały wszystkie media.

– Tak, koniec końców zapłacono milion dolarów za jego bezpieczny powrót. A w ogóle nie musiało do tego dojść, gdyby rodzina zatrudniła zespół ochrony osobistej. Moja organizacja świadczy właśnie tego rodzaju usługi. Różni się jednak od wszystkich pozostałych tym, że szkoli wyłącznie młodych bodyguardów. – Pułkownik Black mówiąc to, spojrzał prosto na Connora. – Ci świetnie przygotowani specjaliści często okazują się skuteczniejsi od typowych dorosłych ochroniarzy, którzy niepotrzebnie zwracają na siebie uwagę. Działając w ukryciu jako stały towarzysz dziecka, kumpel bodyguard zapewnia najlepszą możliwą ochronę narażonej na atak lub należącej do elity potencjalnej ofierze.

Przerwał, by Connor mógł przetrawić to, co usłyszał.

– I chce pan, żebym ja został kimś takim? – spytał chłopak pełen wątpliwości wobec pomysłu.

– Zgadłeś.

Zaśmiał się skrępowany i uniósł ręce na znak sprzeciwu.

– Pomylił się pan. Trafił pan na niewłaściwą osobę.

Pułkownik pokręcił głową.

– Nie sądzę.

– Przecież jeszcze chodzę do szkoły. Nie mogę być ochroniarzem!

– Czemu nie? Masz to we krwi.

Chłopak popatrzył zmieszany. Wtedy pułkownik powiedział coś, co kompletnie nim wstrząsnęło.

– Poszedłbyś w ślady ojca.

– Co pan opowiada? – wypalił, nagle zepchnięty do defensywy. – Mój tato nie żyje.

Mężczyzna skinął głową z powagą.

– Wiem. Jego śmierć ogromnie mnie zasmuciła. Twój ojciec i ja byliśmy bliskimi przyjaciółmi. Walczyliśmy razem.

Connor przyjrzał mu się uważnie, zastanawiając się, czy to prawda.

– Ale tato nigdy o panu nie wspominał.

– To zrozumiałe. W SAS staramy się oddzielać życie prywatne od zawodowego.

– W SAS? Tato służył w armii, w łączności – poprawił chłopak.

– To była przykrywka. W rzeczywistości był członkiem Zespołu Projektów Specjalnych SAS odpowiedzialnego za antyterroryzm i ochronę osobistą VIP-ów – zdradził pułkownik. – Jednym z najlepszych.

Ta informacja wytrąciła Connora z równowagi; zawsze sądził, że bardzo dobrze znał ojca.

– Więc czemu nigdy mi o tym nie powiedział?

– Jako członek ZPS musiał zachowywać swoją tożsamość w tajemnicy. Żeby chronić samego siebie, ciebie oraz resztę rodziny.

– Nie wierzę panu – oznajmił chłopak, ściskając poręcz fotela, by poczuć się pewniej. Miał wrażenie, że cały jego świat się zachwiał, gdy jego przechowywane od dawna wspomnienia o ojcu zostały zakwestionowane.

Pułkownik wyjął z kieszeni na piersi fotografię i podał Connorowi.

– Irak, 2004.

Pięciu żołnierzy w mundurach bojowych z karabinami maszynowymi pozowało na tle pustyni porośniętej nędznymi krzakami. Pośrodku znajdował się młodszy pułkownik Black z charakterystyczną szramą widoczną tuż powyżej kamizelki kuloodpornej. Obok stał wysoki opalony mężczyzna o ciemnobrązowych włosach i znajomych niebieskozielonych oczach – Justin Reeves.

Connorowi słowa uwięzły w gardle. Chwycił zdjęcie drżącą ręką, walcząc ze łzami, które napłynęły mu do oczu, gdy nieoczekiwanie zobaczył ojca.

– Jeśli chcesz, możesz je zachować – powiedział pułkownik. – A teraz pomówmy o twojej rekrutacji na kumpla-ochroniarza.

– Co?! – zawołał; wydarzenia toczyły się dla niego zbyt szybko. – Przecież na nic się nie zgodziłem.

– Fakt. Ale wysłuchaj mnie, a się zgodzisz.

Connor delikatnie odłożył fotografię na biurko, niechętnie odrywając od niej wzrok.

– Po pierwsze, powiadomimy twoją szkołę, że zostałeś przeniesiony do uczelni prywatnej.

– Prywatnej? – powtórzył chłopak. – Moja rodzina nie ma tylu pieniędzy.

– Otrzymasz stypendium ze specjalnego funduszu. Zresztą potrzebujemy oficjalnej przykrywki dla twojej przeprowadzki do obozu szkoleniowego młodych ochroniarzy. Musimy zachowywać nasze funkcjonowanie w tajemnicy. Nikt nigdy nie może się o nas dowiedzieć.

– Przeprowadzki? – rzucił wyzywająco Connor. – Przykro mi, ale nie mogę zostawić mamy. Musicie poszukać kogoś innego.

– Znamy twoją sytuację – odezwała się policjantka z uspokajającym uśmiechem, kładąc przed nim jakąś kopertę. – Podjęliśmy wszelkie niezbędne działania, żeby zapewnić twojej mamie właściwą opiekę. I pokryjemy wszystkie koszty.

Connor gapił się na tajemniczą kopertę, potem spojrzał na pułkownika Blacka.

– A jeśli nie chcę być ochroniarzem?

– To wyłącznie twoja decyzja. Możesz spokojnie wrócić do domu, ale myślę, że byś tego żałował.

Chłopakowi zaświtała nagle pewna myśl.

– Więc nie jestem aresztowany?

– A ktoś twierdził, że jesteś? – odparł mężczyzna, unosząc brew.

Connor spojrzał na dwoje policjantów, potem uświadomił sobie, że żadne z nich nie przeczytało mu jego praw ani oficjalnie go nie aresztowało. Poprosili jedynie, żeby udał się z nimi na posterunek.

– Dam ci czas na rozważenie mojej propozycji – oznajmił pułkownik, kładąc na kopercie wizytówkę. Była czarna jak noc, z wytłoczonym srebrnym logo w kształcie uskrzydlonej tarczy. Poniżej widniał numer telefonu – i nic więcej.

Mężczyzna skinął na pożegnanie i wyszedł, a w ślad za nim policjanci.

Connor został sam. Gapił się na wizytówkę, a w głowie wirowały mu wydarzenia ostatniej godziny. Jego życie stanęło na głowie: w jednej chwili zdobył tytuł mistrza kick-boxingu Wielkiej Brytanii, a zaraz potem został zwerbowany na ochroniarza. Wpatrywał się w kopertę, zaintrygowany i odrobinę wystraszony, co znajdzie w środku. Postanowił zostawić to na później. Najpierw musiał pomyśleć o innych sprawach.

Zabrał wizytówkę, kopertę oraz zdjęcie ojca, wstał i ruszył do drzwi. Kiedy je otworzył, w pierwszej chwili sądził, że się pomylił i wybrał niewłaściwe wyjście. Światła w holu były zgaszone, recepcja opustoszała, a w budynku panowała śmiertelna cisza.

– Halo? Jest tu ktoś?! – zawołał.

Nikt nie odpowiedział.

Zobaczył na kontuarze swoją torbę. Wsunął kopertę i zdjęcie obok trofeum, wizytówkę schował do kieszeni i ruszył do głównego wyjścia. Jego kroki odbijały się echem w pustym holu. Kiedy mijał tablicę, zauważył, że spotkanie Straży Sąsiedzkiej odbyło się przed dwoma laty; zastanowił się przelotnie, czemu ogłoszenia wciąż jeszcze nie zdjęto. Pchnął ciężkie podwójne drzwi i wyszedł w szary zmierzch. Czując ulgę, że opuścił grobową atmosferę posterunku, rozejrzał się po ulicy za pułkownikiem Blackiem. Ani jego jednak, ani policjantów nie było w zasięgu wzroku. Kiedy podwójne drzwi zatrzasnęły się za jego plecami, zauważył, że plakat ostrzegający przed terroryzmem zdjęto. Ukazała się teraz oficjalna biało-niebieska tablica:

POSTERUNEK ZLIKWIDOWANY

Najbliższy posterunek znajduje się

przy Barking Road 444, Plaistow.

Connor oniemiały wytrzeszczył oczy. Cała operacja została zaaranżowana!

Pomacał w kieszeni i wyjął jedyny przedmiot świadczący o tym, że spotkanie się odbyło: czarną wizytówkę ze skrzydlatą srebrną tarczą… oraz numerem telefonu.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 5

– Spóźniłeś się, Hazim – warknął po arabsku nachmurzony mężczyzna z ustami pełnymi zielonych liści khatu.

Miał gęstą, krzaczastą brodę, haczykowaty nos i spaloną słońcem skórę o barwie dalekiej pustyni; z niezadowoleniem wyszczerzył żółtobrązowe zęby.

– Przepraszam, Malik, samolot przyleciał z opóźnieniem – tłumaczył się Hazim, skłaniając z szacunkiem głowę przed mężczyzną rozpartym niczym król w głębi prostokątnego bielonego pokoju zwanego mafradż.

Malik zacmokał z irytacją, lecz mimo to gestem polecił gościowi usiąść obok siebie. Młody Hazim – z pochodzenia Jemeńczyk, o szerokich brwiach i kanciastej twarzy, która byłaby przystojna, gdyby nie opuszczone kąciki ust – zdenerwowany zajął miejsce wśród pozostałych członków bractwa.

Pomieszczenie było pełne mężczyzn w długich do kostek toubach; białe bawełniane szaty przynosiły ulgę od żaru dnia. Niektórzy mieli odkryte głowy, inni nosili czerwono-białe kraciaste chusty. Półleżeli na wielkich poduszkach, każdy z lewą nogą podwiniętą, prawą dłonią na prawym kolanie i lewą ręką wspartą o wyściełane poręcze. Przed każdym leżał stosik zielonych gałązek, z którego podskubywali liście do żucia, rozmawiając z ożywieniem.

Zgodnie z tradycją mafradż miał dwa rzędy okien z górnym szeregiem ozdobionym witrażami; wpadające przez nie promienie popołudniowego słońca rzucały tęczowe odblaski na wyłożoną grubym dywanem podłogę. Niższe, przezroczyste okna otwarto szeroko, by wpuścić do środka świeży powiew. Hazim, nieprzyzwyczajony do intensywnych upałów w kraju, z ulgą zwrócił się ku jednemu z nich. Z najwyższego piętra domu mógł podziwiać wspaniałą panoramę Sany, stolicy Jemenu. Płaskie spieczone słońcem dachy miliona białych i piaskowych domów ciągnęły się po horyzont, sięgając imponującego łańcucha gór Sarawat.

– A gdzie twój khat? – spytał surowo Malik.

Młodzieniec uniósł przepraszająco dłoń.

– Wybacz, bardziej niż zakupy na suku interesowało mnie, czy nie śledzi mnie CIA.

– Tfu! – splunął Malik, zbywając machnięciem wymówkę. – Nie będę tolerował spóźnień ani braku szacunku wobec naszych tradycji. Zrozumiano?

Hazim skinął głową i poruszył się niespokojnie pod jego wściekłym spojrzeniem. Nagle na surowej twarzy Malika jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawił się serdeczny uśmiech; klepnął młodzieńca w plecy.

– Ale mniejsza o to tym razem. Słusznie zachowałeś ostrożność. Kedar, podziel się z nim – polecił mężczyźnie siedzącemu na lewo od Hazima. – Prawdziwy Jemeńczyk zawsze powinien mieć khat pod ręką.

Kedar, mężczyzna herkulesowej budowy, ze sztywną brodą, podał młodzieńcowi garść łodyżek. Żucie khatu stanowiło powszechny zwyczaj w Jemenie. Pod koniec dnia mężczyźni gromadzili się, by przesiadywać wspólnie, żując liście i debatując o wszystkim, tak samo jak Amerykanie spotykają się w Starbucksie, a Anglicy na herbacie – tyle tylko, że khat dawał kopniaka niczym kilka mocnych espresso wypitych jedno po drugim.

Skinąwszy z wdzięcznością Kedarowi, Hazim oderwał kilka listków i wsunął sobie do ust. Kiedy je rozgryzł, gorzki sok podrażnił jego kubki smakowe.

– Macie colę? – spytał, starając się nie skrzywić.

Malik wyrzucił w górę ręce z przesadnym oburzeniem, po czym zwrócił się do mężczyzny o przerzedzonych włosach i w okrągłych nauczycielskich okularkach:

– Właśnie o tym mówię, Bahir! W jego kości wsączyła się amerykańska trucizna. Tam masz doskonałą jemeńską wodę – burknął, wskazując duży kamionkowy dzban na okrągłym drewnianym stoliku. – To jedyny właściwy sposób, by się rozkoszować khatem.

Wybrał najdorodniejsze liście ze swojego pęczka i wsunął je wszystkie naraz w lewy policzek. Przeżuwał wolno, uważnie przyglądając się Hazimowi, gdy ten napełniał szklaneczkę.

– On nawet nie ma brody! – prychnął.

Popijając wodę drobnymi łyczkami, młodzieniec dotknął ze skrępowaniem swojej wygolonej twarzy i powiódł wzrokiem po brodatych braciach. Obserwowali go z rezerwą.

– Wygląda jak niemowlak – zauważył Bahir. – Hej, popatrzcie, oto mały Hazimek!

Grupa wybuchnęła hałaśliwym śmiechem. Młodzieniec poczerwieniał z upokorzenia i wbił wzrok w ziemię. Lecz żart w gruncie rzeczy był życzliwy, bo wszyscy w pokoju znali prawdę. Hazim został zaproszony do ścisłego kręgu bractwa, ponieważ dowiódł, że potrafi idealnie wtopić się w amerykańskie społeczeństwo.

Malik uspokajająco poklepał go po ramieniu.

– Wystarczy! A teraz, skoro zebraliśmy się wszyscy, możemy zaczynać – oznajmił.

Śmiech pozostałych mężczyzn ścichł natychmiast, pogawędki przerwano.

– Bracia – zaczął, szeroko rozkładając ramiona – nasza organizacja wystarczająco długo kryła się w cieniu. Nadszedł czas, by przypuścić przerażający atak na naszego wroga. Zburzenie WTC było ciosem w serce Ameryki. Ja chcę zniszczyć jej duszę!

Mówiąc to, wodził palcami po cennej dżambii. Wygięty sztylet nosił wsunięty za skórzany pas, tak żeby każdy mógł go zobaczyć. Widząc półszlachetne kamienie na drewnianej pochwie, połyskujące w gasnącym świetle dnia, i rękojeść z rzadkiego rogu nosorożca, nikt nie mógł wątpić w dominującą pozycję właściciela tej broni. Podczas gdy dżambije większości Jemeńczyków uchodziły wyłącznie za symbol męskości i zwykle były stępione, Malik dbał, by jego pozostawała ostra; poderżnął nią gardło niejednemu wrogowi.

– Musimy uderzyć Amerykę tam, gdzie najbardziej zaboli – ciągnął z rosnącym żarem. – Pewien mędrzec powiedział: „Zabij kilku, zrań wielu, przeraź tysiące”. Lecz tym razem wystarczy, jeśli atakując, uprowadzimy jednego niewiernego.

Przerwał, rozkoszując się swoją władzą, gdy jego ludzie nachylili się zahipnotyzowani tymi słowami.

– Kto jest celem? – tchnął Bahir.

– Córka prezydenta.

Wiadomość została powitana salwą westchnień. Wcale nie pełnych odrazy, raczej podziwu dla zuchwałości planu.

Hazim jednak nie potrafił ukryć sceptycyzmu.

– Serio chcesz, żebyśmy porwali prezydencką córkę? To jedna z najlepiej strzeżonych rodzin na świecie.

– Tak – potwierdził Malik zadowolony z siebie. – Plan jest śmiały, lecz okaże się niszczycielski i skuteczny jak tysiąc bomb. Gdy ją dopadniemy, zażądamy uwolnienia naszych braci i zmusimy wszystkich niewiernych do opuszczenia naszych ziem.

Mężczyźni zaczęli wiwatować, wymachując pięściami. Młodzieniec próbował przekrzyczeć zgiełk.

– Stany Zjednoczone nie negocjują z tymi, których uznają za terrorystów. Dlaczego sądzisz, że prezydent ugnie się przed naszymi żądaniami?

Malik wyjął dżambiję i obejrzał lśniące ostrze.

– Który ojciec by się nie ugiął, gdy zakładnikiem jest krew z jego krwi?

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 6

Kciuk Connora zawisł nad przyciskiem „Zadzwoń” na komórce. Numer świecił wyraźnie na wyświetlaczu, ale chłopak nie mógł się zdobyć na to, by wykonać połączenie.

„Czy postępuję właściwie?”.

Słyszał, jak mama hałasuje na dole, przygotowując śniadanie. Zastanawiał się, czy poradziłaby sobie bez niego. W salonie grał telewizor, odrobinę za głośno jak na gust Connora, ale babcia niedosłyszała. Nikt się jednak nie skarżył; ich sąsiedzi byli równie starzy, zresztą w domu mieszkali tylko we trójkę.

Na łóżku chłopaka leżała rozłożona zawartość koperty. Folder organizacji zapewniającej wykwalifikowanych opiekunów mieszkających przy osobach starszych i przewlekle chorych oraz list ze szczegółową ofertą pułkownika Blacka. Connor znał go na pamięć. I za każdym razem, gdy czytał wiadomość ponownie, wydawała mu się sensowniejsza.

Matka chłopaka cierpiała na stwardnienie rozsiane. Zwykle opiekował się nią sam z pomocą babci. Kiedy jednak był w szkole albo na treningu sztuk walki, zostawała sama. A ostatnio zdarzyło się kilka incydentów, które go zaniepokoiły: matka upuściła rondel z wrzątkiem, a jakiś czas później spadła ze schodów, boleśnie się potłukła i złamała nadgarstek. Jej stan się pogarszał; wkrótce będzie potrzebować opieki przez okrągłą dobę. Na dodatek Connor zauważył, że również z babcią nie jest najlepiej. Choć umysł wciąż miała ostry jak brzytwa, postarzała się i poruszała się z coraz większym trudem. Całą rodziną zastanawiali się kiedyś nad znalezieniem dla nich obu miejsc w instytucjach opiekuńczych. Babcia twierdziła jednak uparcie, że oznaczałoby to dla niej śmierć. Niewielki szeregowy domek wypełniały pamiątki szczęśliwego życia spędzonego z dziadkiem i ojcem Connora; była zdecydowana w nim zostać. Jeśli chodzi o mamę, bardziej niepokoił ją los syna w wypadku, gdyby musiała się przenieść do domu opieki. Jako nieletni Connor nie mógł mieszkać sam. A ponieważ nie miał żadnych innych krewnych, wyglądało na to, że trafiłby albo do rodziny zastępczej, albo domu dziecka – perspektywa, która nie podobała się ani jemu, ani jego matce.

