Tytuł oryginału:

THE CRUCIFIX KILLER

Copyright © Chris Carter, 2009

Copyright © 2010 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2010 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt okładki: © Mariusz Kula

Redakcja: Małgorzata Najder

Korekta: Joanna Rodkiewicz, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-7999-675-9

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

E-wydanie 2015

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Samanthy Johnson za to,
że jest dla mnie wszystkim

Podziękowania

Z reguły książkę uważa się za dzieło jednego człowieka. Ja tymczasem winien jestem gorące podziękowania całej masie osób, za ich wspaniałomyślnie poświęcony czas i pomoc, którą służyli mi na tak wielu polach.

Wyrazy miłości i wdzięczności kieruję do Samanthy, najbardziej oddanej i wyrozumiałej osoby, jaką znam. Wstępne szkice studiowała niestrudzenie tyle razy, że sam straciłem rachubę.

Dziękuję również Coral Chambers za zachętę i wskazanie właściwego kierunku oraz Andrei McPhilips za poprawki i miłe pogawędki.

Najszczersze podziękowania pragnę również przekazać niezwykłym ludziom z brytyjskiej agencji Simon & Schuster, którzy wykonali kawał dobrej roboty, oraz moim fenomenalnym redaktorom: Kate Lyall Grant z UK oraz Pii Götz z Niemiec. To dzięki ich pracy i nieocenionym uwagom powstali bohaterowie mojej powieści.

Brakuje mi słów, by wyrazić wdzięczność, jaką żywię wobec najbardziej oddanych, troskliwych, utalentowanych agentów, jakich tylko można sobie wymarzyć: Darleya Andersona i Camilli Bolton. Jestem szczęściarzem.

I wreszcie dziękuję niesamowicie zaangażowanym pracownikom Darley Anderson Literary Agency.

1

Los Angeles, piątek, 28 sierpnia 2009 roku, godz. 10.25

– Detektyw Hunter, słucham.

– Witaj, Robercie. Mam dla ciebie niespodziankę.

Hunter zamarł przy słuchawce, prawie upuszczając filiżankę z kawą. Doskonale znał ten metaliczny głos. I wiedział, że ów telefon oznaczać może tylko jedno – kolejne okaleczone ciało.

– Kiedy rozmawiałeś ostatnio ze swoim partnerem?

Hunter szybko omiótł wzrokiem pomieszczenie, usiłując dojrzeć gdzieś Carlosa Garcię. Bez powodzenia.

– Ktoś rozmawiał dzisiaj z Garcią? – krzyknął na całe biuro po wyciszeniu komórki.

Zdziwione spojrzenia detektywów wystarczyły mu za odpowiedź.

– Od wczoraj nie – potwierdził tylko jego obawy detektyw Maurice, kręcąc głową.

Robert wyłączył wyciszenie.

– Co mu zrobiłeś?

– Czy teraz będziesz mnie słuchał uważnie?

– Co mu zrobiłeś? – powtórzył stanowczym tonem.

– Już mówiłem, Robercie, że to niespodzianka. – W słuchawce rozległ się metaliczny śmiech. – Ale daję ci szansę. Może tym razem lepiej się postarasz. Masz godzinę, aby dotrzeć do południowej Pasadeny. Pacific Alley, numer 122, pralnia w piwnicy budynku. Jeśli przyjedziesz ze wsparciem albo jeśli nie zdążysz w godzinę, twój partner zginie. I możesz mi wierzyć, Robercie, to będzie długa i bolesna śmierć.

Połączenie zostało przerwane.

2

Hunter pędził w dół schodami starego budynku we wschodniej części Los Angeles, przeskakując po kilka stopni naraz. Im niżej zbiegał, tym robiło się ciemniej i cieplej. Koszula zdążyła nasiąknąć potem, przyciasne buty boleśnie raniły mu stopy.

– Gdzie może być ta cholerna pralnia? – powtarzał szeptem, dobiegając do piwnicy.

Zza zamkniętych drzwi na końcu ciemnego korytarza sączyło się przez szparę w progu delikatne światło. Pobiegł w tamtą stronę, wołając swojego partnera.

Żadnej odpowiedzi.

Wyciągnął wyposażony w mechanizm spustowy typu DAO pistolet Wildey Survivor i przylgnął do ściany po prawej stronie drzwi.

– Garcia…

Cisza.

– Stary, jesteś tam?

Z wnętrza dobiegał przytłumiony łoskot.

Hunter odbezpieczył broń i wziął głęboki oddech.

– Niech to szlag!

Plecami wciąż przywierając do ściany, prawą ręką pchnął drzwi, a następnie doskonale wyćwiczonym ruchem wśliznął się do środka, z wyciągniętą przed sobą bronią, szukając przeciwnika. Ciężki do zniesienia smród moczu i wymiocin kazał mu się od razu cofnąć.

– Garcia! – zawołał raz jeszcze zza progu.

Cisza.

Z zewnątrz niewiele było widać. Światło ze zwisającej na środku sufitu żarówki nie docierało zbyt daleko poza niewielki drewniany stolik. Wziął kolejny głęboki oddech i zrobił krok w przód. Dopiero wtedy żołądek podszedł mu do gardła. Garcia leżał w klatce z pleksiglasu, przybity do naturalnych rozmiarów krzyża. Przy jego podstawie krew sącząca się z ran zdążyła utworzyć sporą kałużę. Ubrany jedynie w bieliznę, z drutem kolczastym okalającym głowę, z kolcami raniącymi skórę, ze spływającymi po policzkach strużkami krwi – wyglądał na martwego.

Spóźniłem się, pomyślał Hunter.

Zbliżywszy się do klatki, ze zdumieniem odkrył monitor pracy serca. Wykres wskazywał wolny, ale miarowy rytm. Garcia żył – jeszcze.

– Carlos!

Żadnego ruchu.

– Stary! – krzyknął.

Garcia z ogromnym wysiłkiem odrobinę podniósł powieki.

– Trzymaj się.

Hunter rozejrzał się po pomieszczeniu. Miało jakieś szesnaście na trzynaście metrów. Po podłodze walały się brudne koce, zużyte strzykawki, lufki do palenia cracku i potłuczone szkło. W prawym rogu stał zardzewiały wózek inwalidzki. Na stole ktoś postawił magnetofon, a obok niego położył kartkę z wypisaną dużymi czerwonymi literami instrukcją: „Najpierw puść kasetę”. Nacisnął przycisk „play” i w malutkich głośnikach rozległ się znajomy metaliczny głos.

– Witaj, Robercie. Widzę, że udało ci się dotrzeć na czas. – Pauza. – I wiesz już, że twój przyjaciel naprawdę potrzebuje pomocy. Tylko żeby go uratować, będziesz musiał zagrać według określonych zasad, moich zasad. To będzie bardzo prosta gra, Robercie. Klatka, w której zamknięty jest twój partner, jest kuloodporna, więc strzelanie nic nie da. Na drzwiach znajdują się cztery kolorowe przyciski. Jeden z nich otwiera klatkę, pozostałe – nie. Twoje zadanie jest dość łatwe – wybrać przycisk. Jeśli trafisz, drzwi się otworzą, uwolnisz partnera i razem stąd wyjdziecie.