Idealnym rozwiązaniem byłaby opiekunka mieszkająca na miejscu. Na to jednak w żaden sposób nie mogli sobie pozwolić.

Aż do teraz.

Connor spędził ostatni tydzień, namyślając się nad decyzją. Bardzo kochał mamę i babcię i nie chciał ich opuszczać. Lecz zostając kumplem-ochroniarzem, zagwarantowałby im dobrobyt. A uważał za swój obowiązek opiekować się nimi, tak samo jak one zajmowały się nim po śmierci ojca.

Zerknął na zdjęcie ojca z Iraku, stojące na szafce przy łóżku. Choć minęło sześć lat, nie było dnia, by chłopak o nim nie myślał. Jego wspomnienia przypominały obecnie fotografie z zakurzonego rodzinnego albumu – gra w piłkę nożną w parku, zabawa w chowanego w Epping Forest, sparingi w ogródku na tyłach domu. Z każdym mijającym rokiem bladły odrobinę. Chłopak martwił się, że pewnego dnia w ogóle nie zdoła sobie przypomnieć ojca.

Lecz pułkownik Black przyjaźnił się z tatą. Mógłby uzupełnić brakujące wspomnienia. A Connor rozpaczliwie chciał się dowiedzieć więcej o nieznanym do tej pory aspekcie życia ojca – jak to było należeć do SAS i pracować jako ochroniarz we wrogim otoczeniu. Chciał też zrozumieć, czemu ojciec wybrał taki zawód – odrywający go od rodziny na długie okresy. Connor zdawał sobie sprawę, że nigdy nie odzyska ojca, ale idąc w jego ślady, mógł poznać go lepiej.

Wcisnął przycisk „Zadzwoń”.

Po jednym sygnale odezwał się znajomy władczy głos.

– Cieszę się, że zdecydowałeś się do nas przyłączyć – oświadczył pułkownik. – Któryś z zespołów przejmie cię w poniedziałek punkt o dziewiątej rano. Bądź gotów.

– Ale… j-ja się jeszcze na nic nie zgodziłem – wyjąkał.

Wyczuł, że mężczyzna na drugim końcu linii się uśmiechnął.

– Connorze, nie dzwoniłbyś, gdybyś nie chciał powiedzieć „tak”.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 7

W następny poniedziałek przed dom podjechał range rover z przyciemnionymi szybami: właśnie wybiła dziewiąta.

Ze spakowanymi torbami Connor uścisnął mamę na pożegnanie.

– Będę przyjeżdżał na wakacje – obiecał.

– Tylko się o mnie nie martw – odparła, całując go czule w policzek. – Jedź i baw się dobrze. Jestem z ciebie bardzo dumna.

Ścisnęła go za rękę. Zawsze zdawała się najbardziej pełna energii i wolna od bólu, kiedy skupiała się na nim.

– A ja będę tutaj w dzień i w nocy – zapewniła Sally, jowialna pani w średnim wieku, mająca się opiekować mamą.

Następnego ranka po telefonie wpadła w odwiedziny. Przy dzbanku herbaty wyjaśniła zasady opieki w domu pacjenta i poinformowała, że wszelkie koszty pokrywa „program stypendialny” Connora. Mamie pomysł od razu przypadł do gustu – była dumna, że poznano się na talentach jej syna. Przy drugiej filiżance herbaty trzy kobiety wymieniały się historyjkami i śmiały jak stare przyjaciółki. Uspokojony tym chłopak wiedział, że matka znalazła się w dobrych rękach i że jeśli chodzi o nią, podjął właściwą decyzję.

Dodatkową korzyścią było to, że także babcia zyskała opiekę pod własnym dachem. Wiadomość początkowo ją ucieszyła. Lecz bystra jak zawsze ukradkiem wypytała wnuczka o „program stypendialny”. Mimo ostrzeżeń pułkownika Blacka Connor wyjawił jej prawdę – jak zawsze. Natychmiast zaczęła go odwodzić od decyzji. Widząc jednak determinację w jego oczach, pokręciła głową zrezygnowana i powiedziała: „Jesteś zupełnie jak twój ojciec. Zawsze stawiasz innych na pierwszym miejscu”.

Ustalili, że organizacja młodych ochroniarzy pozostanie ich sekretem; chłopak nie miał wątpliwości, że babcia dotrzyma tajemnicy. Gdy poszedł się z nią pożegnać, z zaskakującą siłą chwyciła go za ramię.

– Uważaj na siebie – szepnęła i przez moment myślał, że nigdy go nie wypuści.

Ostatni raz przytulił mamę, podniósł bagaże i podszedł do range rovera. Z szoferki wysiadła szczupła kobieta o ciemnobrązowych włosach sięgających ramion i oliwkowych oczach – życzliwych, ale czujnych.

Uśmiechnął się szelmowsko, kiedy ją rozpoznał.

– Chyba nie aresztuje mnie pani znowu?

Była policjantka wybuchnęła śmiechem.

– Tylko jeśli nie będziesz uważał na lekcjach! – Wyciągnęła rękę. – Jestem Jody, jedna z twoich trenerek. A teraz wsiadaj, czeka nas długa droga.

Wrzucił torby do bagażnika i wdrapał się na fotel pasażera. Ostatni raz pomachał mamie oraz babci, zatrzasnął drzwiczki i range rover ruszył. Wyjeżdżając z Londynu, minęli Dojo Sztuk Walki Tygrys. Connor poczuł ukłucie żalu; dręczące wątpliwości powróciły. Klub stał się dla niego niemal drugim domem. Właśnie zdobył sławę jako krajowy mistrz kick-boxingu. „Czy porzucam to wszystko?”. Jego trener tak nie uważał. Choć Dan był wzburzony utratą najbardziej obiecującego zawodnika, myślał o dobru podopiecznego.

– Należy uderzać, kiedy pojawia się sposobność – powiedział, po przyjacielsku stukając go pięścią w podbródek. – Więc powodzenia i pamiętaj: jak wpadniesz w kłopoty, wal pierwszy, wal mocno, a potem bierz nogi za pas.

Range rover skręcił za róg i klub zniknął chłopakowi z oczu. Connor odsunął od siebie wątpliwości i poczuł teraz niewątpliwy dreszczyk emocji na myśl o tym, co go czeka, kiedy zostanie ochroniarzem.

– To dokąd jedziemy? – spytał przejęty.

– Do Walii – odparła Jody.

– Och. – Próbował ukryć rozczarowanie. Spodziewał się czegoś odrobinę bardziej atrakcyjnego. – Czemu tam?

– Już wkrótce się przekonasz – odparła. – Do tego czasu radzę ci się przespać, póki możesz. Najbliższe tygodnie będą bardzo wyczerpujące.

Pozostawiając za sobą Londyn, ruszyli na zachód autostradą M4. Podczas gdy Jody prowadziła, chłopak wypytywał ją o Agencję Kumpli-Ochroniarzy – w internecie znalazł tylko artykuł prasowy ze wzmianką o pułkowniku Blacku jako szefie zespołu ratującego wysoko postawionych zakładników w Afganistanie przed kilkoma laty. Jody jednak uprzejmie wykręciła się od odpowiedzi.

– Wszystkiego dowiesz się we właściwym czasie – odparła.

Przy piątej próbie wydobycia informacji posłała mu krótkie, surowe spojrzenie i chłopak się poddał. Zdradziła jednak, że jest byłą policjantką po piętnastu latach służby. Szybko awansowała, przeszła do CO19, policyjnej Jednostki Specjalnego Uzbrojenia, a następnie została przeniesiona do SO14, Ochrony Osobistej Rodziny Królewskiej.

– Chroniła pani księcia Williama i Kate? – spytał.

W jej zachowaniu znowu pojawiła się rezerwa.

– Obawiam się, że opowiadanie o tym oznaczałoby nadużycie zaufania klientów.

Widząc, że łatwiej byłoby mu wycisnąć wodę z kamienia, Connor postanowił usłuchać jej wcześniejszej rady i spróbował zasnąć.

Trzy godziny później wjechali przez most na rzece Severn do Walii. Kiedy w końcu opuścili autostradę, Jody tak długo lawirowała wiejskimi szosami, że chłopak zupełnie stracił orientację. Sądząc jednak po poszarpanych szczytach i niekończących się polach, znaleźli się na kompletnym odludziu.

Było późne popołudnie, kiedy w zasięgu wzroku pojawiła się dwuskrzydłowa metalowa brama. Powyżej zawijasów z kutego żelaza widniała niewielka, lecz charakterystyczna uskrzydlona tarcza. Znalazłszy się na wysokości czujnika ukrytego w zaroślach, Jody wcisnęła na desce rozdzielczej przycisk pilota na podczerwień i brama się rozsunęła. Kiedy wjeżdżali, Connor zauważył śledzącą ich dyskretną kamerę. Range rover z chrzęstem pokonał długi żwirowany podjazd wśród pól. Wjechali na wzniesienie i ukazał im się niewidoczny z drogi stary granitowy budynek. Ogromny niczym wiejska rezydencja tulił się w dolince z niewielkim jeziorem i skrawkiem gęstego lasu. Kwadratowe blanki i wąskie okna nadawały mu wygląd ufortyfikowanego zamku.

– W dziewiętnastym wieku mieściła się tu prywatna szkoła – wyjaśniła Jody. – Ale została przerobiona dla naszych celów.

W oczach chłopaka budynek wyglądał jak żywcem przeniesiony z dziewiętnastego stulecia; Connor wytężał wzrok, lecz nie dojrzał innych unowocześnień prócz talerza telewizji satelitarnej na dachu.

Range rover zahamował przed głównym wejściem. Connor wyskoczył i wyjął z bagażnika swoje torby. Kiedy się odwrócił, z wrażenia omal nie wypuścił ich z rąk. W łukowatym wejściu stała OSTATNIA osoba, którą spodziewałby się zobaczyć.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 8

– Witamy w Obozie Kumpli-Ochroniarzy! – zawołał z entuzjazmem chłopak z indyjskimi rysami, pomagając mu nieść bagaż. – Mam na imię Amir.

– Więc to tu się schowałeś – rzucił Connor.

Amir uśmiechnął się bystro.

– Taak, wybacz, nie miałem szansy ci podziękować, bo miałem zaległą pracę domową i bałem się, że Jody mnie aresztuje. – Mrugnął szelmowsko do nauczycielki.

– Zaprowadź nowego rekruta do jego pokoju – rozkazała kobieta, pozornie nie poddając się jego urokowi.

Zasalutował z przesadnym zapałem.

– Ta jest, psze pani.

Niższy od Connora i szczupły wbiegł w podskokach po stopniach do holu wejściowego. Ze swoją nieokiełznaną energią przywodził na myśl surykatkę – wesołą, lecz zawsze czujną. Zupełnie nie przypominał skulonej ofiary, którą Connor spotkał w dokach.

– Amirze! – zawołała za nimi Jody surowo. – Raport o zagrożeniach ma się znaleźć na moim biurku do ósmej rano.

Jęknął, po czym zwrócił się do Connora.

– Zmykajmy, zanim jeszcze bardziej skróci termin.

Poprowadził przez wspaniały hol wejściowy, a potem po szerokich schodach. Na ścianach wisiały stare obrazy w zabytkowych ramach; ostatnie promienie słońca wpadające przez wykuszowe okno oświetlały lśniący parkiet.

– Więc jesteś kumplem-ochroniarzem? – spytał Connor, kiedy wspinali się na drugie piętro.

Amir kiwnął głową.

– Praktykantem. Jeszcze nie byłem na misji, więc nie zasłużyłem na skrzydełka. – Wskazał przypiętą do swetra odznakę ze znajomą tarczą i sylwetką mężczyzny, lecz bez opiekuńczych skrzydeł. – Ale przy odrobinie szczęścia niedługo się to zmieni. Zależy od tego, kto będzie następnym zleceniodawcą.

– Zleceniodawcą? – powtórzył chłopak.

– Osobą, którą ma się chronić – wyjaśnił Amir, skręcając korytarzem w prawo. – Może to być syn polityka, ktoś z rodziny królewskiej, córka naftowego barona… – Konspiracyjnie szturchnął Connora łokciem. – Szczerze mówiąc, liczę na gwiazdę filmową. To dopiero byłoby fajnie. Te wszystkie uroczyste imprezy!

Wskazał otwarte drzwi po lewej stronie.

– Tak przy okazji, to jest mój pokój.

Chłopak zauważył niepościelone łóżko, rozrzucone wszędzie ubrania i niewielkie biurko, na którym stał wypatroszony laptop.

– Co się stało z twoim kompem? – spytał.

– Nic. Wmontowywałem nowy twardy dysk i procesor wielordzeniowy – odparł Amir, jakby było to równie łatwe jak wymiana żarówki.

Zatrzymał się przed drzwiami oznaczonymi numerem siedem.

– Twój pokój – oznajmił, gestem zapraszając chłopaka, żeby wszedł pierwszy.

Sypialnia była mała i prosto wyposażona, z biurkiem, krzesłem, lampą, wąskim łóżkiem, miednicą do mycia oraz starą drewnianą szafą. Connor rzucił bagaże na łóżko.

– Jody mówiła chyba, że szkoła została zmodernizowana.

Amir się roześmiał.

– Największe wrażenie robi to, czego nie widać. – Otworzył panel na biurku, odsłaniając gniazdko internetowe. – Cały budynek jest podłączony do światłowodowej sieci szerokopasmowej. To zamknięty system, więc nikt z zewnątrz nie ma do niej dostępu. – Wskazał okno. – Szyby mają detektory wstrząsów, na wypadek gdyby ktoś próbował się włamać. Na zewnątrz znajdują się ukryte kamery zwykłe i na podczerwień oraz maty naciskowe przed każdym wejściem i wyjściem. A jeszcze dalej mamy system nadzoru ogrodzenia wokół szkolnych gruntów.

Connor spojrzał po otwartych polach, pustych, jeśli nie liczyć stadka smaganych wiatrem owiec.

– Po co taka supernowoczesna ochrona? Trudno to uznać za kipiącą życiem metropolię.

– Nie ma sensu ochraniać innych, jeśli nie umiemy bronić samych siebie – odparł Amir. – To jedna z podstawowych zasad ochroniarskich. Poza tym tylko garstka ludzi wie o istnieniu naszej organizacji i między innymi dlatego jesteśmy tacy skuteczni. Pułkownik Black chce, żeby tak było nadal.

Ponieważ tkwili w samym środku walijskich pustkowi, Connor zastanawiał się, czy pułkownik nie cierpi na lekką paranoję.

– W takim razie powinniśmy uważać na te terrorystki w owczej skórze!

Amir zaśmiał się sucho.

– Poczekaj tylko, aż zaczniesz szkolenie. Nie uwierzysz, do czego potrafi posunąć się wróg. – Zerknął na plecak chłopaka. – Przywiozłeś laptopa?

Connor pokręcił głową. W domu miał tylko starego, zdezelowanego peceta.

– Nie martw się. Jutro coś ci skombinuję. – W jego tylnej kieszeni brzęknęła komórka. – To znaczy, że podano kolację. Musisz umierać z głodu po podróży.

Zeszli na parter i ruszyli do sali jadalnej. W jednym jej końcu około piętnaściorga chłopaków i dziewczyn siedziało przy okrągłych stolikach, gawędząc i jedząc. Z lewej strony znajdowała się otwarta przestrzeń, gdzie wydawano świeżo ugotowane, parujące potrawy. Amir podsunął tacę Connorowi, potem chwycił duży talerz i sam się obsłużył. Chłopakowi ślinka napłynęła do ust na widok imponującego wyboru potraw: makaronu, kurczaków, curry, ryżu, a nawet steków.

– To zupełnie nie przypomina szkolnych obiadów – zauważył, nakładając sobie wielką porcję frytek jako dodatek do steku i grzybów.

– Pułkownik wierzy, że armia maszeruje na żołądku – wyjaśnił jego towarzysz, wyjmując z lodówki sok ananasowy. – I wierz mi, będziesz potrzebował mnóstwa energii!

Z pełnym talerzem poprowadził gościa do stolika pod oknem, gdzie siedziało czworo innych rekrutów.

– Pamiętasz Jasona? – spytał, zerkając na Connora spod znacząco uniesionej brwi.

Młodzieniec o szerokiej piersi odwrócił się w ich stronę. Miał ciemne, zmierzwione włosy i masywną szczękę; Connor nigdy by nie zapomniał tej twarzy… ani pięści.

– Heja! – przywitał ich Jason; w jego wymowie dało się słyszeć australijski nosowy akcent. Wyciągnął na powitanie podobną do młota rękę. Connor ujął ją i poczuł miażdżący uścisk.

„Ładny początek!” – pomyślał, starając się nie skrzywić.

– Więc jesteś Australijczykiem?

– Jasne, że tak! Ale nie miej mu tego za złe – zadrwiła przycupnięta obok młodzieńca o połowę mniejsza od niego Chinka. Pozbyła się makijażu emo i miała teraz na sobie dżinsy, tenisówki oraz czerwony T-shirt bez rękawów. – Jestem Ling. Jak noga? – spytała z figlarnym błyskiem w skośnych oczach.

– W porządku – odparł, wyswobadzając się z żelaznego uścisku Jasona. – Jak ręka?

Uśmiechnęła się wyniośle.

– Nieźle; marnie byś wyglądał, gdyby Jody cię nie uratowała.

– Mnie? – zdziwił się chłopak, bo zupełnie inaczej zapamiętał sytuację, ale wmieszał się Amir.

– Nie radzę ci się kłócić z Ling. Wygrywa każdą walkę. – Usiadł obok rekruta o rozjaśnionych blond włosach. – To Marc z Francji.

Marc porzucił modę gangsterską na rzecz znacznie bardziej stylowej koszuli od Ralpha Laurena i białych dżinsów. Pod oczami miał ciemne kręgi; efekt brutalnego spotkania z deskorolką.

– Bonsoir – przywitał się, potem spytał z ledwie dosłyszalnym francuskim akcentem: – Jaka była podróż?

– Długa! – odparł Connor.

Kiedy zajmował miejsce obok Amira, jego wzrok przyciągnęła dziewczyna siedząca naprzeciwko. Może rok starsza od pozostałych, o opalonej skórze, spłowiałych od słońca blond włosach i promiennym uśmiechu, wyglądała, jakby właśnie wróciła z plaży na Karaibach. Nosiła czarny top wiązany na karku z odznaką w kształcie skrzydlatej tarczy – złotą.

– Słyszałam, że pokonałeś Jasona – odezwała się z miękkim, uroczym amerykańskim akcentem. – Nikt wcześniej tego nie dokonał.

– Hamowałem się – burknął Jason w proteście. – Nie chciałem zrobić nowemu krzywdy.

Skinęła głową bez przekonania.

– Oczywiście! – Dziewczyna uśmiechnęła się fałszywie.

Chcąc załagodzić sytuację, Connor wtrącił:

– Cóż, szczerze mówiąc… jego pierwszy cios rzeczywiście łatwo było sparować.

– Właśnie – przytaknął Jason trochę za szybko.

Dziewczyna zerknęła taksująco na Connora jasnoniebieskimi oczami. Domyśliła się niewinnego kłamstwa i uniosła kącik ust w porozumiewawczym uśmieszku.

– Jestem Charlotte. Ale wszyscy wołają mnie Charley.

Connor uśmiechnął się w odpowiedzi, licząc, że nikt nie zauważy rumieńca na jego policzkach. Zwykle czuł się swobodnie w towarzystwie dziewczyn. Ale ta z jakiegoś powodu wprawiała go w zakłopotanie. Szukając bezpiecznego pytania otwierającego, rzucił:

– Z jakiego miejsca w Stanach pochodzisz?

– Z Kalifornii – odparła. – Agencja werbuje na całym świecie. – Wskazała pozostałe stoliki. – José na przykład jest z Meksyku, Elsa z Niemiec, David z Ugandy, Luciana z Brazylii.

Chłopak rozejrzał się po sali; była tylko w połowie zapełniona.

– To wszyscy kumple-ochroniarze?

Pokręciła głową.

– Większość jest na misjach. Nigdy nie zbiera się nas tutaj więcej niż dwadzieścioro naraz.

– A gdzie ten skejt, który mnie napadł?

– Richie jest w Irlandii – odpowiedział Amir z ustami pełnymi ryżu.

– C’est une bonne chose aussi – mruknął Marc, masując nasadę nosa.

– Przepraszam, co to znaczy? – spytał Connor, żałując, że nie uważał bardziej na lekcjach francuskiego.

– I bardzo dobrze – powtórzył chłopak. – Może mu wybaczę do czasu, kiedy wróci.

– Więc to znaczy, że dołączysz do naszego zespołu Alfa – oznajmiła Charley. – A przy okazji, pułkownik chce nas widzieć wszystkich w pokoju odpraw o ósmej rano. Po treningu sprawnościowym.

Marc westchnął ciężko.

– Nienawidzę biegów przełajowych o szóstej rano.

Connor uniósł brwi, słysząc tę uwagę. Lubił biegać, lecz zgadzał się z Markiem – nie przed śniadaniem.

– A ja ciągle jeszcze muszę skończyć raport o zagrożeniach! – poskarżył się Amir, dźgając kurczaka widelcem.

– W takim razie lepiej bierz się do roboty – podsunęła Charley bez śladu współczucia.

– Ostrzegam cię, Connor – rzucił Marc, sięgając po swoją tacę, by ją odnieść. – Obóz kumpli-ochroniarzy to nie wakacje.

Inni także zebrali się do odejścia. Poza Charley. Odtoczyła się od stołu na wózku, a potem skierowała do drzwi.

Zaskoczony Connor mimo woli zagapił się na nią.

Amir zauważył, że towarzysz odprowadza ją wzrokiem, i szepnął:

– Została ranna podczas misji.

– Jak?

– Nie znam szczegółów. A Charley woli o tym nie mówić.

Tego wieczoru Connor nie miał nastroju, by się rozpakować. Leżał na łóżku, słuchając wyjącego na zewnątrz wiatru. Myślami wciąż wracał do Charley i szoku, jaki przeżył, widząc ją przykutą do wózka. Nagle dotarło do niego, na co się zgodził. Bycie bodyguardem nie było zabawą. Ryzyko było realne. Niebezpiecznie realne.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 9

– Rozumiesz, jakie zadanie ci przydzieliłem? – spytał Malik siedzący po turecku w cieniu drzewa oliwnego na dziedzińcu swego domu w Sanie.

Na obrusie przed nim stała duża miska gulaszu zwanego salta, półmisek asidu z suszoną rybą i serem, gotowany ryż, płaskie chleby maluga oraz dzbanek czarnej herbaty.

Hazim pokiwał głową.

– Czuję się zaszczycony twoim zaufaniem.

Przywódca skrzywił się w nieznacznym, zjadliwym uśmiechu.

– Zostałeś wybrany, Hazimie, ze względu na swoją niezwykłą pozycję. Nikt z bractwa nie zdoła się dostać tak blisko prezydenckiej córki jak ty. Ale niczego nie wolno pozostawić przypadkowi. Musimy wszystko drobiazgowo zaplanować i działać dyskretnie.

– Rozumiem.

– Nie wolno ci opowiedzieć nikomu o twoich rzeczywistych zamiarach. Szczególnie rodzinie.

– Nie powiem – zapewnił młodzieniec – choć ty też należysz do rodziny, wuju.

Malik parsknął suchym niczym pustynia śmiechem.

– I dlatego ci ufam, Hazimie. Jesteś dla mnie jak syn.

Młodzieniec rozpromienił się z dumy.

– Zawsze okazywałeś mi względy, wuju. To ty przede wszystkim zachęcałeś mnie do nauki w meczecie. I dlatego cię nie zawiodę.

– Mam nadzieję – odparł mężczyzna i wszelki ślad rozbawienia zniknął z jego twarzy. – Twoja rola będzie kluczowa. Dostarczymy ci cały potrzebny sprzęt do inwigilacji oraz wsparcie. Bahir będzie odpowiedzialny za komunikację i technologię, Kedar zajmie się kwestiami obronnymi. Masz jakieś pytania?

Zrobił pauzę, by upić łyk herbaty z małej porcelanowej filiżanki, dając młodzieńcowi czas na odpowiedź.

– Powiedziałeś, że pieniądze nie stanowią problemu – zaczął Hazim. – Ale jak Bractwo sfinansuje taką operację?

– Tym nie musisz się martwić – odparł Malik i jego ton stwardniał. – Koszty są nieważne, gdy nagroda jest tak wielka.

Sięgnął po kawałek płaskiego chleba z półmiska, nabrał porcję salty i wsunął do ust. Przeżuwał wolno, przyglądając się siostrzeńcowi.

– Najważniejsze, żebyś był gotowy zrobić to, co niezbędne, by osiągnąć cel.

Jego czarne jak węgiel oczy wwiercały się w Hazima, szukając najmniejszego śladu wątpliwości, drgnienia tchórzostwa.

Młodzieniec wytrzymał jego spojrzenie.

– Doskonale zdaję sobie sprawę z ryzyka, wuju. I jestem zdecydowany zrobić, co do mnie należy.

Przywódca uśmiechnął się szeroko z satysfakcją, zlizując gulasz z zabarwionych na żółto zębów.

– Doskonale.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 10

– Ochroniarze to współcześni samuraje – oznajmił pułkownik Black, wyświetlając z projektora obraz japońskiego szermierza. – Ich obowiązkiem, podobnie jak dawnych wojowników, jest chronić zleceniodawcę bez względu na koszty.

Connor siedział wraz z zespołem Alfa w pokoju odpraw, pozbawionym okien pomieszczeniu w sercu szkolnego budynku. Wyposażone w płaskie monitory wysokiej rozdzielczości, najnowocześniejsze komputery i ergonomiczne fotele o wysokich oparciach nie przypominało żadnej klasy szkolnej, do jakiej chłopak uczęszczał.

– Wojownicy przestrzegali kodeksu bushido, zbioru reguł określającego ich szkolenie i nastawienie do życia. Współczesny zawodowy ochroniarz przestrzega tych samych zasad lojalności, honoru i odwagi.

– Mówi pan o nas, jakbyśmy byli bohaterami! – zażartował Marc.

– Bo jesteście – odparł pułkownik i jego wzrok padł przelotnie na Charley siedzącą w fotelu na przedzie. – Ale na zawsze pozostaniecie w cieniu. Connorze, musisz zapomnieć o hollywoodzkim wizerunku umięśnionego goryla w garniturze, torującego drogę jakiejś gwiazdce przez rozwrzeszczany tłum. Albo o tajnym agencie w ciemnych okularach w typie Jamesa Bonda, mamroczącym coś do rękawa z ręką wsuniętą za połę marynarki, by przy najmniejszym zagrożeniu wyciągnąć broń. Najlepsi ochroniarze to ci, których NIKT nie zauważa.

Następne zdjęcie przedstawiało scenę w restauracji. Czteroosobowa rodzina siedziała przy stoliku otoczona innymi klientami.

– Gdzie są ochroniarze na tym zdjęciu, Connorze?

Chłopak przyjrzał się, szukając wskazówek.

– Wydaje się oczywiste, że jednym z nich jest ten wielki facet w garniturze, stojący przy oknie, ale właśnie pan powiedział, że to nie może być on.

– Słusznie. To odźwierny restauracji. W rzeczywistości zespół ochroniarzy znajduje się tutaj. – Pułkownik skierował laserowy wskaźnik na parę z pozoru jedzącą romantyczny posiłek. – I tu. – Czerwony promień padł na młodą dziewczynę przy rodzinnym stole. – To jedna z naszych młodych ochroniarek. Po to zostaliście wszyscy wybrani. Żeby się wtopić w tło. Być nierzucającym się w oczy przyjacielem. Zmniejszacie ryzyko, że ktoś wybierze zleceniodawcę na cel ataku.

– Więc czemu celebryci zawsze zatrudniają hollywoodzkie typy? – spytał chłopak.

– Dla odstraszenia – wyjaśnił pułkownik, sięgnął po kubek z kawą i upił łyk. – Jeśli zleceniodawca jest na przykład gwiazdą filmową, eksponowany ochroniarz będzie trzymał na dystans fanatycznych wielbicieli. W tego rodzaju sytuacji ogólnie rzecz biorąc im roślejszy i brzydszy bodyguard, tym łatwiej mu wykonać zadanie.

– Więc Jason idealnie by się nadawał do tej roli! – rzuciła Ling przez zęby.

Młodzieniec pstryknął w nią skuwką od długopisu.

– Uważaj, żebym cię nie rozdeptał, minimyszko!

Nie patrząc, chwyciła skuwkę w powietrzu.

– Żeby mnie złapać, musiałbyś być dużo szybszy.

– Ling! – skarcił dziewczynę pułkownik, natychmiast ucinając żarty. – Zdaję sobie sprawę, że zespół Alfa wie już sporo na ten temat, ale celem dzisiejszej sesji jest wprowadzenie w temat Connora, a wam powtórka też się przyda. Dlatego wyjaśnij, co jest kluczem do skutecznej ochrony przez bodyguarda?

– Nieustanna czujność – odparła dziewczyna; na jej twarzy pojawiło się skupienie.

Pułkownik walnął dłonią w pulpit. Amir omal nie zerwał się z krzesła, wystraszony nagłym hałasem.

– Co Ling właśnie powiedziała, Amir?

– Emm… nieustanna… czujność – wyjąkał, tłumiąc ziewnięcie. Praca do późna w połączeniu z wczesną pobudką dawały o sobie znać.

– I przydałoby ci się, gdybyś o tym pamiętał – ostrzegł pułkownik. – Jeśli jesteś czujny, mniej prawdopodobne, że dasz się zaskoczyć. A to może oznaczać różnicę między życiem i śmiercią zarówno dla ciebie, jak i twojego zleceniodawcy.

– Tak jest – zameldował chłopak, siadając wyprężony jak struna.

– A teraz opisz zasady Kodu Barwnego Coopera.

Amir obrócił się na krześle, żeby spojrzeć na Connora.

– Według porucznika marines Jeffa Coopera najważniejszą rzeczą, by przetrwać zabójczą konfrontację, nie jest broń ani znajomość sztuk walki, lecz właściwy, bojowy sposób myślenia. Opisał cztery poziomy czujności: biały, żółty, pomarańczowy i czerwony. Kod biały oznacza, że jesteśmy totalnie wyłączeni. W takim stanie dziewięćdziesiąt pięć procent ludzi spędza dziewięćdziesiąt pięć procent życia: trwają zatopieni we własnym świecie. Na przykład, kiedy rozmawiając przez komórkę, przechodzimy nieprzytomni przez ulicę.

Connor kiwnął głową; wiele razy mu się to zdarzyło, a raz omal nie został potrącony.

– Kod biały to stan, w którym ochroniarz nigdy nie powinien się znajdować – podkreślił pułkownik. – Gdybyś został nagle zaatakowany, zalałaby cię potężna fala adrenaliny, z którą twoje ciało nie zdołałoby sobie poradzić. Jest ona bodźcem pobudzającym do walki, ucieczki lub powodującym znieruchomienie. Przeciążenie zmysłów przeszkadza w chronieniu zleceniodawcy, który zapewne również będzie w stanie szoku. Żeby wydostać go ze strefy zagrożenia, musisz myśleć jasno, podejmując błyskawiczne decyzje i wdrażając odpowiednie działania.

Stalowe oczy pułkownika skupiły się na Marcu.

– W jakim zatem stanie umysłu powinien się nieustannie znajdować ochroniarz?

– W stanie żółtym, zrelaksowanej czujności – odparł rekrut. – Chociaż nie widać specyficznego zagrożenia, zdajesz sobie sprawę, że świat to niebezpieczne miejsce, i jesteś przygotowany, by w razie potrzeby bronić siebie i zleceniodawcy. Wykorzystujesz wszystkie zmysły, by badać otoczenie w odprężony, lecz aktywny sposób.

– Na czym polega problem z kodem żółtym, Jasonie?

Młodzieniec podniósł wzrok znad laptopa. Stukając długopisem o pulpit przy krześle, zastanawiał się krótką chwilę.

– Em… chociaż dość prosto jest się „włączyć” i stać czujnym, trudność polega na utrzymaniu tego stanu. Łatwo się zdekoncentrować i przejść z powrotem do kodu białego, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Pułkownik znacząco unosząc brew, spojrzał na Amira, by mieć pewność, że chłopak pojął aluzję.

– Z czasem nauczycie się „żyć” w kodzie żółtym nieustannie. A teraz, Charley, opisz Connorowi ostatnie dwa poziomy czujności.

– Kod pomarańczowy to określone zagrożenie. Po zauważeniu potencjalnej groźby rozważasz dostępne opcje. Uciekać, walczyć albo zaczekać i zobaczyć, co będzie dalej, w zależności od rozwoju sytuacji – wyjaśniła płynnie. – Kod czerwony to wyzwalacz. Zagrożenie przerodziło się w niebezpieczną sytuację. Podjąwszy decyzję w kodzie pomarańczowym, teraz wprowadzasz ją w życie.

– Właśnie – przytaknął Black, zadowolony z odpowiedzi. – Nie przeskakujesz od razu z kodu białego do czerwonego, bo to może wywołać „pustkę w głowie”. Jeśli twój umysł już znajduje się w stanie podwyższonej czujności, ciało poradzi sobie z falą adrenaliny. To oznacza, że będziesz mógł biec szybciej, uderzać mocniej, myśleć intensywniej i skakać wyżej, niż byłoby to możliwe jeszcze parę sekund wcześniej.

Pułkownik skierował wzrok na Connora.

– Krótko mówiąc, kod barwny pomaga ochroniarzowi zachować kontrolę i myśleć jasno w sytuacji zagrożenia życia.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 11

Connor cieszył się teraz z przebieżki o świcie. Umysł miał akurat na tyle „czujny”, by przyswoić informacje. Kiedy robił notatki w laptopie otrzymanym od Amira, pułkownik wyświetlił schemat przedstawiający sylwetkę młodego chłopaka, otoczoną czterema koncentrycznymi kręgami. Każdy oznaczono innym skrótem; licząc od zewnątrz, były to: ZOM, ZGO, SEO i KO.

– Wykonując zlecenie, przeważnie będziecie pracować jako część większego, dorosłego zespołu ochrony osobistej – wyjaśnił pułkownik Black. Jego laserowy wskaźnik przesunął się na najdalszy krąg, ZOM. – Zespół Ochrony Miejsca, jak sama nazwa wskazuje, zajmuje się fizycznym zabezpieczeniem wszelkich lokalizacji, gdzie może się zatrzymać rodzina zleceniodawcy, na przykład domu, hotelu lub jachtu. Przeprowadza przeszukania, monitoruje obraz z kamer oraz sprawdza wchodzących i wychodzących gości. Teoretycznie powinno to być najbezpieczniejsze miejsce dla was i zleceniodawcy. Z drugiej strony, jako stały i znany punkt rezydencja stanowi najbardziej oczywisty cel ataku.

Czerwony promień przesunął się do kręgu oznaczonego jako ZGO.

– Zwiadowcza Grupa Ochrony stanowi kolejną warstwę. Podróżuje przed rodziną, sprawdzając, czy drogi i trasy są bezpieczne. Może to robić z wyprzedzeniem kilku miesięcy, powiedzmy w wypadku wakacji, lub paru minut w razie niezaplanowanej wizyty w restauracji. Wiele potencjalnych ataków zostało udaremnionych przez czujny zespół ZGO. Dlatego dobra komunikacja z nim jest sprawą kluczową: nie chcecie żadnych niespodzianek, gdy znajdziecie się na zewnątrz.

Teraz zostało oświetlone kółko z napisem SEO.

– Sekcja Eskorty Osobistej stanowi podstawową sferę, kiedy rodzina jest w ruchu. W zależności od sytuacji jej zadaniem jest zapewnienie dodatkowej ochrony lub wyeliminowanie zagrożenia, by dać wam czas na ucieczkę ze zleceniodawcą.