Szansa jedna do czterech, żeby ocalić Garcię, pomyślał Robert. Niewielkie prawdopodobieństwo trafienia.

– I tu zaczyna się zabawa – kontynuował głos w magnetofonie. – Jeżeli wybierzesz jeden z trzech niewłaściwych przycisków, nieprzerwany strumień prądu o wysokim napięciu popłynie wprost do korony z drutu kolczastego na głowie twojego przyjaciela. Widziałeś kiedyś, co się dzieje z człowiekiem rażonym prądem? – spytał głos, wybuchając przyprawiającym o dreszcze diabelskim śmiechem. – Oczy wychodzą na wierzch, skóra zaczyna skwierczeć niczym bekon na patelni, język wpada do gardła, odcinając dopływ powietrza, krew wrze w żyłach, rozrywając naczynia i tętnice. Dość dramatyczny widok, Robercie.

Puls Garcii przyspieszył kilkakrotnie. Hunter obserwował szalejącą na monitorze linię.

– I żeby było już naprawdę zabawnie…

Nie wiedzieć czemu, Hunter czuł od początku, że nie skończy się na sztuczce z prądem.

– Z tyłu klatki zostawiłem wystarczającą ilość materiałów wybuchowych, żeby puścić z dymem całe pomieszczenie. Są podłączone do monitora i jeśli serce przestanie bić… – Tym razem przerwał na dłuższą chwilę. Hunter domyślał się, co będzie dalej. – Bum i pokój wybuchnie. Tak więc widzisz, jeśli wybierzesz niewłaściwy przycisk, będziesz nie tylko przyglądał się śmierci swojego przyjaciela ze świadomością, że to ty go zabiłeś, ale sam zginiesz chwilę potem.

Teraz to serce Huntera łomotało w piersiach, pot spływał z czoła, szczypiąc w oczy, lepkie dłonie dygotały.

– Ale daję ci, Robercie, wybór. Nie musisz ratować partnera, możesz uratować tylko siebie. Wyjdź i pozwól, żeby tylko on tu umarł. Nikt się nie dowie. Tylko czy będziesz umiał z tym żyć? Zaryzykujesz dla niego własne życie? Wybierz kolor, masz sześćdziesiąt sekund.

Z magnetofonu dobiegło jeszcze głośne piknięcie, a potem zaległa cisza. Hunter patrzył, jak na wyświetlaczu nad głową Garcii zaczęło się odliczanie: 59, 58, 57…

3

Pięć tygodni wcześniej

Wstając od zatłoczonego stolika w klubie Vanguard, Jenny przetarła oczy, mając cichą nadzieję, że nie widać po niej, jak bardzo jest zmęczona.

– Gdzie się wybierasz? – spytał D-King, upijając łyk szampana.

Do Bobby’ego Prestona, najsłynniejszego handlarza narkotyków w całym północno-zachodnim Los Angeles, nikt nie zwracał się po imieniu. W środowisku funkcjonował jako D-King. „D” jak diler, bo handlował niemal wszystkim: prochami, dziewczętami, samochodami, bronią – nie było rzeczy, której by nie potrafił załatwić, za odpowiednią kwotę oczywiście.

A Jenny była bez dwóch zdań najpiękniejszą z jego dziewcząt. Z idealnie wyrzeźbionym opalonym ciałem, perfekcyjnymi rysami twarzy i zniewalającym uśmiechem mogła podbić każde męskie serce, bez wyjątku. D-King nie miał co do tego wątpliwości.

– Idę tylko poprawić makijaż, zaraz wracam, kotku. – Posłała mu całusa i z kieliszkiem szampana w dłoni opuściła salę dla VIP-ów.

Nie mogła już przełknąć więcej alkoholu, choć wcale nie wypiła dużo. Po prostu piąta z rzędu noc imprezowania dawała się we znaki. Miała dość. Nigdy by nie pomyślała, że tak skończy. Do głowy by jej nie przyszło, że zostanie dziwką. D-King co prawda stale zapewniał ją, że nie jest prostytutką, a jedynie ekskluzywnym towarzystwem dla dżentelmenów z grubymi portfelami i wyrafinowanym gustem, ale skoro każdy wieczór kończył się ostatecznie seksem, jak tu nie myśleć o sobie jak o dziwce?

Większą część jej klienteli stanowili perwersyjni podstarzali milionerzy szukający wrażeń, których nie mogli znaleźć w domu. Nie było więc szans na tradycyjny seks w pozycji misjonarskiej. Oni doskonale wiedzieli, za co płacą. Nieważne, czy chcieli ją związywać, czy mieli zapędy sadomasochistyczne, czy lubili klapsy, zabawę z wibratorem, a może życzyli sobie, by na nich nasikać – ona była od tego, by spełniać te zachcianki. Dzisiejszy dzień nie był jednak dniem roboczym. Nie obowiązywała stawka godzinowa. Nie była tu z żadnym ze swych skąpych klientów. Była z szefem, i dlatego musiała imprezować, dopóki nie będzie miał dość.

W klubie Vanguard bywali już wcześniej. Była to jedna z ulubionych knajp D-Kinga. Przepych i luksus aż biły tu po oczach. Ogromny parkiet spowity był w całości szalejącym światłem laserów, a olbrzymia antresola dawała doskonały widok na tańczących. Klub mógł pomieścić jakieś dwa tysiące ludzi, a dziś był wypełniony po brzegi.

Jenny podeszła do baru znajdującego się najbliżej toalet. Dwójka barmanów uwijała się za nim jak w ukropie. Klub pękał w szwach od tętniącego życiem tłumu atrakcyjnych ludzi, w większości dwudziesto-, góra trzydziestolatków. Nie zwróciła najmniejszej uwagi na śledzącą ją od wyjścia z sali dla VIP-ów parę oczu. Oczu, które przez cały wieczór ani na moment nie przestały jej obserwować. Oczu, które bacznie jej się przyglądały od czterech tygodni, które podążały za nią od klubu do klubu, od hotelu do hotelu, które obserwowały, jak udając, że świetnie się bawi, zaspokaja kolejno klienta po kliencie.

– Cześć, Jen, dobrze się czujesz? – spytał długowłosy barman Pietro.

W jego głosie wciąż było słychać lekki hiszpański akcent.

– W porządku. Jestem po prostu zmęczona – skwitowała bez entuzjazmu, przyglądając się własnemu odbiciu w jednym z barowych luster. Z hipnotycznego spojrzenia niebieskich oczu znikł gdzieś dzisiaj ich normalny blask.

– Superlaski nie dostają urlopów? – spytał z nieśmiałym uśmiechem.

– Nie dziś – odpowiedziała również uśmiechem.