Laserowy wskaźnik raz jeszcze przesunął się spiralą po wszystkich kręgach, by podkreślić ich znaczenie.

– Każda z tych grup tworzy kordon ochronny wokół zleceniodawcy i jego rodziny. – Promień zatrzymał się na najmniejszym, położonym najbliżej wnętrza kole oznaczonym „KO”. – Lecz jako kumple-ochroniarze będziecie ostatnią linią obrony. Waszym podstawowym obowiązkiem jest osłonić zleceniodawcę przed niebezpieczeństwem.

Pułkownik skierował uwagę wszystkich na dużą srebrną tarczę ze skrzydłami, wiszącą nad drzwiami pokoju odpraw.

– Stąd nasze logo.

Oświetlił trzy słowa wyryte w polerowanym metalu: Praedice. Prohibe. Defende.

– Charley, wyjaśnij Connorowi nasze motto.

– Przewiduj. Zapobiegaj. Ochraniaj – wyrecytowała. – Przewiduj zagrożenie. Zapobiegaj atakowi. Ochraniaj zleceniodawcę.

– To nie tylko maksyma, Connorze – zapewnił pułkownik Black. – To nasz sposób działania. Identyfikując wcześnie źródło niebezpieczeństwa, minimalizujemy ryzyko, że rzeczywiście ono wystąpi. Jeśli zastosujemy środki zapobiegawcze, zleceniodawca będzie lepiej chroniony. A może zdołamy całkowicie uniknąć zagrożenia. Na przykład, jeśli twój zleceniodawca jest sławną młodą gwiazdą telewizji, z jakimi zagrożeniami może się zetknąć?

– Z szalonym fanem?

– Bardzo prawdopodobne. Jeśli istnieje ryzyko, że ten szalony fan dźgnie nożem twojego zleceniodawcę, jak możemy temu zapobiec?

– Kamizelka kuloodporna – zgłosił się Amir.

– Skuteczne, ale jest rzeczą mało prawdopodobną i niepraktyczną, żeby zleceniodawca nosił ją cały czas.

– Zlecić nadzór nad podejrzanym zespołowi obserwacyjnemu – zasugerowała Ling. – W ten sposób można będzie śledzić jego ruchy i trzymać zleceniodawcę na bezpieczny dystans.

– Dobrze. Ale co będzie, jeśli zespół obserwacyjny go zgubi?

– Wtedy kumpel-ochroniarz powinien mieć oczy otwarte i chronić zleceniodawcę – powiedział Jason.

– Właśnie. I dlatego musicie stale zachowywać czujność, być w kodzie żółtym. Musicie nieustannie oceniać ludzi, którzy podchodzą na tyle blisko, że mogliby zrobić krzywdę waszemu zleceniodawcy. Czy dana osoba w tłumie sięga po nóż albo pistolet, czy też po niewinną komórkę? Widzieliście ją wcześniej? Czy wydaje się niezwykle zdenerwowana? Tego rodzaju pytania musicie sobie zadawać.

Pułkownik zrobił pauzę na kolejny łyk kawy.

– A teraz inny scenariusz: wasza zleceniodawczyni wyjechała na narty, a przed hotelem odbywa się demonstracja. Jaką akcję podjęlibyście, by jej zapewnić bezpieczeństwo?

Connor zastanowił się chwilę.

– Zostać w środku, póki demonstranci nie przejdą dalej.

– To jedna możliwość – zgodził się pułkownik. – Ale za pół godziny zleceniodawczyni ma spotkanie z przyjaciółkami.

Nie bardzo wiedząc, co zaproponować, chłopak spojrzał na pozostałych, prosząc o pomoc.

– Mógłbyś użyć zespołu SEO, by uformował kordon ochronny – powiedział Amir.

– Nie najlepsze – odparł pułkownik. – Każdy kontakt z demonstrantami ogromnie zwiększa zagrożenie wobec zleceniodawcy.

Zgłosił się Jason.

– Ja bym wyszedł tylnym wyjściem.

– Dobrze – zgodził się mężczyzna. – Lecz twoja zleceniodawczyni i tak wyląduje w szpitalu.

– Czemu?

– Poślizgnęła się na oblodzonym stopniu rzadko używanego wyjścia.

Młodzieniec wyrzucił w górę ręce.

– Jak mam przewidzieć coś takiego?

– Powinieneś wypatrywać wszelkich zagrożeń – odparł pułkownik. – Lubię to nazywać „posypywaniem solą schodów”. Kiedy analizujesz niebezpieczeństwa grożące zleceniodawcy, nie wolno przeoczyć niczego.

Wskazał gestem Charley.

– Jako dowódca operacyjny drużyny Alfa i najbardziej doświadczony kumpel-ochroniarz spośród was Charley pomoże wam przewidzieć wszelkie zagrożenia wobec zleceniodawców i im zapobiec – wyjaśnił. – Ale będziecie ich chronić sami. W nadchodzących tygodniach zdobędziecie ku temu niezbędne umiejętności; aby wymienić tylko niektóre, będą to: walka wręcz, kontrinwigilacja, treningi zasłaniania własnym ciałem oraz ćwiczenia z unikania zasadzek. – Skierował wzrok na Connora. – Zespół Alfa skończył już lekcje wprowadzające, więc musisz sporo nadgonić. Ale doświadczenie w sztukach walki powinno ci pomóc.

Dopił kawę, wyłączył projektor i zebrał papiery.

– Po przerwie chcę widzieć wszystkich na następnej sesji.

Członkowie zespołu Alfa wstali na znak szacunku i mężczyzna opuścił pokój odpraw.

Connor z ulgą zamknął laptopa.

– Fiu… sporo do wkucia – zauważył.

– To dopiero początek – odparł Marc. – Pod koniec miesiąca mózg ci się zlasuje.

– O ile on ma mózg! – zażartował Jason.

– Przestań się go czepiać tylko dlatego, że twój dopiero musi wyewoluować! – wmieszała się Ling.

Spróbował ją złapać, lecz dziewczyna zrobiła unik i tanecznym krokiem wyszła na korytarz. Kiedy pozostali ruszyli do pokoju rekreacyjnego zespołu Alfa, Connor został w tyle. Podszedł do Charley i schylił się, by wziąć jej plecak.

– Dam sobie radę – powiedziała, zręcznie wrzucając plecak na tył wózka.

– Przepraszam, oczywiście – zmieszał się zawstydzony. Wyszedł za nią na korytarz.

– Coś cię dręczy? – spytała.

Nie wiedząc, jak poruszyć temat wprost, odpowiedział:

– Co cię skłoniło, żeby zostać kumplem-ochroniarzem?

Roześmiała się.

– Pułkownik Black.

Spojrzał zbity z tropu.

– Poznałeś jego metodę rekrutacji – wyjaśniła. – To nie jest człowiek, który uważa „nie” za odpowiedź.

– Przecież miałaś wybór.

Kiwnęła głową.

– I bardzo chętnie skorzystałam z szansy.

– Ale czemu?

Westchnęła.

– Moja koleżanka została porwana. Nikt jej więcej nie zobaczył. Zawsze myślałam, że gdybym wiedziała, co robić, zdołałabym ją uratować.

– A co twoi rodzice myślą o twoim zajęciu?

– Zginęli w katastrofie samolotu trzy lata temu.

Ogarnęło go współczucie.

– Przykro mi to słyszeć.

– W porządku – odparła bezbarwnym, pozbawionym emocji tonem. – Już się z tym jakoś uporałam.

Connor jednak poznał, że Charley nadrabia miną, tak samo jak on kiedyś, gdy go pytano o ojca. Nie potrafiła ukryć cienia smutku w oczach.

W milczeniu pokonali korytarz. Kiedy zbliżali się do okna wykuszowego, smuga światła zalśniła na odznace przypiętej do podkoszulka dziewczyny. Próbując zmienić temat, Connor zapytał:

– Powiedz, czemu twoja odznaka jest złota?

Charley zerknęła w dół.

– Przyznają je za nadzwyczajną odwagę w wypełnianiu obowiązków.

– A co zrobiłaś? – dopytywał zaintrygowany.

Zatrzymała się przy oknie i spojrzała na widoczne w oddali góry.

– Jako kumple-ochroniarze mamy nadzieję na najlepsze, ale planujemy na wypadek najgorszego – wyjaśniła cicho. – Czasami to najgorsze się zdarza.

Zagryzła w zamyśleniu dolną wargę i nie dodała nic więcej.

Żałując, że nie utrzymał języka za zębami, Connor postanowił nie wypytywać dłużej. Zdawało się, że Charley to doceniła. Uśmiechnęła się z wysiłkiem; jej twarz się rozjaśniła.

– Ale nie martw się, Connorze. Jako dowódca operacyjny zadbam, żeby tobie nigdy się to nie przytrafiło.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 12

Hazim zszedł po ciemnych schodach do piwnicy, pokonał krótki korytarz oświetlony samotną nagą żarówką i zajrzał do pustej, pozbawionej okien celi o bielonych ścianach. W pomieszczeniu naprzeciw Bahir podniósł wzrok znad płytki montażowej, którą lutował.

– Malik prosił, żebym sprawdził, jak się posuwają prace przy celi więziennej – wyjaśnił młodzieniec. – Chce wiedzieć, czy będzie zabezpieczona na sto procent.

– Jak skończę – oznajmił mężczyzna – nawet pająk nie zdoła się przemknąć!

Rozżarzony koniec lutownicy odbijał się w jego okularach w metalowych oprawkach. Bahir wskazał wąskie drzwi, przez które Hazim zajrzał przed momentem.

– To jedyne wejście; drzwi mają wzmocniony zamek.

– A komunikacja elektroniczna?

Mężczyzna wskazał telefon komórkowy na biurku.

– Zobacz sam, całkowity brak sygnału.

Hazim spojrzał na wyświetlacz – ikonka sieci wskazywała na wyszukiwanie.

– Zainstalowałem mnóstwo rozmaitych zagłuszaczy – pochwalił się cicho Bahir, pokazując podobną do spaghetti plątaninę przewodów i pudełek na biurku. – Każdy pracuje w innym paśmie. Każdy zdublowany na wypadek awarii. System blokuje wszystkie sieci komórkowe, nawet najnowsze aparaty wielozakresowe.

Młodzieniec pokiwał głową, jakby się znał na skomplikowanym sprzęcie przed sobą.

– A pluskwy i nadajniki?

Bahir prychnął pogardliwie.

– Bezużyteczne. Zakłócamy wszelkie sygnały radiowe. – Mężczyzna uśmiechnął się fałszywie. – I zastosowałem wyrafinowane zagłuszanie. Żadnych zniekształceń ani przypadkowych tonów, to zbyt łatwe do wykrycia. Ktoś, kto będzie próbował się połączyć, usłyszy tylko ciszę, chociaż będzie się wydawało, że sprzęt działa normalnie.

– Robi wrażenie – pochwalił Hazim.

– Pewnie, że tak. – Bahir wrócił do pracy z szerokim uśmiechem.

Młodzieniec zakasłał uprzejmie, by zwrócić jego uwagę.

– Malik niepokoił się też o kamery termowizyjne. Co mu powiedzieć?

Nie podnosząc wzroku, mężczyzna wskazał sufit i ściany.

– Warstwy aluminium i pleksiglasu udaremnią każdą próbę przeskanowania celi w poszukiwaniu ciepła ludzkiego ciała; nawet gdyby tu rozpalić wielkie ognisko, nie dadzą rady go wykryć.

– Jasne – powiedział Hazim. – A co z naszą komunikacją?

Bahir odłożył lutownicę, zdjął okulary i potarł grzbiet nosa, wyraźnie zirytowany, że znowu mu przeszkadzają.

– Zagłuszacze mają zasięg około dziewięciu metrów, więc poza tą strefą wciąż możemy działać. Jeśli chodzi o dostęp do internetu, podpiąłem się do linii telefonicznej sąsiedniej posiadłości i zainstalowałem dodatkowy ruter przekierowujący.

– To nie jest ryzykowne? – sapnął Hazim. – Nie zdradzi naszego położenia?

Bahir spojrzał na niego twardo, jakby sama sugestia go obrażała.

– Ani trochę. Połączenie jest przekierowywane między losowo wybranymi serwerami na całym świecie i dodatkowo zabezpieczone za pomocą kilku moich patentów. W żaden sposób nie uda im się wytropić źródła sygnału.

– I jesteś absolutnie pewien, że cela jest dźwiękoszczelna? – upewnił się młodzieniec.

– Ręczę głową. A teraz daj mi popracować – odparł Bahir, nakładając z powrotem okulary i sięgając po lutownicę. – Praktycznie rzecz biorąc, to pomieszczenie jest niewykrywalne dla oczu i uszu amerykańskiego rządu. W zasadzie nie istnieje.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 13

Marc miał rację. Po paru tygodniach mózg Connora upodobnił się do skwarka. Chłopak nigdy nie sądził, że aby zostać ochroniarzem, trzeba aż tyle wiedzieć. Uczyli się prawa – powszechnego, cywilnego i karnego. Jak dokonać oceny zagrożeń. Podstaw planowania operacyjnego. Zarządzania konfliktem. Savoir-vivre’u i zachowania w sytuacjach oficjalnych. A nawet tego, w jaki sposób bezpiecznie wsiadać do samochodu i z niego wysiadać: technika polegała na tym, by najpierw umościć tyłek na fotelu, zamiast wkładać do środka jedną stopę. Gdyby w sytuacji zagrożenia samochód nagle odjechał, wystarczyło unieść nogi – a tym samym nie zostać bezceremonialnie ciśniętym na chodnik.

A to był tylko początek. Connora wciąż jeszcze czekało dziesięć tygodni podstawowego treningu. Na dodatek rekruci uczęszczali także na normalne lekcje – matematykę, historię, język angielski i pozostałe przedmioty, przed którymi Connor miał nadzieję uciec, wstępując do Agencji Kumpli-Ochroniarzy. Pułkownik Black traktował jednak poważnie wszystkie aspekty szkolenia swoich podopiecznych. „Zawsze, prócz najbardziej ekstremalnych sytuacji, zawodowy bodyguard używa przede wszystkim mózgu, a nie mięśni – wyjaśnił. – A to oznacza, że powinniście być wykształceni i dobrze poinformowani”.

Po kolejnym całodziennym maratonie wykładów i treningów sprawnościowych Connor padł na sofę w pokoju rekreacyjnym zespołu Alfa.

– Kiedy dostaniemy trochę wolnego? – spytał.

Ling, wyjmując dietetyczną colę z lodówki, tylko się zaśmiała.

– To znaczy za dobre zachowanie? Co jakiś czas jeździmy do Cardiff. Ale nie rób sobie wielkich nadziei. To kurs superintensywny.

Wskazała przypięty na tablicy ogłoszeń rozkład zajęć na następny tydzień.

– Przeczytaj i zapłacz!

Chłopak zwlókł się z sofy i minął Amira stukającego w klawiaturę.

– Nigdy nie przestajesz pracować?

– To nie praca, tylko programowanie – odpowiedział chłopak ze wzrokiem wbitym w wyświetlacz. – Tworzę aplikację ochroniarską.

– Jak będzie działać? – spytał Connor, próbując mu zajrzeć przez ramię.

Amir położył palec na ustach, żeby pokazać, że to tajemnica.

– Powiem ci, jak skończę.

– Brzmi intrygująco.

– Nie podniecaj się za bardzo. – Ling uśmiechnęła się złośliwie. – Jego ostatnie dzieło usmażyło mu komórkę!

Amir posłał jej mordercze spojrzenie.

– Komórka po prostu nie dała sobie rady z moim absolutnie odlotowym oprogramowaniem, i tyle.

– Tak to sobie tłumacz – odparła dziewczyna i wyszła, popijając colę.

Connor przebiegł wzrokiem rozkład zajęć. Jęknął, widząc dwie matematyki w poniedziałek z samego rana. Zignorował zwykłe przedmioty, szukając zajęć ochroniarskich – które naprawdę go fascynowały. Nawet jeśli wymagały wysiłku i przekraczania własnych możliwości, wiedział, że podobne treningi musiał przechodzić jego ojciec.

„Musztra. Polityka międzynarodowa. Przeżycie zakładników. Planowanie trasy. Załadunek i rozładunek autobusu. Przeszukiwanie pojazdów. Walka wręcz…”.

Po jego twarzy przemknął uśmieszek ulgi. Przynajmniej na tych zajęciach będzie o krok przed resztą klasy.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 14

Connor wszedł do sali sportowej z Charley i resztą zespołu Alfa. Wokół boiska do koszykówki kręciła się grupka dzieciaków. Na widok Charley podeszły bliżej.

– To ty jesteś tą surferką? – spytał młody chłopak z falującymi brązowymi włosami. – Charley Hunter?

Dziewczyna kiwnęła głową.

– Uau! – zawołał, otwierając szeroko oczy z radości, że spotkał prawdziwą gwiazdę. Zwrócił się do kumpli. – Mówiłem wam. Ta dziewczyna została mistrzynią Turnieju Surfingowego Juniorów Quicksilver. Na Hawajach dała radę Banzai Pipeline.

Pozostali stłoczyli się dokoła wózka. Jedna z dziewczyn wyjęła długopis i poprosiła o autograf. Obawiając się, żeby nie zgnietli Charley, Connor wysunął się przed nią.

– E, uważaj! – warknął chłopak w wojskowym stroju i deathmetalowym T-shircie, któremu stanął na drodze.

– Przykro mi, kolego, ale musisz się trochę odsunąć.

– Chciałem tylko poprosić o autograf – mruknął chłopak ponuro, wsuwając ręce do kieszeni.

Nagle Connorowi mignęła klinga.

– NÓŻ! – krzyknął, kiedy deathmetalowiec zamierzył się na Charley.

Wykorzystując umiejętności jujitsu, Connor chwycił go za nadgarstek. W ostatniej chwili – koniec ostrza przemknął tuż obok szyi dziewczyny. Reszta wielbicieli rozbiegła się w panice, kiedy zmagali się o kontrolę nad zabójczą bronią. Connor stosując technikę kote-gaeshi, wykręcił ramię przeciwnikowi i przygwoździł go do podłogi. Tamten jednak nie wypuścił noża. Jason przycisnął go do ziemi, podczas gdy Ling i Amir błyskawicznie odtoczyli Charley do wyjścia.

Jakiś mężczyzna zaklaskał, przerywając akcję.

– Znakomita reakcja – pochwalił Steve, trener walki wręcz.

Ekskomandos z Brytyjskich Sił Specjalnych był dwumetrowym człowiekiem górą o skórze czarnej jak heban i mięśniach gladiatora. Grał rolę drugiego fałszywego policjanta podczas werbunku Connora.

– To ćwiczenie pokazuje, jak trudno jest przewidzieć atak. Ale poradziłeś sobie dobrze. Zleceniodawca został uratowany.

Zerknął na czerwoną kreskę z tuszu na lewym przedramieniu Connora w miejscu, gdzie chłopak został trafiony gumowym nożem.

– Ale jednak sam zostałeś poważnie ranny.

Chłopak skrzywił się rozczarowany – nie zdołał czysto rozbroić napastnika z zespołu Delta.

– Ataki nożem należą chyba do najniebezpieczniejszych w walce na krótki dystans. Dlatego najlepszym sposobem, żeby poradzić sobie z zagrożeniem, jest nie musieć sobie z nim radzić wcale – wyjaśnił Steve, podnosząc broń treningową. – Unik i ucieczka powinny być na pierwszym miejscu. To nie tchórzostwo. Pamiętajcie, udana ucieczka jest zawsze lepsza od nieudanego starcia.

Skinął na zespoły Alfa i Delta, żeby się zbliżyły.

– W niektórych sytuacjach jednak ucieczka jest niemożliwa i będziecie musieli stawić czoło zagrożeniu, aby uratować siebie i zleceniodawcę. Jeśli zostaniecie zmuszeni do walki, skończcie ją szybko. W pięć do dziesięciu sekund powinno być po wszystkim. Cios w twarz. Uderzenie krawędzią dłoni w gardło. Kopnięcie w krocze. Wszystkie chwyty dozwolone.

Dla podkreślenia Steve uderzył mięsistą pięścią w dłoń. Rekruci posłusznie przytaknęli. Pierwszą godzinę lekcji spędzili na ćwiczeniach z ochraniaczami. Powtarzali po wiele razy ciosy prawą i lewą ręką, kopnięcia frontalne i z obrotu – raz po raz, by utrwaliły się jako odruch, a nie świadoma reakcja. W wypadku Connora tak już było. Więc podczas gdy reszta kolegów zmagała się z opanowaniem podstaw, chłopak wrócił z zapałem do treningu sztuk walki.

– Pamiętajcie jednak, że głównym celem każdej akcji defensywnej jest ucieczka ze zleceniodawcą – ciągnął instruktor. – Uderzacie, by zyskać na czasie. Nawet w punkcie kulminacyjnym walki powinniście się rozglądać za drogą ewakuacji.

Wskazał jako przykład zielony znak wyjścia ewakuacyjnego.

– Nie możecie jednak rzucać się do ataku na widok każdej potencjalnej groźby. Po pierwsze, może się okazać, że dany człowiek jest niewinny i nie miał zamiaru skrzywdzić zleceniodawcy. Po drugie, traficie przed sąd za napaść. Dlatego jest rzeczą przydatną posiadać w swoim arsenale kilka łagodniejszych technik. Ling i Connor, oboje macie czarne pasy, więc nam to zademonstrujecie.

Wystąpili naprzód. Steve polecił dziewczynie, żeby wyciągnęła przed siebie wyprostowaną rękę. Potem ustawił Connora tak, by dotykała palcem wskazującym mostka chłopaka tuż powyżej splotu słonecznego.

– Connor, podejdź do Ling.

Ponieważ dziewczyna była niska i chuda, nie widział żadnego problemu z wykonaniem polecenia. Kiedy jednak zrobił pierwszy krok, poczuł w piersi ostry ból.

– No, dalej! – skarcił Steve. – Jesteś silnym facetem. To nie powinno być zbyt trudne.

Chłopak naparł mocniej, ale ból jeszcze się wzmógł. A Ling nawet nie starała się go odepchnąć.

Wydawało się, że trenera bawi widok zaskoczenia na twarzy rekruta.

– W ten sposób można utrzymać przeciwnika na dystans JEDNYM paluszkiem.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 15

– Technika jednego palca jest skuteczna, gdy ktoś jedynie naprzykrza się zleceniodawcy – wyjaśnił Steve. – Jeśli jednak jest zdeterminowany i stanowi poważne zagrożenie, powinniście być bardziej przekonujący i użyć innej techniki NWB.

– NWB? – spytał Connor, bo nigdy wcześniej nie słyszał o tym stylu sztuk walki.

– Nauki Wspomaganej Bólem – wyjaśnił trener z szelmowskim uśmiechem.

Poprosił Ling, by się odsunęła, i sam stanął naprzeciw chłopaka. Wyciągnął muskularne ramię i lekko odepchnął Connora końcami palców.

– Słyszałeś o jednocalowym ciosie Bruce’a Lee?

Chłopak kiwnął głową.

– No więc to jest jednocalowe pchnięcie.

Nieznacznie poruszając nadgarstkiem, uderzył Connora dłonią w pierś. Kompletnie zaskoczony chłopak zatoczył się i upadł na podłogę, próbując złapać oddech. W jego płucach płonął ból; miał wrażenie, jakby zapadła mu się klatka piersiowa.

– Skuteczne, prawda? – skomentował Steve, pomagając mu wstać.

Rozcierając pierś, Connor z wysiłkiem mruknął coś na potwierdzenie. To były umiejętności zupełnie innego rodzaju niż te, które nabył podczas treningów kick-boxingu i jujitsu.

Gdy dochodził do siebie, trener wyjaśniał działanie techniki.

– Wbijacie dłoń w pierś drugiej osoby ciężarem całego ciała, jakbyście zwalniali zwiniętą sprężynę. Ruch może być równie silny jak cios, ale wcale tak nie wygląda. Więc jeśli wasza ofiara komuś się poskarży, co może powiedzieć? – Przybrał jękliwy, nadąsany ton. – On mnie popchnął, panie policjancie!

Klasa wybuchnęła śmiechem. Potem rekruci nałożyli ochraniacze i zaczęli ćwiczyć w parach obie techniki. Connorowi przydzielono Jasona.

– Wyglądało, że to naprawdę boli – zauważył młodzieniec z lekkim uśmieszkiem.

– Miałem wrażenie, że pękło mi żebro – odparł chłopak, wciąż rozcierając pierś.

– W takim razie zaatakuj pierwszy. Dam ci czas na dojście do siebie.

Connor miał wyraźne wrażenie, że młodzieniec uważa go za słabeusza, a nie proponuje to z przyjacielskiej troski. „Poczekaj no” – pomyślał, wyciągając rękę, by odepchnąć partnera.

Jason zrobił krok naprzód, święcie przekonany, że nie da się powstrzymać. Skrzywił się z bólu i frustracji, kiedy nie zdołał pokonać wyciągniętego palca Connora.

– To NAPRAWDĘ działa! – zawołał.

– Fakt, ale nie tak dobrze jak to – odparł Connor, powtarzając drugi atak trenera.

Wygiął rękę ruchem przypominającym atakującą kobrę i lekko pacnął Jasona w pierś.

Nawet mimo ochraniacza młodzieniec stęknął zaskoczony i zgiął się wpół.

– Rozumiem… co masz na myśli – jęknął.

– Przepraszam – powiedział Connor, sam zdumiony skutecznością uderzenia.

– Nie ma sprawy… chłopie – odparł Jason, prostując się. – Teraz moja kolej!

Nie zawracał sobie głowy techniką jednego palca. Od razu przeszedł do pchnięcia jednocalowego. Connor zatoczył się w tył, wpadając na dwóch rekrutów z zespołu Delta.

– Podoba mi się ten atak – stwierdził Jason, trzaskając kostkami dłoni. – Chodź no tu, Bruce Lee!

Connor przeprosił kolegów i znowu stanął naprzeciw partnera. Choć czuł w piersi wściekłe pulsowanie, starał się nie okazywać bólu.

– Nieźle – wyrzęził i teraz on pchnął Jasona.

Młodzieniec runął jak długi na podłogę. Łapiąc rozpaczliwie oddech, z twarzą wykrzywioną furią, zerwał się i natychmiast zaatakował, uderzając tym razem jeszcze mocniej. Coraz bardziej posiniaczeni i poobijani wymieniali ciosy, próbując się wzajemnie pokonać. Znienacka ćwiczenia przerodziły się w poważne starcie; Connor ani się obejrzał, a już szamotał się z Jasonem na podłodze sali treningowej.

Olbrzymie dłonie chwyciły za kołnierze i rozdzieliły obu walczących. Trener uniósł ich w powietrze tak, że znaleźli się na poziomie jego oczu.

– Słowo „złość” ma tylko o jedną literę mniej niż „śmierć” – ostrzegł surowo. – Panujcie nad gniewem, bo inaczej on zapanuje nad wami i stracicie rozsądek. Jako kumple-ochroniarze powinniście walczyć coraz inteligentniej, nie coraz bardziej zażarcie. Zrozumiano?

Przywołani do porządku rekruci kiwnęli głowami.

– Doskonale. A teraz uściśnijcie sobie ręce i się pogódźcie – polecił.

Wciąż zawieszony nad podłogą Connor wyciągnął dłoń do Jasona. Nie miał pojęcia, kto zaczął walkę, ale wiedział, że ostatnie, czego potrzebuje, to mieć wroga w zespole.

– Przepraszam. Chyba trochę nas poniosło.

Po krótkim wahaniu Jason uścisnął rękę partnera.

– Spoks. Przynajmniej przetestowaliśmy technikę! – Chłopak wyszczerzył zęby.

Wyglądało na to, że przeprosiny usatysfakcjonowały trenera, bo opuścił ich na ziemię.

– Cóż, teraz opanowaliście jednocalowe pchnięcie – zażartował. – Na zakończenie ostatnia technika: chwyt za głowę.

Tym razem do demonstracji wybrał wysokiego chłopaka z drużyny Delta.

– I znowu, ten atak defensywny wygląda bardzo niewinnie. To czyni go skutecznym. Unieście napastnikowi podbródek, wykręćcie głowę i zdecydowanym ruchem pchnijcie ją w dół.

Chwycił chłopaka za szczękę i za pomocą lekkiego pchnięcia oraz skrętu powalił na ziemię jak szmacianą lalkę.

– Głowa prowadzi, a ciało za nią podąża – wyjaśnił.

Connor był pod wrażeniem – technika opierała się na tej samej zasadzie co jujitsu: wykorzystywała słabości ludzkiego ciała. Mógł za jej pomocą sprowadzić na ziemię każdego w ciągu paru sekund.

– Wszystko w porządku, jeśli jest się podobnego wzrostu jak napastnik. Ale jak miałaby to wykonać Charley? – spytał Amir, wskazując jej wózek.

Zanim Steve zdążył odpowiedzieć, dziewczyna przejechała Amirowi po stopach. Pisnął z bólu. Uderzyła go w żołądek, aż zgiął się wpół. Wtedy złapała go za głowę i skrętem powaliła na podłogę.

– Bardzo łatwo – wyjaśniła, kiedy pokonany leżał zwinięty w kłębek u jej stóp.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 16

Connor stał przed wystawą sklepu sportowego na piętrze galerii handlowej Queens Arcade w Cardiff. Ledwie jednak widział sportowe buty firmy Nike na wyprzedaży. Całą uwagę skupił na odbiciu w szybie. Za jego plecami płynął równy strumień ludzi. Większość, jeśli nie wszyscy, byli to niewinni kupujący. Jednak ktoś w tym sobotnim tłumie go śledził. Chłopak nie wiedział jeszcze kto, ale musiał to odkryć.

Ruszył w stronę schodów ruchomych prowadzących na parter. Przeciął lśniącą, wykładaną płytkami podłogę i zatrzymał się przed znakiem informacyjnym. Udając, że się zgubił, przyjrzał się uważnie planowi galerii, a potem rozejrzał się swobodnie. Przebiegając wzrokiem atrium, badał twarze ludzi zjeżdżających po schodach: blondynki w zielonym żakiecie… udręczonej matki ściskającej za rączkę malucha… dwóch przesadnie umalowanych nastolatek… mężczyzny rozmawiającego przez komórkę…

„Czy nie widział go już wcześniej?”.

Kwadratowa szczęka. Szeroki nos. Głęboko osadzone oczy. Choć Connor nie był pewien, zdawało mu się, że zauważył mężczyznę, krążąc po sklepie z grami wideo.

Zdecydował, że nie będzie dłużej kręcił się po centrum. Ruszył przez główny hol w stronę południowego wyjścia. Cały czas czujnie obserwował odbicia w wielkich szybach wystawowych. Mężczyzna z kwadratową szczęką mignął mu dwukrotnie. Ale czy naprawdę podążał za chłopakiem, czy zwyczajnie zmierzał do wyjścia tą samą trasą?

Żeby sprawdzić, czy przeczucie go nie myli, Connor przystanął przed sklepem z ubraniami. Mężczyzna zrobił parę kroków, zatrzymał się obok kiosku z gazetami i zaczął oglądać czasopisma. Connor poczuł, jak jego puls przyspiesza. To mógł być przypadek, ale zachowanie mężczyzny stawało się coraz bardziej podejrzane. Kartkował gazety, właściwie nie patrząc na nie. Równocześnie mamrotał coś do siebie – a może do ukrytej krótkofalówki…

Connor musiał się teraz upewnić ponad wszelką wątpliwość, że nieznajomy siedzi mu na ogonie. Nie chciał jednak, by prześladowca zauważył, że zaczął coś podejrzewać. To mogłoby go spłoszyć – a wtedy chłopak nie dowiedziałby się, kim jest ten człowiek i czemu go śledzi. Connor zauważył w prawym uchu mężczyzny złoty ćwiek i zanotował w pamięci ten fakt. Potem ruszył do wyjścia.

Kiedy dotarł do szklanych drzwi, przytrzymał je otwarte, przepuszczając kobietę z wózkiem, i przy okazji obejrzał się ukradkiem.

W holu roiło się od kupujących. Mężczyzny jednak nigdzie nie było widać.

„Może przez te wszystkie treningi ochroniarskie dostaję już paranoi?” – pomyślał.

Wyszedł w jasne wiosenne słońce i skręcił w prawo, lawirując wśród tłumów przechadzających się po Queen Street. Powietrze wypełniały krzyki ulicznych sprzedawców oraz brzdąkanie ulicznych grajków. Przejechał z hałasem miejski autobus, wydmuchując chmurę spalin.

Connor sprawdził czas na wyświetlaczu komórki. Do spotkania z kolegami zostało pięć minut. Idąc ulicą, nie mógł się otrząsnąć z wrażenia, że wciąż jest obserwowany. Zdawał sobie jednak sprawę, że jeśli ktoś za nim idzie, dostrzeżenie go w tłumie graniczy z niemożliwością. Potrzebował spokojniejszego, ale publicznego miejsca, by wywabić natręta na otwartą przestrzeń.

Niebieski znak z przodu wskazywał parking samochodowy. Idealnie.

Chłopak rozejrzał się i przeszedł przez ulicę. Dotarł prawie do przeciwnego krawężnika, kiedy zabrzmiał klakson. Connor obejrzał się przez ramię i zobaczył, że mężczyzna z kwadratową szczęką o włos uniknął potrącenia. Chociaż chłopak patrzył wprost na niego, nieznajomy uniknął kontaktu wzrokowego, gapiąc się na blondynkę w czerwonym żakiecie i okularach słonecznych, czekającą na przystanku autobusowym. Connor jednak nie dał się zwieść. Mężczyzna za nim podążał.

Przyspieszył kroku i skręcił z chodnika w stronę parkingu. Jeśli natręt pójdzie za nim wąską uliczką – podejrzenia chłopaka zostaną ostatecznie potwierdzone.

Connor dotarł na środek parkingu, ale nieznajomy wciąż się nie pojawił. Już sądził, że go zgubił, gdy zauważył prześladowcę przy automacie biletowym obok wjazdu. Wyraźnie zdyszany po biegu mężczyzna udawał, że przetrząsa kieszenie w poszukiwaniu drobnych. Podczas gdy był tym zajęty, Connor wyjął komórkę i zrobił mu zdjęcie. Mając dowód w kieszeni, skrył się za jakąś furgonetką, chcąc się wymknąć i wrócić do pozostałych. Naraz nie wiadomo skąd wynurzył się krępy mężczyzna o głowie łysej jak piłka do kręgli i spojrzał na niego groźnie.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 17

Żując bez pośpiechu gumę, blokował chłopakowi drogę.

– Udała się fotka? – spytał.

– Tak – potwierdził Connor, pokazując nauczycielowi obserwacji swój telefon. – To ten facet z kwadratową szczęką i złotym ćwiekiem w prawym uchu.

Bugsy uniósł brew; był pod wrażeniem.

– A kobieta, która szła za tobą? Jej też pstryknąłeś zdjęcie?

Chłopak zmarszczył czoło zmieszany.

– Jaka kobieta?

– Blondynka w zielonym żakiecie.

Mgliście przypominał sobie kogoś odpowiadającego temu opisowi, lecz nie potrafił powiedzieć, gdzie ją widział.

– A ta w czerwonym żakiecie i okularach słonecznych? – drążył Bugsy.

– Chodzi panu o tę na przystanku?

Nauczyciel kiwnął głową.

– Nie – przyznał Connor. – Widziałem ją tylko raz.

– To była ta sama osoba – zdradził z uśmiechem nauczyciel. – Dwustronny żakiet i okulary. Zdumiewające, ale tak proste przebranie może wystarczyć, by zwieść niedoświadczonego obserwatora. I słówko ostrzeżenia: skoro o tym mowa, kobiety znacznie łatwiej zmieniają powierzchowność od mężczyzn.

Zza furgonetki wynurzyła się Charley z resztą zespołu Alfa.

– I jak Connor poradził sobie z kontrinwigilacją? – spytał ich Bugsy.

– Całkiem nieźle. Jak na pierwszą próbę – pochwalił Amir, lekko uderzając kolegę w ramię.

– Dobrze się maskuje – zauważył Marc. – Nieźle wykorzystuje wystawy i rozgląda się w sposób naturalny.

Connor uśmiechnął się zadowolony z pochwał.