– Podać ci coś?

– Nie, dzięki. Jeszcze z tym się męczę. – Z zalotnym uśmiechem uniosła kieliszek. – Chyba muszę po prostu odpocząć chwilę od tamtego towarzystwa.

Pietro i Jenny flirtowali ze sobą nieraz, ale on nigdy nie posunął się dalej. Wiedział, że dziewczyna jest własnością D-Kinga.

– Jak będziesz czegoś potrzebować, krzycz – dodał i wrócił do robienia koktajli i żonglowania butelkami.

Ciemnowłosa kobieta po drugiej stronie baru, od dłuższej chwili desperacko próbująca zwrócić na siebie jego uwagę, rzuciła Jenny groźne spojrzenie mówiące: „Odwal się, zdziro, pierwsza go wypatrzyłam”.

Jenny przeczesała dłonią długie blond włosy, postawiła kieliszek na barze i odwróciła się w stronę parkietu. Lubiła atmosferę tego klubu. Widok ludzi, którzy bawili się, popijali drinki, tańczyli, szukali miłości. No, może niekoniecznie miłości, pomyślała, ale przynajmniej uprawiali seks dla przyjemności, a nie dla pieniędzy. Chciała być jak oni. Właśnie o takim życiu w Hollywood marzyła, opuszczając Idaho sześć lat temu.

Obsesja Jenny Farnborough na punkcie Hollywood zaczęła się, gdy dziewczyna miała dwanaście lat. Sala kinowa dała jej wówczas schronienie przed nieustannymi awanturami, jakie urządzali w domu nadmiernie uległa matka i niepanujący nad agresją ojczym. Filmy stały się jej ucieczką, pociągiem, który zabierał do miejsc, w których nigdy wcześniej nie była.

Wiedziała, że wielki hollywoodzki sen rzadko się spełnia, ale naczytała się romansów, naoglądała filmów o miłości i doszła do wniosku, że nie ma przecież nic złego w tym, że jest marzycielką. Może to właśnie jej się uda? Cóż miała do stracenia?

W wieku lat czternastu dostała pierwszą pracę. Sprzedawała popcorn w kinie, z każdym dniem coraz goręcej marząc o karierze filmowej. Odkładała każdy cent, by wreszcie w wieku lat szesnastu móc opuścić to zapomniane przez Boga miejsce. Przysięgła sobie wówczas, że nie wróci już do Idaho. Nigdy nie dowiedziała się, że jej matka przedawkowała środki nasenne zaledwie tydzień po jej wyjeździe.

Hollywood było dokładnie takie, jak sobie wyobrażała. Magiczne miejsce pełne pięknych ludzi, neonów i marzeń. Szybko brutalna rzeczywistość Miasta Aniołów okazała się daleka od iluzji, jaką sobie stworzyła. Oszczędności wkrótce stopniały, a brak profesjonalnego przygotowania szybko przełożył się na stos listów odmownych piętrzący się niczym sterta brudnego prania. Piękny sen zamienił się w koszmar.

D-Kinga poznała przez Wendy Loutrop, również niedoszłą aktorkę. Z początku konsekwentnie odrzucała każdą jego propozycję. Nasłuchała się historii o pięknych kobietach, które przyjeżdżały do Hollywood z głową pełną marzeń o zostaniu gwiazdą, a kończyły na ulicy lub jako aktorki w filmach porno. Jenny postanowiła zrobić wszystko, by nie podzielić ich losu, by jej historia nie była opowieścią o porażce. W końcu jednak instynkt przetrwania wziął górę nad dumą i po kilku miesiącach telefonów i drogich prezentów D-King zyskał nową dziewczynę.

Jenny nie zauważyła dłoni wlewającej bezbarwny płyn do jej kieliszka z szampanem. Wzrokiem śledziła poruszających się w rytm muzyki klubowiczów.

– Cześć, maleńka, mogę postawić ci drinka? – spytał z szerokim uśmiechem stojący po prawej stronie wysoki blondyn.

– Nie skończyłam jeszcze tego, ale dzięki za propozycję – odpowiedziała grzecznie, nawet nie patrząc na nieznajomego.

– Jesteś pewna? Moglibyśmy się napić cristala. Co ty na to, kotku?

Jenny odwróciła się, by przyjrzeć się blondynowi. Ubrany był w ciemnoszary garnitur od Versace, nieskazitelnie białą koszulę ze sztywnym kołnierzykiem i jedwabny krawat. Najbardziej uwagę zwracała jednak niesamowita zieleń jego oczu. Musiała przyznać, że był atrakcyjnym mężczyzną.

– Jak masz na imię? – spytała z wymuszonym uśmiechem.

– Carl. Bardzo miło mi cię poznać – odpowiedział, wyciągając dłoń.

Zignorowała ten gest, upijając łyk szampana.

– Słuchaj, Carl, przystojny z ciebie gość – zaczęła słodkim głosem – ale podryw na gruby portfel to nie do końca trafiony pomysł, zwłaszcza w miejscu takim jak to. Sprawia, że my, dziewczyny, czujemy się tanie. No chyba że szukasz prostytutki?

– O, nie! – zaprzeczył, nerwowo bawiąc się krawatem. – Przepraszam, nie chciałem, żebyś tak to odebrała.

– Czyli nie masz ochoty na sam na sam z dziwką, która pokaże ci, jak można się  d o b r z e  zabawić? – spytała, popijając szampana i nie spuszczając z niego wzroku.

– Nie, jasne, że nie, skarbie. Myślałem po prostu, że napijemy się czegoś, a jeśli coś między nami zaiskrzy… – Nie dokończył zdania, wzruszając nerwowo ramionami.

Jenny przejechała delikatnie palcami po jego krawacie i przyciągnęła go do siebie zdecydowanym ruchem.

– Szkoda, że nie szukasz dziwki – wyszeptała w jego lewe ucho.

Carl patrzył na nią zdezorientowany, tym razem bez cienia uśmiechu.

– Mogłabym dać ci numer mojego alfonsa. Siedzi tam. – Drwiąc, wskazała palcem na salę dla VIP-ów.

Carl otworzył szeroko usta, jakby chciał coś powiedzieć, jednak nie wydobył z siebie ani słowa.

Jenny dopiła szampana i rzuciła mu na pożegnanie zalotny uśmiech, odchodząc w stronę toalet.

Oczy nie przestawały jej śledzić. To już nie potrwa długo. Lada moment narkotyk zacznie działać.

Poczuła się słabo, kiedy nakładała szminkę. Od razu wiedziała, że coś jest nie tak. Pot na całym ciele, dreszcze. Ściany, które zbliżają się, jakby miały ją zgnieść. Nie mogąc zaczerpnąć oddechu, desperacko szukała drzwi. Musiała jak najszybciej wyjść.

Za progiem toalety cały klub zaczął jej wirować przed oczami. Chciała wrócić do stolika D-Kinga, ale nogi odmawiały jej posłuszeństwa. Przed upadkiem uratowały ją czyjeś ramiona.

– Dobrze się czujesz, mała? Kiepsko wyglądasz.

– Słabo. Chyba muszę…

– Pooddychać świeżym powietrzem. Strasznie tu duszno. Chodź ze mną, pomogę ci. Wyjdźmy na chwilę na zewnątrz.

– Ale ja… – z jej ust wydobywał się jedynie bełkot. – Muszę powiedzieć D… Muszę wracać do…

– Później, maleńka, na razie to musisz iść ze mną.

Nikt nie zwrócił uwagi na Jenny, gdy opuszczała klub w towarzystwie nieznajomego mężczyzny.

4

– Detektyw Hunter, słucham. – Hunter odebrał komórkę dopiero po szóstym sygnale. Niski ton głosu i wolno wypowiadane słowa od razu zdradzały, jak niewiele spał tej nocy.

– Robert, gdzie ty się do cholery podziewasz? Kapitan od dwóch godzin próbuje się z tobą skontaktować.

– To ty, stary? Która jest godzina?

Garcię przydzielono Robertowi zaledwie tydzień temu, gdy zmarł jego wcześniejszy wieloletni partner.

– Trzecia nad ranem.

– A jaki dzień?

– Cholera, stary… poniedziałek. Lepiej się zbieraj i przyjedź rzucić na to okiem. Mamy tu robotę prawdziwego popaprańca.

– Carlos, służymy w jednostce specjalnej wydziału zabójstw, dostajemy samych popaprańców.

– Tym razem jest naprawdę paskudnie i lepiej się pospiesz. Kapitan chce, żebyśmy szybko opanowali ten cyrk.

– Aha – rzucił obojętnym tonem. – Dawaj adres.

Odłożył komórkę i zaczął rozglądać się po małym, ciemnym, obco wyglądającym pokoju.

– Gdzie ja do cholery jestem? – spytał szeptem.

Bolesne pulsowanie w głowie i paskudny posmak w ustach przypomniały mu, że sporo wczoraj wypił. Wtulił głowę w poduszkę z nadzieją, że to uśmierzy trochę ból. Po drugiej stronie łóżka coś się nagle poruszyło.

– Czy ten telefon oznacza, że musisz już iść? – cicho spytał seksowny kobiecy głos z lekkim włoskim akcentem.

Hunter ze zdziwieniem spojrzał na półnagie ciało leżące obok. W słabym świetle ulicznej latarni widział jedynie zarys postaci. W głowie zaczęły wirować wspomnienia zeszłej nocy. Knajpa, drinki, flirt, jazda taksówką do mieszkania nieznajomej i ciemnowłosa kobieta, której imienia nie umiał sobie przypomnieć. Trzecia, u boku której obudził się w ciągu ostatnich pięciu tygodni.

– Tak, muszę lecieć. Przykro mi.

Wstał i zaczął rozglądać się za spodniami, ból głowy przybierał na sile. Oczy przyzwyczaiły się do panującego półmroku i mógł się teraz przyjrzeć twarzy nieznajomej. Wyglądała na trzydzieści, może trzydzieści parę lat. Ciemne jedwabiste włosy sięgające trochę poniżej ramion okalały twarz w kształcie serca z delikatnie zarysowanymi liniami nosa i ust. Była atrakcyjna, choć nie w stylu hollywoodzkich piękności. Uroku dodawała jej postrzępiona grzywka i niezwykły, urzekający błysk zielononiebieskich oczu.

Pod drzwiami sypialni Hunter znalazł spodnie i majtki – te ze wzorem w misie. Doszedł do wniosku, że na wstyd chyba już trochę za późno.

– Mogę skorzystać z toalety? – spytał, zapinając spodnie.

– Jasne, jak wyjdziesz z pokoju, to pierwsze drzwi po prawej – odpowiedziała, siadając i opierając głowę o ramę łóżka.

Hunter zamknął za sobą drzwi łazienki. Opłukał twarz zimną wodą i przyjrzał się odbiciu w lustrze. Przekrwione oczy, blada cera, kilkudniowy zarost.

– No to super – rzucił w stronę lustra i wylał na zmęczoną twarz jeszcze trochę zimnej wody. – Kolejny raz nie pamiętam, jak poznałem kobietę, z którą spędziłem noc. Ani jak wylądowałem w jej mieszkaniu. Przypadkowy seks jest super. Jeszcze lepszy, jeśli coś pamiętasz. Muszę trochę przystopować z piciem.

Wycisnął trochę pasty i palcem rozprowadził ją po zębach. Nagle go olśniło. A co, jeśli to prostytutka? I jeśli winien jest jej pieniądze za coś, czego nawet nie pamięta? Szybko sprawdził portfel. Zostały mu jeszcze jakieś pieniądze.

Przeczesał palcami krótkie blond włosy i wrócił do sypialni. Nieznajoma wciąż siedziała oparta o ramę łóżka.

– Mówiłeś do siebie? – spytała z nieśmiałym uśmiechem.

– Co? O tak, zdarza mi się. Pomaga zachować zdrowy rozsądek. Słuchaj… – W końcu udało mu się na podłodze przy łóżku odnaleźć koszulę. – Czy ja ci jestem winien jakieś pieniądze? – Starał się, by zabrzmiało to swobodnie.

– Słucham? Myślisz, że jestem prostytutką? – oburzyła się.

Cholera, wszystko spieprzyłem, pomyślał.

– Nie… to nie tak… tylko widzisz… Już mi się zdarzały takie numery… Czasem za dużo wypiję… Nie chciałem cię urazić.

– Czy ja wyglądam na dziwkę? – spytała poirytowana.

– Absolutnie nie – zapewnił ją. – Głupio mi, że tak pomyślałem. Przepraszam. Jestem pewnie jeszcze trochę wstawiony – ratował się jak mógł.

Przyglądała mu się przez chwilę.

– Słuchaj, nie jestem dziewczyną, za jaką mnie bierzesz. Mam dużo stresów w pracy i kilka ciężkich miesięcy za sobą. Chciałam się trochę zrelaksować, wypić kilka drinków. Tak sobie rozmawialiśmy. Byłeś zabawny, miły, nawet bym powiedziała, że czarujący. Rzadko spotykam w knajpach facetów, z którymi można porozmawiać na przyzwoitym poziomie. Od drinka do drinka i tak wylądowaliśmy w łóżku. Mój błąd, jak widzę.

– Nie… słuchaj… – próbował znaleźć właściwe słowa. – Czasem palnę coś bez zastanowienia. A tak naprawdę… Niewiele pamiętam z zeszłej nocy. Przykro mi. Czuję się teraz jak skończony dupek.

– I powinieneś.

– Uwierz, że tak właśnie jest.

Przyglądała mu się przez chwilę. Sprawiał wrażenie szczerego.

– A nawet gdybym była prostytutką, to sądząc po twojej bieliźnie i ciuchach, nie byłoby cię na mnie stać.