– To znaczy, dopóki nie wytrzeszczył oczu na swojego ogona na głównej ulicy – nie darował sobie przytyku Jason. – To było widoczne. Od tej pory gość wiedział, że Connor go zauważył.

Chłopak nie spodziewał się pochwał od rywala – i nigdy ich nie otrzymywał. Po szamotaninie na treningu przed tygodniem stosunki między nimi wciąż były lodowate.

– Przecież mnóstwo ludzi się gapiło – sprzeciwiła się Ling. – Ten idiota mało nie dał się przejechać.

– Myślę, że Connor inteligentnie wykorzystał zaułek jako wąskie gardło – zauważyła Charley.

– Zgadzam się – przytaknął Bugsy. – Gdyby ogon ruszył za nim, zdradziłby się. Ale kobiety Connor nie zauważył.

Wskazał błękitne kombi dwa rzędy od chłopaka. Za kierownicą siedziała blondynka. Pomachała mu z ironicznym uśmiechem. Towarzyszył jej mężczyzna o kwadratowej szczęce i ze złotym kolczykiem.

– Musisz pamiętać, że doświadczeni agenci operacyjni pracują w zespołach. Ciebie i twojego zleceniodawcy nie będzie śledzić jedna osoba. I będą się zmieniać, by uniknąć wykrycia.

Chłopak kiwnął głową, przyswajając informację. Przez cały ostatni tydzień Bugsy trenował zespół Alfa w technikach kontrinwigilacji. Wyjaśnił, że każdy zorganizowany atak poprzedza zwykle okres obserwacji. Jeśli uda się ją odkryć dostatecznie wcześnie, można całkowicie uniknąć napadu. Największy problem stanowiło zauważenie agentów. Jeśli wrogiem była zorganizowana grupa terrorystyczna, przeciwnik był doskonale wyszkolony i niemal nie do wykrycia.

– Przestępcy, terroryści i porywacze wyglądają jak zwykli ludzie – przypomniał Bugsy. – Mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy: każdy może obserwować waszego zleceniodawcę. Do zbierania informacji wykorzystuje się również dzieci takie jak wy. Wprawny agent to „szary” człowiek, ktoś wtapiający się w tłum, więc musicie podejrzewać każdego.

Włożył do ust następną gumę, a potem podsunął im kolejno opakowanie.

– Kluczem do wykrycia inwigilacji jest zmuszenie obserwatora do wielokrotnego pojawienia się i do nienaturalnych zachowań – wyjaśnił, żując energicznie. – Upuśćcie papierek i sprawdźcie, czy ktoś go podniósł i obejrzał. Często zmieniajcie kierunek – lecz starajcie się mieć ku temu dobry powód, inaczej technika bardzo rzuca się w oczy. Wsiądźcie do autobusu i wyskoczcie na następnym przystanku.

– Można sprawdzić w komórce, jakie urządzenia z Bluetoothem są aktywne w okolicy – podsunął Amir. – Jeśli ta sama nazwa pojawi się w dwóch lub więcej miejscach, wszystko jasne!

Bugsy uśmiechnął się, nadal przeżuwając.

– To coś nowego! – rzucił, kiwając z uznaniem. – À propos nienaturalnego zachowania, wypatrujcie ludzi zerkających zza rogu, ponad stojakami albo wyglądających przez drzwi i okna. Zwracajcie uwagę na „małpowanie” – jeśli przechodzicie przez ulicę, kto jeszcze to robi? Śledzący muszą się jakoś komunikować, więc wypatrujcie zaciśniętych pięści albo guzików mikrofonu. Nieobecny wyraz twarzy może być wyraźnym sygnałem świadczącym, że dana osoba słucha w skupieniu krótkofalówki. Manipulowanie przedmiotami, mówienie do siebie, unikanie kontaktu wzrokowego – to wszystko możliwe oznaki. Zwracajcie też uwagę na przekazywanie sobie przedmiotów. Jeśli kogoś podejrzewacie, obserwujcie go uważnie, ale ukradkiem. Agenci mogą się porozumiewać za pomocą ruchów dłoni, spojrzeń albo telefonów komórkowych.

Connor uświadomił sobie w tym momencie, że spojrzenie faceta o kwadratowej szczęce na blondynkę stanowiło oczywisty sygnał – i że chłopak go przegapił.

– Kontrinwigilacja to niekiedy jedyny sposób, by stawić czoło zagrożeniu i zniechęcić do ataku, a nawet by go przeżyć – podkreślił Bugsy. – Pozostawajcie więc w kodzie żółtym i miejcie oczy otwarte na wielokrotne spotkania. Pamiętajcie: raz to przypadek. Dwa razy to okoliczność. Trzy razy oznacza wrogą akcję.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 18

Hazim wsunął pod ramię pistolet maszynowy, kryjąc się za zardzewiałą beczką po ropie. Zza budynku po jego lewej stronie wynurzył się żołnierz z karabinem. Młodzieniec nacisnął cyngiel i jego broń wypuściła ogłuszającą serię. W korpus mężczyzny uderzyły jedna za drugą cztery kule.

Niemal zaraz potem ukazało się dwóch kolejnych żołnierzy. Kedar, który stał niedaleko ukryty w wejściu, ostrzelał ich z karabinu. Potem jakaś kobieta wybiegła z budynku naprzeciwko. Hazim obrał ją za cel, ale chybił pierwszą serią. Pospiesznie wycelował i strzelił ponownie. Dostała dwa razy w biodro, zanim się przewróciła.

Kolejni wrogowie ukazywali się niespodziewanie. Młodzieniec smagał ich zabójczym gradem pocisków; pistolet maszynowy walił go w ramię niczym młot. Dłonie zwilgotniały mu od potu, czerwona mgła przesłoniła wzrok, kiedy broń grzmiała w jego uścisku. Zwrócił się w stronę stojącej w drzwiach dziewczynki. Kule przeorały także ją. Za późno uświadomił sobie swój błąd: z misia, którego ściskała w rękach, zostały poszarpane strzępy.

– Przerwać ogień! – warknął Kedar.

Hazim zdjął drżący palec ze spustu. Oddychał urywanie. W powietrzu wisiał odór palonego prochu i rozgrzanego metalu.

– Dobrze strzelałeś – pochwalił mężczyzna, klepiąc go po ramieniu.

– Przepraszam, nie chciałem zabić dziewczynki – odparł młodzieniec. – Straciłem kontrolę.

Kedar wyszczerzył zęby.

– To się często zdarza. Z takim pistoletem w garści łatwo poczuć się niezwyciężonym. Ale musisz zachować koncentrację.

Ponownie rozstawił tekturowe cele na prywatnej strzelnicy i podszedł do pozostałych członków grupy.

– Agenci Secret Service będą dobrze uzbrojeni i świetnie wyszkoleni – ostrzegł. – Dlatego musimy być zdolni do stawienia im czoła w bitwie.

Uniósł w powietrze swój niewielki pistolet maszynowy.

– Ale nie martwcie się, będziemy dysponować równie dobrą bronią i na siłę odpowiemy siłą.

Wymierzył w najdalszy cel na strzelnicy i posłał kulę prosto między oczy tekturowej postaci, a potem odstrzelił jej głowę.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 19

Huk wystrzału zmącił spokój panujący w dolinie, płosząc stadko ptaków, które poderwały się w niebo.

– BIEGIEM! – ryknął do ucha Connora Amir.

Chłopak został chwycony brutalnie za ramię, obrócony w miejscu i pchnięty w kierunku przeciwnym do stanowiska snajpera. Amir pędził tuż za nim, trzymając się blisko, by osłonić Connora przed niebezpieczeństwem. Niczym w szalonym wyścigu ze związanymi nogami mknęli przez pole w stronę dającego schronienie kamiennego murka.

– Nie zatrzymuj się – rozkazał Amir, ściskając go mocno.

Zbliżając się do osłony, Connor zauważył w trawie dymiący zapalnik.

– Granat! – krzyknął.

Oczy Amira rozszerzyły się z paniki; spróbował ominąć zagrożenie. Lecz podczas nagłej zmiany kierunku zaplątały im się nogi i runęli na ziemię, lądując twarzami w błocie. Granat eksplodował parę cali od nich. Zobaczyli oślepiający błysk, usłyszeli ogłuszający huk, a potem deszcz czerwonych iskier posypał im się na głowy.

– Mało brakowało – mruknął Amir, śmiejąc się nerwowo, kiedy fajerwerk wystrzelił.

Connor zepchnął go ze swoich pleców i spojrzał wściekły.

– Chyba nie mówisz o tej owczej kupie!

Amir stłumił chichot, kiedy towarzysz ścierał rękawem z twarzy ciemnobrązową smugę łajna.

– Obrzydliwe – skomentował, ale rozbawienie szybko mu przeszło, kiedy usłyszał gniewne krzyki trenerki.

– O-Z-O – wyrecytowała Jody sfrustrowana, kiedy przyłączyli się do reszty zespołu Alfa na trawniku przed szkołą. – Amir, zapomniałeś, co to znaczy?

Pokręcił głową.

– Ocenić zagrożenie. Zwalczyć niebezpieczeństwo. Opuścić strefę śmierci.

– W takim razie dlaczego nie oceniłeś trasy ucieczki? Nie ma sensu biegać ze zleceniodawcą, jeśli zmierzacie w złym kierunku. Albo, co gorsza, w stronę zagrożenia!

Jody uczyła zespół Alfa osłaniania własnym ciałem: w jaki sposób skutecznie odseparować zleceniodawcę od ataku. Cały dzień spędzili na ćwiczeniu akcji: chwytaniu zleceniodawcy w pozycji siedzącej, stojącej, kiedy szedł albo biegł, oraz ochranianiu go przed najrozmaitszymi napaściami z przodu, z tyłu, z obu stron, a nawet z góry. Dzięki ciągłej praktyce OZO miało się dla nich stać równie naturalne jak unik.

– W chwili zagrożenia musicie ocenić sytuację, zanim zareagujecie – przypomniała Jody. – Może to potrwać jedną milisekundę albo dziesięć sekund, ale jest niezbędne dla waszego przetrwania. Rodzaj zagrożenia, czy będzie to cios, nóż, kula, czy nawet jajko, decyduje o waszej reakcji. Następnie, po dokonaniu oceny, osłaniacie zleceniodawcę, odgradzając go od niebezpieczeństwa. Na przykład…

Złapała Marca, wysunęła się przed niego i krzyknęła:

– IDŹ ZA MNĄ!

Pokaz trwał niespełna sekundę, ale był skuteczny.

– Musicie mieć kontrolę nad zleceniodawcą zarówno fizycznie, jak i za pomocą słów – wyjaśniła, nie wypuszczając ręki chłopaka. – Wstrząs wywołany przez atak może go pobudzić do walki, ucieczki lub przeciwnie, zahamować. To znaczy, że zleceniodawca albo będzie z wami współdziałał, albo też lęk może go sparaliżować. Tak czy inaczej musicie nad nim panować i zadbać, by nie przeszkadzał w ewakuacji. – Uniosła prawą dłoń. – Silniejszą rękę pozostawcie wolną – do ataku i obrony. W trakcie ewakuacji zleceniodawcę należy nadal osłaniać własnym ciałem. Jak mieliście się okazję przekonać, obserwując widowiskowy pad Connora i Amira w owcze bobki, to nie jest łatwe. I dlatego musicie ćwiczyć.

Puściła Marca i poprosiła Connora, żeby wystąpił naprzód.

– Uderz Marca – poleciła.

Marc wyglądał na wstrząśniętego.

– Ale on jest mistrzem kick-boxingu!

– A ja jestem twoją ochroniarką – odparła, puszczając do niego oko.

Wykonując rozkaz trenerki, Connor zamachnął się pięścią w twarz kolegi.

– PADNIJ! – krzyknęła Jody, wskakując przed Marca i odpychając go biodrem. Został trafiony w bok tak brutalnie, że przeleciał parę metrów. Ale nie znajdował się już w bezpośrednim zagrożeniu i instruktorka przeszła do ataku. Bez trudu zablokowała cios i skontrowała hakiem, zatrzymując dłoń tuż przed szczęką Connora.

– Widzicie? Nagle odpychając zleceniodawcę, sprawiacie, że napastnik nie wie, na co patrzeć: na pierwotny cel czy na was, nowe zagrożenie.

Opuściła rękę i poklepała Connora po ramieniu.

– Następnym razem pamiętaj o bloku – poradziła z uśmiechem.

– Czy ta technika nie jest trochę zbyt agresywna? – spytał Connor, kiedy Marc podniósł się, masując posiniaczone biodro. – Mogła pani zranić zleceniodawcę.

– W sytuacji zagrożenia życia trzeba działać stanowczo – odparła Jody. – „Odepchnięcie”, jak lubię je nazywać, uchroni zleceniodawcę przed każdym bezpośrednim atakiem: ciosem, nożem, a nawet kulą.

– Chcecie, żebyśmy przyjęli kulkę za kogoś innego?! – wykrzyknął Amir.

Jody spoważniała.

– Miejmy nadzieję, że dzięki szkoleniu nigdy do tego nie dojdzie. A nawet gdyby doszło, otrzymacie kamizelki kuloodporne. Lecz podczas misji narażacie się na takie samo niebezpieczeństwo jak wasz zleceniodawca. Jesteście jego tarczą. Dlatego ochroniarzy nazywa się czasem łapaczami kul.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 20

Grzywacze toczyły się w stronę wybrzeża; długie białe linie skręcone w idealne spirale nadciągały jedna za drugą. Podskakując na powierzchni morza jak podekscytowane foki, miejscowi surferzy czekali na okazję, by wskoczyć na grzbiet fali. Na czteroipółkilometrowym odcinku złotego piasku piknikowało kilka rodzin, lecz poza tym zespół Alfa miał plażę dla siebie. Po dwunastu tygodniach treningu podstawowego rekruci zasłużyli na prawdziwy odpoczynek i Steve zawiózł ich dla odprężenia na półwysep Gower. Był czerwiec, słońce grzało, niebo było bezchmurne, a dzień wydawał się idealny na grilla.

Jason przewrócił kiełbaski i dołożył jeszcze kilka burgerów.

– Powinny być gotowe za minutę – oznajmił, pociągając łyk coli z puszki.

Ling leżała na ręczniku plażowym, wygrzewając się w promieniach słońca.

– Położyłeś moje wegetariańskie kebaby osobno?

– Oczywiście – zapewnił i szybko przesunął jej jedzenie na bok, wymieniając speszone uśmiechy z Connorem oraz Markiem.

Teraz, gdy treningi się skończyły, rywalizacja między nimi nieco osłabła. Choć relacje pozostały napięte, Connor uświadamiał sobie, że Jason nie jest złym chłopakiem. Po prostu żaden z nich nie chciał ustąpić pierwszeństwa.

Ostatnich dwanaście tygodni przemknęło jak błyskawica i Connor czuł się teraz zupełnie innym człowiekiem. Geografia połączona z nauką o ochronie porwanych zakładników, lekcje fizyki skojarzone z treningiem strzeleckim i biegi przełajowe uzupełnione ćwiczeniami z unikania zasadzek stawały się czymś fascynującym. Chłopak miał wrażenie, jakby nosił specjalne soczewki, ukazujące mu zagrożenia, jakie otaczają go w codziennym życiu. Ale nie uważał już tego za „paranoję” – po prostu był świadomy świata; żył w kodzie żółtym. Kiedy szedł ruchliwą ulicą, inni przechodnie wydawali mu się trwale pogrążeni w irytującym półśnie. „Czy wiedzą, że są nagrywani przez kamerę nad wejściem do centrum handlowego? Czy mają pojęcie, gdzie znajduje się wyjście na wypadek niebezpieczeństwa? Czy któryś z nich zauważył podejrzanego typa kręcącego się obok bankomatu?”. Connor wskutek treningów nauczył się wychwytywać te szczegóły instynktownie. I choć stał się bardziej wyczulony na niebezpieczeństwo, paradoksalnie czuł się bezpieczniejszy, ponieważ obecnie był przygotowany, by zmierzyć się z każdym problemem.

Zastanawiał się, czy mama albo babcia dostrzegą w nim zmianę, kiedy wróci do Londynu na wakacje. Mimo intensywnych treningów dzwonił do domu co tydzień. Matka zawsze wydawała się pełna optymizmu i ciekawa wiadomości o jego postępach, choć z tonu jej głosu mógł odgadnąć, że często bardzo cierpi. Chociaż nie wolno mu było zdradzać szczegółów szkolenia ochroniarskiego, cieszyła się, że syn uczy się nowych przedmiotów, a przy tym nadal trenuje sztuki walki. Także babcia zdawała się szczęśliwa oraz szczególnie zadowolona, że chłopak lubi „dodatkowe” zajęcia. Sally okazała się wielką pomocą w domu; zabierała mamę i babcię Connora do okolicznych parków i na całodzienne wycieczki poza Londyn – co wcześniej było całkowicie niewykonalne. Wszelkie wątpliwości chłopaka związane ze wstąpieniem do Agencji Kumpli-Ochroniarzy rozwiewały się, kiedy słyszał o opiece, jaką otrzymują bliskie mu osoby. Jego poświęcenie się opłacało.

Patrzył, jak jakiś surfer łapie falę i ślizga się aż do brzegu.

– A ty byś potrafił? – spytał Amir.

– Tak surfować? – spytał Connor. – Gdzie tam.

– Chodziło mi… – kolega wbił stopę w piasek – …osłonić kogoś przed kulą.

Connor popatrzył na niego. Od czasu zajęć, na których uczono ich osłaniania zleceniodawcy własnym ciałem, zawisło nad nimi widmo zostania „łapaczami kul”. Właściwie o tym nie rozmawiali, ale chłopak zastanawiał się nad tą sprawą długo i głęboko. Czy byłby gotów podjąć takie ryzyko? Czy jego ojciec dokonał podobnego poświęcenia? Connor nigdy nie poznał wszystkich szczegółów jego śmierci. A jeśli ojciec to zrobił, czy także on też miałby odwagę wystawić się na kulę?

– Może – odpowiedział. – Gdyby zależało mi na kimś wystarczająco.

– Ale jako ochroniarz nie będziesz znał wcześniej zleceniodawcy – zauważył Marc.

– Gorzej: możesz go wcale nie polubić! – dodał Jason, przewracając burgera i zerkając w jego stronę.