– Ooo, to był cios poniżej pasa. I bez tego czułem się wystarczająco głupio.

Uśmiechnęła się.

Hunter ucieszył się, że udało mu się jakoś załagodzić sytuację.

– Mogę sobie zrobić przed wyjściem szybką kawę?

– Mam tylko herbatę, ale jeśli masz ochotę, częstuj się. Kuchnia jest na końcu korytarza.

– Herbata? Chyba podziękuję. Potrzebuję czegoś mocniejszego, żeby się obudzić.

Skończył zapinać koszulę.

– Na pewno musisz już iść? – spytała, odkrywając kołdrę i odsłaniając kształtne piersi i apetyczne zaokrąglenia sprężystego, w całości wydepilowanego ciała. – Może mógłbyś mi pokazać, jak bardzo jest ci przykro, że nazwałeś mnie dziwką?

Hunter przystanął, wahając się, co robić. Przygryzł dolną wargę, odganiając krążące przed oczami obrazy. Ból głowy skutecznie mu w tym pomógł.

– Daję słowo, że zostałbym, gdybym tylko mógł. – Był już całkowicie ubrany i gotowy do wyjścia.

– Rozumiem. Żona dzwoniła?

– Co? Skąd, nie jestem żonaty! To tylko praca, uwierz mi. – Ostatnie, czego chciał, to żeby wzięła go za niewiernego męża.

– W porządku.

Jeszcze raz obrzucił wzrokiem jej ciało i poczuł podniecające ciarki.

– Gdybyś dała mi swój numer, może moglibyśmy się jeszcze kiedyś spotkać?

Przyglądała mu się dłuższą chwilę bez słowa.

– Myślisz, że i tak nie zadzwonię? – spytał Hunter, czując, że mu nie wierzy.

– A więc potrafisz też czytać w myślach? Bardzo przydatna umiejętność.

– Gdybyś wiedziała, co potrafię zrobić z talią kart.

Uśmiechnęli się oboje.

– No i nic nie sprawia mi chyba większej frajdy niż udowadnianie ludziom, że się mylą.

Z pogardliwym uśmieszkiem na twarzy sięgnęła po leżący na stoliku notes.

Hunter wziął od niej kartkę i całując ją w prawy policzek, rzucił:

– Muszę lecieć.

– To będzie tysiąc dolarów, kochaniutki – odpowiedziała, delikatnie dotykając palcami konturów jego ust.

– Że jak? – spytał zupełnie zbity z tropu. – Ale…

Roześmiała się, nim zdążył dokończyć.

– Wybacz, nie mogłam się powstrzymać po tym, jak wziąłeś mnie za dziwkę.

Po wyjściu z mieszkania Hunter zerknął na karteczkę: Isabella. Seksowne imię, pomyślał. Rozejrzał się po ulicy w poszukiwaniu swojego starego buicka lesabre, ale nie znalazł go nigdzie w zasięgu wzroku. Cholera, byłem zbyt pijany, żeby prowadzić – przeklął sam siebie i zatrzymał pierwszą przejeżdżającą taksówkę.

Jadąc według wskazówek Garcii, wkrótce wylądował w samym środku głuszy. Droga przez kanion Little Tujunga w Santa Clarita liczy osiemnaście mil i ciągnie się od Bear Divide do Foothill Boulevard w dzielnicy Lakeview. Jej najdłuższy odcinek biegnie przez park narodowy Angeles National Forest, którego leśne i górskie widoki zapierają dech w piersiach. Wskazówki Garcii były bardzo precyzyjne i taksówka wkrótce zjechała na wąską, wyboistą, otoczoną wzgórzami i porośniętą po obu stronach gęstymi zaroślami drogę gruntową. Ciemność i pustka były przytłaczające. Dwadzieścia minut później dojechali w końcu do nierównej ścieżki, która prowadziła do starego drewnianego domu.

– Wygląda na to, że jesteśmy na miejscu – poinformował taksówkarza i wręczył mu wszystkie znalezione w kieszeni pieniądze.

Ścieżka była długa, ale szeroka tylko na tyle, by mógł nią przejechać standardowych rozmiarów samochód. Po obu stronach rosły gęste, trudne do pokonania zarośla. Radiowozy i samochody służbowe zajmowały całą wolną przestrzeń, co przypominało korek na środku pustyni.

Garcia stał przed drewnianą chałupą i rozmawiał z jednym z techników. Obaj trzymali w dłoniach latarki. Hunter musiał się przecisnąć przez całą kawalkadę samochodów, nim do nich dołączył.

– Jezu drogi, to już dalej się nie dało? Jeszcze kawałek, a bylibyśmy w Meksyku… Serwus, Peter! – przywitał się z technikiem.

– Co, Robercie, ciężka noc? Wyglądasz dokładnie tak, jak ja się czuję – odpowiedział z szyderczym uśmiechem.

– Dzięki, ty też świetnie się trzymasz. Na kiedy masz termin? – spytał, poklepując go po pokaźnych rozmiarów brzuszku piwnym. – No to co tu mamy? – Odwrócił się do Garcii.

– Lepiej, żebyś sam to zobaczył. Trudno to opisać. Kapitan jest w środku, chce z tobą porozmawiać, zanim chłopcy zaczną standardowe procedury. – Garcia był jakiś nieswój.

– Co u diabła robi tu kapitan? Nigdy nie przyjeżdża na miejsce zbrodni. Ofiara była kimś znajomym?

– Wiem niewiele więcej od ciebie, ale nie sądzę. Nie do końca da się ją rozpoznać. – Ostatnie zdanie naprawdę zaniepokoiło Huntera.

– A więc to ciało kobiety?

– Tak, z całą pewnością.

– Wszystko w porządku, stary? Niewyraźnie wyglądasz.

– Nic mi nie jest – zapewnił go Garcia.

– Rzygał kilka razy – pospieszył z wyjaśnieniami Peter, racząc ich kolejnym złośliwym uśmieszkiem.

Hunter przyjrzał się partnerowi. Wiedział, że to nie jest jego pierwsze miejsce zbrodni.

– Kto znalazł ciało? Kto do nas zadzwonił?

– Anonimowe zgłoszenie na 997 – odpowiedział Garcia.

– Świetnie, uwielbiamy anonimowe zgłoszenia.

– Masz. – Garcia wręczył Robertowi swoją latarkę.

– Torebkę na rzygi też potrzebujesz? – nie przestawał żartować Peter.

Hunter zignorował pytanie, przyglądając się uważnie drewnianej ruderze. Brakowało drzwi frontowych. Odpadła większość desek z przedniej ściany, resztki podłogi w pokoju porastała trawa, która sprawiała, że wyglądał on raczej na prywatny zagajnik aniżeli pomieszczenie mieszkalne. Po resztkach odchodzącej z parapetów farby wnioskował, że dom był kiedyś biały. Niewątpliwie nikt tu nie mieszkał od bardzo dawna, i to martwiło Huntera najbardziej. Mordercy popełniający zbrodnię po raz pierwszy nie zadawali sobie trudu poszukiwań takich odciętych od świata miejsc.

Na lewo od budynku trójka funkcjonariuszy z kubkami parującej kawy w dłoniach dyskutowała o wczorajszym meczu.

– Gdzie można coś takiego dostać? – spytał, wskazując na kawę.

– Przyniosę ci – zaoferował się Garcia. – Kapitan jest w środku. Do końca korytarza i w lewo. Zaraz do was dołączę.

– Nie przemęczacie się, chłopcy? – rzucił w stronę policjantów.

Ci obdarzyli go obojętnymi spojrzeniami i wrócili do omawiania meczu.

W środku unosił się specyficzny zapach, mieszanina przegniłego drewna i świeżych odchodów. W pierwszym z pomieszczeń nie dostrzegł niczego wartego uwagi. Włączył latarkę i wyszedł na korytarz. Przylegały do niego cztery pokoje, dwa po każdej stronie. Pod drzwiami ostatniego po lewej stał młody funkcjonariusz. Idąc w jego stronę, Hunter zaglądnął do środka każdego z pokoi. Nie było tam nic poza stertą gruzu i pajęczynami. Skrzypiące pod nogami deski potęgowały jeszcze panujący w całym domu nastrój grozy. Zbliżając się do ostatnich drzwi i stojącego przy nich policjanta, poczuł przejmujący chłód. Chłód, jaki zawsze towarzyszył mu na miejscu zbrodni. Chłód śmierci.

Funkcjonariusz pilnujący drzwi odsunął się na widok odznaki.

– Proszę bardzo, detektywie!

Na stole leżały przygotowane kombinezony, plastikowe ochraniacze na obuwie i przykrycia na głowę. Obok znajdowało się pudełko lateksowych rękawiczek. Ubrawszy się, stanął w progu, by stawić czoła kolejnemu koszmarowi.

Na widok, jaki zastał tuż po przekroczeniu progu pokoju, zabrakło mu powietrza w płucach.

– O mój Boże – z gardła zdołał wydobyć jedynie cichy szept.

5

Hunter stanął w progu ogromnego, składającego się z dwóch pokoi pomieszczenia. Jedynym źródłem światła były dwie latarki – kapitana Boltera i doktora Winstona. Ta część domu była, o dziwo, w dużo lepszym stanie niż reszta i dopiero to, co ujrzał po chwili, sprawiło, że żołądek podszedł mu do gardła.

Dokładnie naprzeciw drzwi do pokoju, który był kiedyś zapewne sypialnią, jakiś metr od tylnej ściany, przywiązane za nadgarstki do dwóch równolegle ustawionych drewnianych pali, zwisało nagie kobiece ciało. Z rozpostartymi ramionami i kolanami, które dotykały ziemi, jak podczas modlitwy, ułożyło się w kształt litery Y. Lina wrzynała się tak głęboko w nadgarstki, że całe ramiona pokrywały strużki zaschniętej krwi. Wzrok Huntera padł na twarz kobiety. Jego umysł starał się zrozumieć to, co rejestrowały oczy.

– Słodki Jezu!

Rój much krążył z głośnym bzyczeniem wokół ciała. Omijał jedynie twarz. Pozbawioną skóry twarz. Bezkształtną masę tkanki mięśniowej.

– Hunter! W końcu nas zaszczyciłeś swoją obecnością! – W głębi pokoju stał kapitan Bolter z doktorem Winstonem, szefem medyków sądowych.

Hunter jeszcze przez kilka sekund nie mógł odwrócić wzroku od kobiety. Dopiero po chwili spojrzał na kapitana.

– Ktoś obdarł ją ze skóry? – zapytał z progu pełnym niedowierzania tonem.

– Kiedy jeszcze żyła… ktoś obdarł ją żywcem ze skóry – uściślił doktor Wilson spokojnym głosem.

– Żartujecie sobie? – Przyjrzał się kobiecie bez twarzy. Przez brak skóry jej oczy nienaturalnie wystawały z oczodołów, co dawało nieodparte wrażenie, jakoby wpatrywały się właśnie w niego. Usta miała otwarte. Brakowało w nich zębów.

Hunter przypuszczał, że miała co najwyżej dwadzieścia kilka lat. Jej nogi, brzuch i ramiona były starannie wyrzeźbione, musiała bardzo dbać o siebie. Długie gładkie blond włosy w odcieniu złota sięgały połowy pleców. Hunter mógł się założyć, że była atrakcyjną kobietą.

– To nie koniec. Zerknij za drzwi – podpowiedział doktor Winston.

Hunter wszedł do środka, zamknął drzwi sypialni i stanął jak oniemiały.

– Lustro? – spytał zdziwiony, patrząc na własne odbicie. Dopiero gdy się odsunął, a w lustrze ukazała się sylwetka kobiety, zrozumiał:

– Boże! Zabójca chciał, by na siebie patrzyła. Ciało znajdowało się dokładnie naprzeciw drzwi.

– Na to wygląda – zgodził się doktor Winston. – Ostatnie chwile życia spędziła prawdopodobnie, przyglądając się w lustrze własnemu oszpeconemu ciału. Zafundował jej torturę nie tylko fizyczną, ale i psychiczną.

– To lustro nie jest chyba z tych drzwi – zauważył Hunter, rozglądając się wokół. – Chyba nawet nie z tego pokoju. Wygląda na zupełnie nowe.

– Dokładnie. Ktoś przyniósł je tu celowo razem z tymi palami, żeby zwiększyć jej cierpienie – zgodził się doktor Winston.

Drzwi sypialni otworzyły się, zasłaniając widok w lustrze. Do środka wszedł Garcia z kubkiem kawy w dłoni.

– Trzymaj – powiedział, podając ją Hunterowi.

– Chyba sobie daruję, mój żołądek nie miewa się najlepiej, a obudziłem się już na dobre – odpowiedział.

Kapitan Bolter i doktor Winston pokręcili odmownie głowami. Garcia otworzył drzwi.

– Trzymaj. – Podał kubek młodemu funkcjonariuszowi pilnującemu wejścia. – Dobrze ci zrobi.

– Dziękuję – odpowiedział zaskoczony.

– Nie ma za co.

Garcia zamknął drzwi i zbliżyli się z Hunterem do ofiary. Okropny smród zmusił Roberta do zasłonięcia dłonią nosa. Kobieta klęczała w kałuży moczu i odchodów.

– Była przywiązana do tych pali przez kilka godzin, może nawet cały dzień. To była jej toaleta – wyjaśnił doktor Winston, wskazując na podłogę.

Garcia skrzywił się z obrzydzeniem.

– Od kiedy nie żyje, doktorze? – spytał Hunter.