Ling wyjęła z torby słuchawki.

– Nie przejmowałabym się tym, Amir. Jody mówi, że rzadko do tego dochodzi.

– Rzadko nie znaczy nigdy – odparł. – Czemu mam wierzyć, że czyjeś życie jest więcej warte od mojego?

– Myślę, że tu chodzi o postępowanie zgodnie z tym, co się uważa za słuszne – wtrącił Connor. – O to, że silni powinni chronić słabszych.

– Łatwiej powiedzieć, niż zrobić – zauważyła Ling. – Charley coś o tym wie.

Charley podtoczyła się plażą do granicy, gdzie morskie fale muskały brzeg. Woda zalała koła jej wózka i stopy dziewczyny zanurzyły się w spienionej, białej wodzie.

– Nic jej się nie stanie? – zaniepokoił się Connor.

Ling spojrzała spod okularów przeciwsłonecznych i pokręciła głową.

– Lubi podjeżdżać jak najbliżej. Przypominają jej się dawne sukcesy.

Chłopakowi stanęła przed oczami scenka z zajęć z walki wręcz.

– Więc naprawdę była profesjonalną surferką?

Jason wybuchnął śmiechem.

– Czy misie koala żyją na drzewach? Charley była niesamowita! Najmłodsza mistrzyni turnieju Quicksilver w dziejach.

Connor spojrzał na przykutą do wózka dziewczynę. Mógł sobie jedynie wyobrażać frustrację, jaką czuła na myśl, że nie będzie już surfować – gdyby sam przestał ćwiczyć sztuki walki, oszalałby.

– Pójdę jej powiedzieć, że jedzenie gotowe.

Wyjął napój z turystycznej lodówki i ruszył nad wodę.

– Pomyślałem, że może masz ochotę na dietetyczną colę – zagadnął, podając jej zimną jak lód puszkę.

Przyjęła ją i uśmiechnęła się do niego przelotnie.

– Niezłe fale dzisiaj – powiedziała tęsknie. – Nie to co w Los Angeles, ale brejki są czyste i długie.

Kiwnął głową, jakby rozumiał, o co jej chodzi. Żałował, że nie zna lepiej surferskiego slangu. Lodowate morze oblało mu nogi, mocząc nogawki szortów, więc odskoczył.

Charley nie drgnęła.

– Uwielbiam dotyk fal. Ich siłę. Potężną energię, kiedy grzywacz cię porywa. Nic na świecie nie może się równać z jazdą na fali.

Patrzył uważnie na jej twarz skąpaną w złotym blasku słońca, na jasne oczy bystro śledzące surfera. Zauważył, że dziewczyna zaciska w dłoni złotą odznakę kumpla-ochroniarza.

„Bez wątpienia jest odważna – pomyślał – ale czy warto było tak się poświęcać?”.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 21

– Panie prezydencie, tutaj są informacje na temat organizacji, o którą pan pytał.

– Dziękuję, George. – Prezydent Mendez wziął od szefa personelu Białego Domu teczkę z napisem „tajne”.

Rozsiadł się wygodniej w skórzanym fotelu w Gabinecie Owalnym, obejrzał uważnie uskrzydloną tarczę na pierwszej stronie, a potem przeczytał wstępne streszczenie. Po pełnej namysłu pauzie zerknął na muskularnego mężczyznę w galowym mundurze.

– Może pan ręczyć za pułkownika Blacka, generale?

– Na sto procent, panie prezydencie – zapewnił generał Martin Shaw, przewodniczący Połączonego Kolegium Szefów Sztabów i najwyższej rangi wojskowy w siłach zbrojnych Stanów Zjednoczonych. – Znamy się z pułkownikiem Blackiem z dawnych czasów. Kuwejt, Irak, Afganistan. Powierzyłbym mu własne życie.

– A życie swojego dziecka? – rzucił znacząco wysoki mężczyzna o przedwcześnie posiwiałych włosach i zmarszczkach mimicznych wokół oczu, który siedział sztywny, jakby kij połknął, na wyściełanej kremowej sofie. Dirk Moran, dyrektor Secret Service, wykazywał znacznie mniejszy entuzjazm wobec przedsięwzięcia.

Generał skinął głową.

– Gdyby pan znał pułkownika, sam pan by tak postąpił.

– Ale nie chodzi o niego, prawda? – odparł Dirk, nie dając się przekonać. – Mówimy o DZIECKU mającym ochraniać córkę prezydenta.

– Ściśle rzecz biorąc, o nastolatku – poprawił szef personelu Białego Domu. – A Agencja Kumpli-Ochroniarzy ma imponujące osiągnięcia.

– Podobnie jak mój syn w zawodach sportowych, lecz nie wysyłam go na olimpiadę! – odparował Dirk, podnosząc się z miejsca i próbując opanować frustrację. – Dziecięcy ochroniarz to jakiś żart! Wyszkolony czy nie, należy po prostu do innej ligi niż agent Secret Service.

– Fakt. To całkowicie inna liga – zgodził się generał, unosząc brew. – Nikt nigdy się nie domyśli, że nastolatek może być bodyguardem. Kumpel-ochroniarz stworzy „niewidzialny” krąg ochrony wokół córki prezydenta. Może się dostać do miejsc, gdzie pańscy agenci Secret Service nie mają wstępu.

Dick zwrócił się do prezydenta, którego piwne oczy z zainteresowaniem śledziły dyskusję.

– Panie prezydencie, ma pan do dyspozycji najlepsze i najbardziej oddane siły ochrony osobistej na świecie – oznajmił błagalnie. – Jest pan przekonany, że to konieczne?

Szef sztabu wysunął się naprzód i przerwał mu dyskretnym kaszlnięciem.

– Dirk, nie może pan zaprzeczyć, że ostatnio odkryliśmy kilka dziur w sieci Secret Service.

Mężczyzna zacisnął szczęki.

– Owszem, ale zostały zlikwidowane.

– Darzę pański zespół pełnym zaufaniem – zapewnił prezydent Mendez. – Lecz biorąc pod uwagę wysoki poziom zagrożenia, o jakim poinformowała nas dyrektor wywiadu krajowego, kumpel-ochroniarz wydaje się rozsądnym dodatkowym środkiem ostrożności.

– Czytałem raport Karen Wright. Tym większy sens ma uszczelnienie ochrony. A nie jej osłabianie. Wystarczy podwoić liczebność zespołu Secret Service – podsunął Dirk.

– Wie pan, że moja córka nie zniesie wzmocnionej ochrony – odparł prezydent, desperacko unosząc ręce. – To przede wszystkim jest przyczyną naszych kłopotów.

– Możemy działać niezauważenie. Nie ma potrzeby sięgać do zewnętrznych źródeł…

– Dirk, rozumiem pańskie obawy. Ale kiedy chodzi o bezpieczeństwo mojej rodziny, muszę rozważyć wszelkie opcje. Proszę pozwolić, że najpierw przejrzę profile agentów. Jeśli żaden nie okaże się odpowiedni, nie będziemy kontynuować sprawy. Czy to jest dla pana do przyjęcia?

Dirk niechętnie skinął na znak zgody i usiadł z powrotem.

Przy podejmowaniu ważnych decyzji prezydent Mendez był powściągliwy w wyrażaniu własnego zdania. Dlatego nie zdradził się, że podziela wątpliwości dyrektora Secret Service. Nie mieściło mu się w głowie, że planuje zawierzyć życie córki nastolatkowi! Dlatego ów kumpel-ochroniarz musiał być kimś naprawdę wyjątkowym, by zyskać jego aprobatę.

Studiował kolejno każdy profil, pocierając skroń palcem wskazującym. Lista potencjalnych kandydatów była krótka, ale imponująca; kwalifikacjami oraz wyszkoleniem dorównywali każdemu zawodowemu agentowi ochrony osobistej.

Dirk obserwował, jak prezydent przerzuca kolejne strony, nie odkładając żadnej na bok. Kiedy Mendez dotarł do ostatniej charakterystyki, dyrektor Secret Service pozwolił sobie na uśmieszek satysfakcji. Nareszcie będzie mógł odłożyć tę absurdalną propozycję do akt, gdzie jej miejsce, i wrócić do chronienia prezydenta i jego rodziny.

– Nie wierzę – mruknął Mendez półgłosem.

– Cieszę się, że się pan ze mną zgadza, prezydencie – odparł Dirk, rzucając ukradkowe, lecz triumfujące spojrzenie kolegom. – Może pan wszakże być spokojny, że mój wydział otoczy pańską córkę nieprzeniknioną tarczą.

Prezydent jednak nie słuchał. Uniósł ostatnią kartkę i podał szefowi sztabu.

– Proszę się natychmiast skontaktować z pułkownikiem Blackiem – polecił. – I przekazać mu, że skorzystamy z usług jego organizacji.

Dirk zerwał się z sofy, by spojrzeć na profil w dłoni George’a. Kiedy przebiegł wzrokiem charakterystykę wybranego agenta, jego rysy ułożyły się w wyraz totalnego niedowierzania.

– Przecież ten kumpel-ochroniarz nie ukończył jeszcze żadnej misji!

Prezydent zamknął teczkę i odparł z całkowitym przekonaniem:

– To on.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 22

Hazim siedział samotnie w gabinecie dużego wynajętego domu. Rezydencja była częściowo umeblowana; niecierpliwie zabębnił palcami o blat mahoniowego biurka, obserwując zegar na ścianie z przesuwającą się szybko wskazówką sekundową. Była za dwie minuty dziewiętnasta.

Zadzwonił jego telefon komórkowy; młodzieniec błyskawicznie chwycił go z blatu.

– Halo?

– Hazim, tu twoja matka – odezwał się głos na drugim końcu linii. – Przyjdziesz na kolację?

Westchnął i zmęczony potarł oczy.

– Przepraszam, muszę pracować do późna. Może jutro.

Otworzył na komputerze stronę aukcji internetowych i zaczął przeglądać dział artykułów sportowych.

– Znowu? – zaprotestowała. – Ta twoja nowa posada może i jest dobrze płatna, ale dajesz się wykorzystywać.

– Muszę zrobić dobre wrażenie.

Zerknął na zegar na ścianie. Za minutę dziewiętnasta. Jeszcze dziesięć sekund.

– Martwię się o twoje zdrowie. To bez sensu pracować na okrągło. Musisz czasem odpocząć…

– Ostatnio dostałem dzień wolny. – Przerwał. Wskaźnik jego myszki zawisł nad kategorią „rowery”. Wskazówka minutowa przesunęła się na 19.00.

– A właśnie, wszyscy w domu nie mogą się doczekać, żeby usłyszeć, jak ci się udała podróż. Siostra i brat tęsknią za tobą. Proszę, przyjdź. Ojciec będzie ogromnie rozczarowany, jeśli nie…

Podczas gdy matka ciągnęła tyradę, młodzieniec wybrał filtry: „męskie”, „górskie”, „używane”, „rama 20-calowa”, „kolor czerwony”. Wyświetliło się pięć ofert. Ostatni rower był w okropnym stanie, miał wgniecioną i poobijaną ramę, scentrowane przednie koło i brakowało mu pedału; cena początkowa wynosiła dwieście dolarów. Nikt przy zdrowych zmysłach nie licytowałby takiego przedmiotu. Mimo to Hazim kliknął na link; wyświetliło się zdjęcie z krótkim opisem. Aukcja miała potrwać dobę: pozostały dwadzieścia trzy godziny i pięćdziesiąt osiem minut. Młodzieniec nie zamierzał jednak złożyć oferty.

– Słuchasz mnie jeszcze?

– Tak, matko.

– Więc odbierzesz siostrę w przyszłym tygodniu?

– Oczywiście – odparł jękliwym tonem, jakby prośba stanowiła dla niego wielki kłopot, lecz kąciki jego ust uniosły się w ledwie zauważalnym uśmiechu.

Za pomocą wyspecjalizowanego akceleratora pobrał zdjęcie roweru i zapisał na pulpicie. Potem wrzucił plik do aplikacji o nazwie Scrub. Program otworzył się automatycznie i zdjęcie roweru wyświetliło się w nowym oknie. Natychmiast zaczęło się rozsypywać.

– Hazimie, obiecaj, że jutro przyjdziesz na kolację – poprosiła matka. – Jest weekend.

– Obiecuję – zgodził się i przerwał połączenie.

Program deszyfrujący zakończył pracę. Zdjęcie pogiętego roweru zastąpiły dwie linijki tekstu, który osadzono w nim cyfrowo:

ZIMORODEK LĄDUJE ZA 3 DNI 1030 STAFFORD. ROZPOCZĄĆ OBSERWACJĘ ORLEGO GNIAZDA.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 23

– Co się stało? – spytał Connor, doganiając na korytarzu Amira oraz Marca.

Był w swoim pokoju i pakował się przed wyjazdem na wakacje do domu, kiedy jego komórka brzęknęła i wyświetliła wiadomość od pułkownika Blacka:

Grupa Alfa. Pokój odpraw. Jak najszybciej.

– Może chce nam życzyć udanych wakacji – zasugerował Amir.

– Akurat – odparł Marc. – Myślę, że chodzi o coś dużo poważniejszego.

Dołączyli do nich Jason oraz Ling i wszyscy weszli do sali. Charley już była na miejscu i dyskutowała żywo z pułkownikiem. Widząc wyraz osłupienia na jej twarzy, Connor zrobił się nerwowy. Cokolwiek pułkownik miał do powiedzenia, bez wątpienia zaskoczyło to dziewczynę.

Pospiesznie zajęli miejsca. Black skończył rozmowę i zwrócił się w ich stronę. Na jego twarzy gościł nieczęsty uśmiech.

– Urlopy zespołu Alfa zostały czasowo odwołane – ogłosił, nawet nie zadając sobie trudu, by złagodzić cios.

Z ust Amira wyrwał się jęk rozczarowania.

Nie zwracając na to uwagi, pułkownik ciągnął:

– Agencja Kumpli-Ochroniarzy otrzymała zlecenie o najwyższym priorytecie. Do jego wypełnienia wybrano członka waszego zespołu.

– Kogo? – spytała Ling, z podniecenia przycupnięta na skraju krzesła.

Stalowe oczy pułkownika spoczęły na Connorze.

– Mnie? – spytał chłopak niemal bez tchu.

Kiedy ten fakt docierał do niego, sam nie wiedział, czy powinien się czuć przejęty, czy przerażony pierwszą misją.

– Właśnie, dlaczego Connor? Jest nowy – zaprotestował Jason, wypinając pierś. – Nie licząc Charley, ja mam największe doświadczenie. Powinni wytypować mnie.

– Doceniam twój zapał – odparł Black taktownie. – Ale, jak w wypadku wszystkich zleceń, chodzi nie tylko o samą operację, lecz również o dobranie do niej odpowiedniego młodego ochroniarza. Zlecenie otrzymaliśmy od prezydenta Stanów Zjednoczonych. Osobiście wybrał Connora.

Chłopakowi odebrało mowę. Z pewnością coś źle zrozumiał.

– Wybrał konkretnie mnie? Czemu?

– Ta informacja nie została nam ujawniona – odparł pułkownik. – Jeśli prezydent Mendez będzie miał takie życzenie, wyjawi swoje powody.

– Pewnie dzięki twoim wynikom w sztukach walki – podsunęła Charley.

– No tak, bo z pewnością za nic innego! – mruknął Jason.

Connor nie zareagował na docinek; sprawiło mu satysfakcję, że kolega ma zepsuty humor, ponieważ nie został wybrany.

– To kogo Connor ma chronić? – spytał Marc.

Pułkownik wskazał wzrokiem Charley, by wyjaśniła.

– Alicię Rosę Mendez – zdradziła. – Córkę prezydenta.

Marc gwizdnął z podziwem przez zęby.

– Całe szczęście, że nie padło na mnie.

– No – zgodziła się Ling. – Rzucają cię od razu na głęboką wodę!

Connor uznał, że ktoś musiał popełnić błąd.

– Koledzy mają rację, panie pułkowniku. Przecież nawet nie odbyłem jeszcze misji próbnej.

Black spojrzał mu w oczy.

– Nie będę cię okłamywał. Agencji Kumpli-Ochroniarzy nie trafiło się dotąd zlecenie równie wysokiej rangi. Jeśli chodzi o nas, podejmujemy wielkie ryzyko. Co do ciebie, będzie to twój chrzest bojowy. Ale uważnie śledziłem twoje postępy. Posiadasz taką samą umiejętność planowania w trakcie akcji jak twój ojciec. Oraz, miejmy nadzieję, również jego szósty zmysł do przewidywania niebezpieczeństw.

Niespodziewane porównanie z ojcem poruszyło chłopaka do głębi. Kurs był tak intensywny, że nie miał okazji porozmawiać z pułkownikiem o przeszłości. Najwyraźniej jednak Black dostrzegł podobieństwo jego i ojca. Connorowi ogromnie dodało to wiary we własne siły, lecz mimo woli poczuł nowe brzemię: będzie musiał sprostać wysokim oczekiwaniom pułkownika.

– Ogłaszam rozpoczęcie operacji Niewidzialna Tarcza. Charley, chcę dostać pełny profil zleceniodawcy na jutro punkt dziewiąta rano. Amir, przygotuj go-baga z potrzebnym wyposażeniem taktycznym. Ling, Marc i Jason, jesteście odpowiedzialni za stworzenie folderu operacji. Chcę mieć mapy wszystkich najważniejszych lokacji, ocenę zagrożeń, raporty sytuacyjne na temat znanych zagrożeń oraz kluczowego personelu i wszelkie inne przydatne informacje mogące pomóc Connorowi w wypełnieniu zadania. Connor, proszę ze mną na dalszą część odprawy.

Przez moment członkowie zespołu Alfa tkwili nieruchomo na krzesłach niczym króliki złapane w światła samochodu.

– Na co czekacie? – burknął Black. – Dostaliście rozkazy.

Rozbiegli się do swoich stanowisk w pokoju odpraw. Zespół Alfa niezliczoną ilość razy ćwiczył planowanie operacyjne. Tym razem jednak w ich działaniach pojawił się pośpiech. Tym razem działo się to naprawdę.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 24

Connor prawie nie spał tej nocy. „Jaki powód mógł mieć jeden z najpotężniejszych ludzi na świecie, żeby mnie wybrać do ochrony swojej córki?”.

Znajomość sztuk walki nie mogła być jedynym wytłumaczeniem. Jason całkowicie mu dorównywał pod tym względem – prawdę mówiąc, Connor dowiedział się, że rywal był kiedyś mistrzem juniorów Australii. Musiała istnieć inna przyczyna. Chłopak jednak nie potrafił wykombinować jaka. Pomijając dwunastotygodniowe szkolenie, nie miał doświadczenia w byciu kumplem-ochroniarzem i głęboko go to niepokoiło. Zastanawiał się, czy go z kimś nie pomylono i czy prezydent nie działa w przekonaniu, że w rzeczywistości wybrał inną osobę.

Pułkownik jednak zapewniał, że to nie błąd. Connor miał pracować u boku amerykańskiej Secret Service wchodzącej w skład Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego i odpowiedzialnej za ochronę rodziny prezydenckiej. Miał podlegać bezpośrednio jej dyrektorowi Dirkowi Moranowi, utrzymując zarazem kontakt z Agencją Kumpli-Ochroniarzy w Wielkiej Brytanii, na wypadek gdyby potrzebował dodatkowego wsparcia. Jego misją było zapewnienie bezpieczeństwa córce prezydenta w każdym momencie, szczególnie w sytuacjach, kiedy agenci Secret Service nie mogli zjawić się natychmiast. Poziom ryzyka operacji określono jako „Kategoria I: Zagrożenie Życia”.

Chłopakowi kręciło się w głowie na myśl o potencjalnych niebezpieczeństwach: rozwścieczony tłum, snajperzy działający z dużej odległości, uzbrojeni w noże zabójcy, wybuchające samochody pułapki… Lista ciągnęła się bez końca. On zaś miał stanowić niewidzialną tarczę odgradzającą od nich prezydencką córkę. Już sama świadomość wagi zadania zdawała się paraliżująca. Zastanawiał się, czy ojciec czuł się podobnie przed misją. A może doświadczony bodyguard przyzwyczajał się do napięcia? Może odczuwał je niczym płynący w żyłach elektryczny prąd – rejestrował strach, lecz potrafił go opanować.

Największą obawą chłopaka było, że zawiedzie. Że w chwili ataku zareaguje zbyt późno – lub, co gorsza, nie zareaguje wcale.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 25

O dziewiątej rano Connor z zaczerwienionymi oczami i nieprzytomny z braku snu dołączył do zespołu Alfa w pokoju odpraw. Koledzy po prowadzonych do późna poszukiwaniach wyglądali na równie rozbitych.

– Jak wiecie, waszym zleceniodawcą jest Alicia Rosa Mendez – odezwała się Charley, rozpoczynając prezentację, gdy tylko chłopak usiadł. Pstryknęła pilotem, wyświetlając na ekranie nad ich głowami zdjęcie dziewczyny. – Czternastoletnia Amerykanka meksykańskiego pochodzenia jest jedyną córką Antonia Mendeza, obecnego prezydenta Stanów Zjednoczonych, i Emilii.

Connor uważnie obejrzał zdjęcie. Alicia miała czekoladowe oczy, uśmiech niewiniątka i masę ciemnych kręconych włosów spadających poniżej ramion. Wyglądała jak każda inna nastolatka. Trudno było ją sobie wyobrazić jako cel ataku zabójców i porywaczy. Lecz tak właśnie było.

– Według zebranych przeze mnie materiałów oraz doniesień prasowych Alicia lubi się bawić, jest uparta i impulsywna. Kilka razy wymknęła się spod opieki Secret Service. I, jak się dowiedziałam od pułkownika, to główny powód, dla którego prezydent chce zatrudnić kumpla-ochroniarza.

Black kiwnął potwierdzająco głową.

– Oto twoje zadanie, Connorze: masz się jej trzymać jak przyklejony.

Chłopak zastanowił się przelotnie, jak to osiągnąć, nie stając się irytującym natrętem.

– Alicia chodzi do szkoły Montarose w Waszyngtonie, do której zostałeś zapisany na ostatnie dwa tygodnie półrocza w ramach programu wymiany uczniów – wyjaśniła Charley. – Alicia ma dobre, właściwie znakomite stopnie. Jej ulubione przedmioty to plastyka, fotografia i taniec. Jest dobrze rozwinięta fizycznie…

– Wręcz znakomicie – wtrącił Marc z zawadiackim uśmieszkiem.

– Chciałam powiedzieć, sprawna fizycznie – poprawiła się Charley, piorunując go wzrokiem. – Lubi lekkoatletykę, jest kapitanem szkolnej drużyny. Pobiła rekord szkoły w biegu na czterysta metrów. Więc przydadzą ci się te wszystkie poranne przebieżki.

Connor i Marc wymienili ukradkowe spojrzenia, uśmiechając się do siebie ironicznie. Marc znalazł na trasie codziennych treningów zespołu Alfa skrót, pozwalający zaoszczędzić dobrych kilka kilometrów. Connor pożałował teraz, że nie przebiegał całego odcinka. Zemści się to na nim, jeśli będzie musiał dotrzymać kroku zleceniodawczyni.

Charley wyświetliła kolejny slajd zatytułowany „dokumentacja medyczna”.

– Znane problemy zdrowotne to lekki katar sienny i epilepsja w dzieciństwie.

– Czy to znaczy, że może dostać ataku padaczki? – spytał chłopak zaniepokojony.

Wzruszyła lekko ramionami.

– Według opinii lekarzy epilepsja minęła w sposób naturalny mniej więcej przed rokiem. Ale należy o niej pamiętać. Czynniki takie jak stres, brak snu i migocące światło mogą wywołać atak.

– Umieściłam nieco informacji o padaczce w folderze operacji – wtrąciła Ling, podając chłopakowi pendrive’a. – Jest tam też instrukcja postępowania w razie ataku.

– Dzięki – odparł Connor, podłączając urządzenie do swojego laptopa.

– Pliki są zaszyfrowane – wyjaśniła – dostęp uzyskujesz poprzez odczyt linii papilarnych. – Wskazała skaner wielkości kciuka na obudowie komputera. – Wprowadziłam już twój odcisk palca. W folderze są też pliki z wiadomościami na temat Waszyngtonu, szkoły Montarose, osób z personelu Białego Domu, które poznasz, oraz lista największych niebezpieczeństw, jakie mogą jej grozić.

– Bardzo DŁUGA lista – ziewnął rozdzierająco Jason. – Coś o tym wiem. Siedziałem nad nią całą noc.

– W takim razie może przedstawisz Connorowi najważniejsze organizacje stwarzające zagrożenie – podsunęła Charley.

– Jasne – zgodził się, podnosząc się z miejsca i stając obok niej na środku. Westchnął głęboko, patrząc na chłopaka ze współczuciem. – No więc przywódcy wolnego świata z pewnością nie brakuje wrogów, a Alicia jako jego córka stoi przed tymi samymi zagrożeniami. Problemy w Jemenie, Afganistanie i Pakistanie oznaczają, że największe niebezpieczeństwo stanowią fundamentaliści. Al-Kaida i talibowie to tylko dwie z ekstremistycznych grup ostrzących sobie zęby na Stany Zjednoczone i ich prezydenta. Jest jednak mało prawdopodobne, żeby obrały sobie za bezpośredni cel naszą zleceniodawczynię, bo ich zwykłe metody ataku to podkładanie bomb, sabotaż i taktyka zastraszania. Bardziej prawdopodobna jest napaść ze strony nie mniej fanatycznych białych suprematystów, którym nie podoba się Latynos na stanowisku prezydenta. Stanowią realne i aktualne zagrożenie. Dalej mamy stalkerów i działających w pojedynkę zabójców – tych praktycznie nie da się namierzyć, póki nie zaatakują, więc będziesz musiał polegać na informacjach Secret Service. I w końcu osoby psychicznie chore, które według Secret Service odpowiadają za trzy czwarte dotychczasowych ataków na prezydenta i jego rodzinę.

Jason uśmiechnął się fałszywie do Connora, któremu wobec prawie nieskończonej listy zagrożeń zrzedła mina.

– Krótko mówiąc, chłopie, cały świat jest twoim wrogiem.

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 26

– To twój go-bag – wyjaśnił Amir, ciskając na stół elegancki czarny plecak. – Zawiera wszystko, czego będziesz potrzebował do skutecznego przeprowadzenia operacji.

Z przedniej kieszeni wyjął supercienki telefon komórkowy.

– Smartfon następnej generacji – wyjaśnił, podziwiając wytworny kształt. – Bugsy zmodyfikował go specjalnie na użytek twojej misji. Po pierwsze, czytnik linii papilarnych dla ochrony dostępu. – Przycisnął kciuk do ekranu; telefon obudził się do życia i na wyświetlaczu Retina Display zawirowała lśniąca, skrzydlata trójwymiarowa tarcza Agencji Kumpli-Ochroniarzy. – W tej chwili jestem zarejestrowany razem z tobą. System operacyjny ma firewalla i każda poważniejsza próba włamania powoduje wyczyszczenie pamięci. Ale nie martw się, kopie wszelkich przechowywanych danych są przesyłane bezprzewodowo na nasze serwery.

Palcem wskazującym dotknął ikony aplikacji w górnym rogu. Pojawił się ostry jak żyletka widok walijskich gór z lotu ptaka z niewielką zieloną kropką pulsującą wewnątrz budynku, w którym Connor rozpoznał kwaterę główną Agencji Kumpli-Ochroniarzy.

– Zaawansowana nawigacja z GPS-em określającym twoje położenie co do metra – wyjaśnił Amir. – Na dodatek masz załadowany komplet map Waszyngtonu plus plany najważniejszych budynków takich jak Biały Dom… przynajmniej tych, do których mamy dostęp… Narodowego Muzeum Lotnictwa i Przestrzeni Kosmicznej oraz Centrum Kennedy’ego. Nie zgubisz się, żeby nie wiem co. Ty ani twoja zleceniodawczyni.

Podsunął Connorowi stylowe czerwone etui z wizerunkiem motyla i znaczkiem Armaniego.

– Dzięki, ale to trochę za dziewczyńskie – zauważył chłopak, oddając mu przedmiot.

– To nie dla ciebie – wyjaśnił Amir. – To twój prezent dla Alicii; zawiera malutki nadajnik. Zakodowany sygnał odbiera ta aplikacja śledząca. – Dotknął ikonki w kształcie zielonej tarczy strzelniczej na ekranie smartfona. Mapa pojawiła się ponownie, teraz z naniesioną siatką i migającą czerwoną kropką obok zielonej. – Zlokalizuje etui w promieniu piętnastu kilometrów i wyświetli najkrótszą trasę do niego z miejsca, gdzie się znajdujesz. Bugsy radził, żebyś nie wspominał Alicii o tym programie; jest tylko na wypadek nagłych sytuacji.

Uniósł komórkę i wskazał niewielki obiektyw na tylnej obudowie.

– Aparat o rozdzielczości dziesięciu megapikseli z zoomem optycznym, nagrywaniem filmów HD, zdjęciami nocnymi i programem rozpoznawania twarzy. Sfilmuj albo zrób zdjęcie tłumu, a zaznaczy osobnika widzianego wcześniej w innym miejscu. W razie kilkakrotnego pojawienia się podświetli twarz podejrzanego na czerwono. Ale Bugsy mówi, żebyś nie ufał za bardzo tej aplikacji. Gałka oczna model podstawowy to najbardziej niezawodny element wyposażenia.

Mrugnął i Connor się roześmiał. Bugsy często tak mówił o swoich oczach.

Amir otworzył teraz niewielki płócienny woreczek i podał mu malutki zestaw słuchawkowy w cielistym kolorze.

– Gdybyś chciał się porozumiewać ukradkiem – wyjaśnił. – Jest wyposażony w mikrofon wibracyjny rejestrujący twój głos. Smartfon działa jak przekaźnik sygnału. Pamiętaj tylko, że bateria w słuchawce ma ograniczoną pojemność. Po maksymalnie ośmiu godzinach trzeba ją naładować.

Jego palce zatańczyły nad ekranem smartfona.

– Masz tu całe mnóstwo innych aplikacji, jak status misji, poziom zagrożenia oraz sygnał SOS… Mój własny program – oznajmił z dumą.

– Więc jednak działa! – zauważył Connor. – Powiesz mi teraz, do czego się nadaje?

– Do prawdziwie niebezpiecznych sytuacji – odparł chłopak z poważnym wyrazem twarzy. – Nawet jeśli nie masz sygnału w komórce, aplikacja SOS może wysłać przez satelitę GPS krótki impuls z danymi o twojej lokalizacji, który następnie zostanie przekazany tutaj, do kwatery głównej. Działa na całym świecie. Tylko pamiętaj, strasznie obciąża baterię. Ciągle próbuję coś z tym zrobić. Ale będziesz mógł się pobawić wszystkimi aplikacjami w samolocie. Dorzuciłem też najnowszą wersję Angry Birds, na wypadek gdybyś się nudził.

– Małe szanse! – odparł Connor.

Amir ostrożnie odłożył telefon na blat, jakby rozstawał się z nim niemal niechętnie. Connor wiedział, że przyjaciel jest gadżeciarzem i bardzo chętnie zatrzymałby aparat dla siebie.

– To był gwóźdź programu – westchnął, zajmując się z powrotem plecakiem. – Z innych rzeczy przygotowałem podstawową apteczkę, minilatarkę halogenową, karty kredytowe przedpłacone i komplet ubrań na sytuację wysokiego ryzyka.

Obok pozostałych przedmiotów ułożył bejsbolówkę, okulary od słońca, czarny T-shirt, modną beżową koszulę oraz stylową skórzaną kurtkę.

– Jody ręczy, że będą pasowały. A może chcesz przymierzyć?

Connor włożył kurtkę. Krój był idealny, materiał dorównywał jakością najlepszej włoskiej skórze, nie zgadzała się tylko jedna rzecz.

– Wydaje się trochę… ciężka – zauważył.

– Bo jest kuloodporna – wyjaśnił Amir. – Ona i koszula mogą zatrzymać pocisk pistoletowy wystrzelony z małej odległości. Kurtka jest też odporna na ciosy nożem, podobnie jak T-shirt.

Connor poświęcił chwilę, by uważniej obejrzeć ubrania. Pomacał gruby, przypominający bawełnę materiał koszuli.

– Jesteś pewien, że zatrzyma kulę?

Przyjaciel kiwnął głową z głębokim przekonaniem.

– Możesz spytać Jody, ale nie radzę.

– Czemu?

– Kiedy ja zapytałem, strzeliła do mnie.

– Co?! – wykrzyknął Connor, sądząc, że się przesłyszał.

Amir podciągnął podkoszulek i pokazał fioletowy siniec na piersi.

– Kazała mi ją włożyć. Koszulę uszyto z zaawansowanego, specjalnie tkanego materiału, który „łapie” kulę i rozprasza impet po całym torsie. Więc ręczę własnym życiem, że to działa.

– Założę się jednak, że to bolało – odparł chłopak, krzywiąc się ze współczuciem, kiedy Amir zakrywał posiniaczoną pierś.

– Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie. Czułem się, jakbym dostał taranem. Ale w tamtej chwili bardziej się bałem o swoje spodnie! Mało nie padłem trupem ze strachu. Nigdy więcej nie spóźnię się z oddaniem zadania domowego.

Zaczął pakować plecak z powrotem.

– Nie trzeba. Mam własny – powiedział Connor.

– Ale nie taki jak ten – zaprotestował kolega. – On też może ci uratować życie. – Poklepał usztywnione plecy, a potem je wygiął. – Najnowocześniejszy pancerz. Kurtka i koszula chronią skutecznie tylko przed kulą z pistoletu. Ten plecak osłoni cię od pocisków z karabinów automatycznych i maszynowych dużej mocy, takich jak MP5.

– Krzepiąca wiadomość – odparł Connor, mając nadzieję, że nie będzie musiał stawić czoła takiej sile ognia.

– Pułkownik Black nie oszczędza na naszym wyposażeniu ochronnym – wyjaśnił Amir, pokazując, jak złożyć usztywnienie, by zwiększyć jego skuteczność. Potem wrócił do pakowania plecaka.

Connor był zafascynowany przedmiotami, jakie dostał. Najnowocześniejszy telefon, kuloodporne ubranie, plecak chroniący na wypadek zasadzki.

– Czuję się jak James Bond – rzucił, sięgając po eleganckie okulary z ciemnymi lustrzanymi szkłami. – A one co potrafią?

Liczył, że będą miały dostęp do rzeczywistości rozszerzonej, jak używane przez bohaterów w filmach.

– To dopiero coś genialnego: antyrefleksyjne szkła w stu procentach blokujące promieniowanie – wyjaśnił Amir, nakładając je na nos z szerokim uśmiechem. – Chronią twoje oczy przed słońcem!

ZAKŁADNICZKA

ROZDZIAŁ 27

Odrzutowiec gulfstream wylądował na pasie lotniska i podkołował do niewielkiego prywatnego terminalu. Gdy silniki ucichły, drzwi kabiny pasażerskiej się otwarły i automatycznie rozłożyły się schodki. Wytworna stewardesa sprawdziła, czy wszystko w porządku, po czym wyprowadziła z samolotu jedynego pasażera.

– Dziękujemy, że wybrał pan naszą firmę – oznajmiła z wyćwiczonym uśmiechem i dodała na pożegnanie: – Ma’assalama.

– Allah ysalmak – odparł mężczyzna w ojczystej arabszczyźnie i ostatni raz z podziwem zmierzył atrakcyjną kobietę bursztynowymi oczami. Kiedy stanął na asfalcie, poczuł falę ciepła – przyjemnego, lecz w żaden sposób niemogącego się równać z suchym żarem jego własnego kraju.

Przywitał go pracownik obsługi lotniska.

– Bardzo proszę za mną.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału angielskiego
Bodyguard: Hostage

Text copyright © Chris Bradford, 2013
All rights reserved

The moral right of the author has been asserted

Cover illustration by Larry Rostant
represented by Artist Partners

© Copyright for the Polish edition
by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015

© Copyright for the Polish translation by Hanna Pasierska, 2015

Redaktor prowadzący Joanna Wajs
Opieka redakcyjna Joanna Kończak
Korekta Ewa Mościcka, Krystyna Lesińska, Monika Hałucha
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12905-5

Plik wyprodukowany na podstawie Agent. Zakładniczka, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.