– Nie jestem w stanie powiedzieć dokładnie. Po śmierci temperatura ludzkiego ciała spada co godzinę o około półtora stopnia. Jej spadła jakieś dwanaście, co może oznaczać, że nie żyje od ośmiu godzin, ale to zależy od okoliczności. Letni upał może spowolnić proces, a w ciągu dnia musiało tu być jak w saunie. Będę wiedział coś więcej, jak tylko znajdzie się na stole.

– Nie ma żadnych ran ciętych, śladów po kulach czy duszeniu. Umarła od obrażeń twarzy? – spytał Hunter, odganiając chmary much, by przyjrzeć się klatce piersiowej.

– Tego też nie jestem w stanie stwierdzić bez autopsji, ale myślę, że serce nie wytrzymało bólu i wycieńczenia. Ktokolwiek jej to zrobił, trzymał ją tu przywiązaną i dopóki żyła, nie przestawał jej torturować. Morderca chciał, żeby cierpiała, i rzeczywiście cierpienia jej w tych ostatnich chwilach nie zabrakło.

Hunter zaczął się rozglądać po pokoju, najwyraźniej czegoś szukając.

– Wyczuwam jeszcze jakiś inny zapach, prawda? Coś jakby ocet.

– Masz niezły nos, Hunter – przytaknął doktor Winston, wskazując na róg pokoju. – Tamten słoik był pełen octu. Zresztą ona też nim śmierdzi, zwłaszcza górna część jej ciała. Wygląda na to, że morderca polewał nim co jakiś czas jej pozbawioną skóry twarz.

– Ocet odstrasza muchy – domyślił się Hunter.

– Zgadza się – potwierdził doktor Winston. – Wyobraź sobie teraz, przez co ona musiała przejść. Wszystkie nerwy twarzy miała zupełnie odsłonięte. Nawet lekki podmuch wiatru przyprawia wówczas o niewyobrażalny ból. Zemdlała zapewne kilka razy, a jeśli nie, z pewnością się o to modliła. Weź pod uwagę, że nie miała powiek, nie mogła więc zamknąć oczu, dać im na chwilę odpocząć. Ilekroć odzyskiwała przytomność, pierwsze, co widziała, to swoje okaleczone nagie ciało. Nie będę wchodził w szczegóły, jeśli chodzi o katusze, jakie powoduje wylany na otwarte rany ocet.

– Jezu! – Nie wytrzymał Garcia, cofając się kilka kroków. – Biedna kobieta!

– Była przytomna, kiedy ściągał skórę z jej twarzy? – spytał Hunter.

– Musiałaby być znieczulona. Przypuszczam raczej, że została odurzona, uśpiona na kilka godzin, podczas których ten psychol zajął się jej twarzą, a potem dopiero przywieziona tu, przywiązana do pali i torturowana, dopóki nie zmarła.

– Czyli uważa pan, doktorze, że to nie tu ściągnął jej skórę z twarzy? – spytał Garcia trochę zdezorientowany.

– Zgadza się. – Hunter uprzedził doktora Winstona. – Rozejrzyj się. Sprawdź pokój po pokoju. Ani kropelki krwi poza kałużą przy jej ciele. Jasne, morderca zapewne posprzątał po sobie, ale tak czy siak nie zrobił tego tutaj. Proszę mnie poprawić, doktorze, jeśli się mylę, ale obdarcie człowieka ze skóry to raczej skomplikowany zabieg…

Doktor Winston w milczeniu przytaknął.

– Morderca potrzebował narzędzi chirurgicznych, odpowiedniego oświetlenia, nie wspominając o czasie i ogromnej wiedzy – ciągnął Hunter. – Mamy tu do czynienia z wysoce wykwalifikowanym psychopatą. Z kimś posiadającym ogromną wiedzę medyczną. To nie tu ściągnął jej skórę. Tutaj jedynie torturował ją i zabił.

– Może jest myśliwym. Wiecie, ma praktykę w ściąganiu skóry ze zwierząt… – podsunął Garcia.

– Być może, ale ta niewiele by mu pomogła – odpowiedział Hunter. – Ludzka skóra reaguje w zupełnie inny sposób. Ma inną elastyczność.

– Skąd wiesz? Polujesz? – spytał Garcia wyraźnie zaintrygowany.

– Nie, ale dużo czytam – uciął krótko.

– Do tego zwierzęta obdziera się z skóry, kiedy są martwe – włączył się doktor Winston. – Nie trzeba się wówczas martwić, że się je niechcący zabije. Naszemu mordercy udało się utrzymać ją przy życiu, a to już samo w sobie jest nie lada wyczynem. Kimkolwiek jest, zna się na medycynie. Powiem więcej, byłby z niego doskonały chirurg plastyczny, jeśli nie brać pod uwagę tego, jak wyrwał jej zęby. W tym nie było żadnej finezji, chodziło jedynie o niewyobrażalny ból.

– Nie chciał, żebyśmy ją zidentyfikowali – kombinował Garcia.

– Tylko że palców nawet nie tknął. – Hunter sprawdził jej dłonie i czym prędzej się cofnął. – Po co wyrywać zęby, jeśli się zostawia odciski palców?

Garcia musiał przyznać mu rację.

Hunter obszedł pale, żeby obejrzeć plecy kobiety.

– To scena – wyszeptał. – Miejsce, gdzie jego okrucieństwo budzi się do życia. Dlatego ją tu przywiózł. Przyjrzyjcie się jej, pozycja ciała wskazuje na mord rytualny. – Odwrócił się do kapitana. – To nie jest jego pierwszy raz.

Kapitan nie wyglądał na zaskoczonego.

– Nikt nie byłby w stanie znieść takiego cierpienia w ciszy – dodał Garcia. – Znalazł więc idealne miejsce, odcięte od świata, bez sąsiadów i przypadkowych przechodniów, na których mógłby się natknąć. Mogła krzyczeć ile sił w płucach, a i tak nikt nie przyszedłby jej z pomocą.

– Coś o niej wiemy? Znamy nazwisko? – spytał Hunter, wciąż oglądając jej plecy.

– Jeszcze nic, ale nie zdążyliśmy nawet pobrać odcisków palców – odpowiedział Garcia. – Przeszukaliśmy cały dom, ale nic nie znaleźliśmy, nawet skrawka materiału. Najwidoczniej nie mieszkała tu, więc szukanie czegoś, co pomoże ustalić jej tożsamość, to zapewne strata czasu.

– Sprawdźcie budynek mimo to – upierał się Hunter. – Co z bazą osób zaginionych?

– Wprowadziłem już jej wstępny opis – odpowiedział Garcia. – Na razie nikt nie pasuje, tylko że bez twarzy… – Garcia pokręcił głową, dając do zrozumienia, że zadanie wydaje się niewykonalne.

Hunter rozglądał się chwilę po pokoju, jego wzrok padł na okno na południowej ścianie.

– Co ze śladami opon na zewnątrz? Ta wąska ścieżka to chyba jedyny dojazd? Morderca musiał nią przyjechać.

Kapitan Bolter lekko skinął głową.

– Masz rację. Przejechały nią też wszystkie nasze samochody. Jeśli coś tam było, dawno to zakopały. I komuś się za to dostanie po dupie.

– Pięknie.

W pokoju zapadła cisza. Nie pierwszy raz byli na miejscu zbrodni. Widywali już wcześniej ofiary niemające szans w nierównej walce z psychopatycznym przeciwnikiem – czarne płótna umazane jaskrawymi kolorami śmierci – jednak ta zbrodnia różniła się od pozostałych, wszyscy to czuli.

– Nie podoba mi się to. – Hunter przerwał milczenie. – Nie podoba mi się to ani trochę. To nie było morderstwo pod wpływem impulsu. Ktoś to starannie i kurewsko długo planował. Pomyślcie tylko, ile cierpliwości i determinacji potrzeba, żeby zaaranżować coś takiego.

Hunter potarł nos. Zapach śmierci siłą wdzierał się w jego nozdrza.

– Morderstwo z miłości? Może ktoś nie potrafił się pogodzić z odejściem ukochanej?

– Z całą pewnością nie. – Hunter pokręcił głową. – Nikt, kto ją kiedyś kochał, nie byłby w stanie zrobić czegoś podobnego. Bez względu na to, jak go zraniła. No chyba że spotykała się z samym diabłem. Tylko na nią popatrzcie, to wszystko wygląda dość groteskowo, i to mnie martwi. Na tej jednej się nie skończy.

Na słowa Huntera powiało w pokoju nowym chłodem. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowało Los Angeles, był kolejny psychopatyczny morderca na wolności, ktoś marzący, by zostać następcą Kuby Rozpruwacza.

– Hunter ma rację, to nie była zbrodnia z miłości. Ani jego pierwsza – odezwał się w końcu kapitan, odchodząc od okna.

Wszyscy zamarli na moment.

– Czy wie pan, kapitanie, coś, czego my nie wiemy? – Garcia zadał pytanie, które cisnęło się wszystkim na usta.

– Za chwilę się dowiecie. Musicie zobaczyć jeszcze jedną rzecz, nim wpuszczę tu ekipę.

Hunter zastanawiał się nad tym od samego przyjazdu. Zazwyczaj to technicy pierwsi zabezpieczali miejsce zbrodni, żeby detektywi nie zniszczyli dowodów, ale dziś kapitanowi zależało, by to Hunter wszedł tu przed nimi, a kapitan Bolter rzadko łamał protokół.

– Na jej szyi, z tyłu, obejrzyj sobie – polecił, wskazując głową na ciało.

Hunter i Garcia wymienili pełne niepokoju spojrzenia i podeszli do ofiary.

– Podajcie mi coś, żeby odgarnąć jej włosy – poprosił Hunter.

Doktor Winston podał mu wysuwany metalowy wskaźnik.

Kiedy strumień światła latarki padł na jej odsłoniętą szyję, przez głowę Huntera przeleciało tornado znaków zapytania. Blady jak ściana, patrzył na jej kark z niedowierzaniem.

Garcia niewiele mógł dojrzeć z miejsca, w którym stał, ale przeraził go sam wyraz oczu Huntera. Nieważne, co zobaczył, ważne, że strach malujący się na jego twarzy przyprawiał o dreszcze.

6

Choć Robert Hunter skończył trzydzieści dziewięć lat, dzięki młodzieńczej twarzy i imponującej sylwetce nie wyglądał na więcej niż trzydziestkę. Był barczystym, krótko obciętym blondynem mającym jakiś metr osiemdziesiąt. Na co dzień nosił dżinsy, koszule i mocno już podniszczoną skórzaną kurtkę. Przy każdym ruchu biła od niego trudna do opisania wewnętrzna siła; nie to jednak najbardziej rzucało się w oczy. Najbardziej uwagę przykuwała jego twarz: wydatne kości policzkowe i nade wszystko oczy w bladoniebieskim odcieniu, które zdawały się zdradzać inteligencję i bezkompromisowość.

Hunter był jedynakiem z rodziny robotniczej. Dorastał w jednej z ubogich dzielnic południowej części Los Angeles. Matka przegrała walkę z rakiem, gdy miał zaledwie siedem lat. Po jej śmierci ojciec samotnie wychowywał syna, ciągnąc dwa etaty, by związać koniec z końcem.

Hunter już od wczesnych lat dziecięcych wyróżniał się z grona rówieśników. Pewne rzeczy przychodziły mu szybciej i łatwiej. Szkoła go nudziła i irytowała. Przerobił wszystkie podręczniki szóstoklasisty w dwa miesiące i z nudów zabrał się za książki z siódmej i ósmej klasy. Pan Fratelli, będący pod ogromnym wrażeniem młodego geniusza dyrektor szkoły, umówił go na testy kwalifikacyjne w szkole Mirman w Mulholland Drive w zachodnim Los Angeles, placówce, która kształciła dzieci wybitnie uzdolnione. Tamtejszy psycholog, doktor Tilby, poddał młodego Roberta całemu szeregowi testów. Ich wyniki były ponadprzeciętne, przyjęto więc go do Mirman zaledwie tydzień później, i to od razu do ósmej klasy. Miał wówczas dwanaście lat.

Nim skończył czternaście, zdążył przerobić cały przewidziany dla liceum materiał z angielskiego, biologii i chemii. Cztery lata edukacji skrócono mu więc do dwóch i w wieku lat piętnastu Hunter z wyróżnieniem ukończył szkołę średnią. Dzięki rekomendacjom wszystkich nauczycieli został „przy zaistniałych niecodziennych okolicznościach” przyjęty na Uniwersytet Stanforda, ówcześnie najlepszą, jeśli chodzi o psychologię, uczelnię wyższą.

Choć był już wówczas przystojnym młodzieńcem, dziewczętom jakoś nie przypadła do gustu jego drobna budowa, młody wiek i specyficzny sposób ubierania się. Chłopcy zaś szybko dostrzegli w nim łatwy cel szkolnych zaczepek, zwłaszcza że nie miał postury sportowca ani smykałki do sportu, a cały wolny czas przesiadywał w bibliotece. Czytał, a raczej połykał książki w nieprawdopodobnym tempie. Fascynował go świat kryminologii i tok myślenia jednostek, których społeczeństwo określa mianem zwyrodnialców. Utrzymanie średniej 4,0 przez kolejne lata studiów okazało się więc bułką z masłem. Z czasem znudziła mu się też rola ofiary i przydomek „chuderlak”. Zaczął więc chodzić na siłownię, trenować sztuki walki i wkrótce ze zdziwieniem odkrył, jak wielką przyjemność sprawia mu fizyczny wycisk, który dostaje na treningach. Ćwiczył z pasją i na efekty nie trzeba było długo czekać. Już po roku mógł się poszczycić imponującą muskulaturą. Chuderlak przeistoczył się w świetnie zbudowanego przystojniaka, a zaledwie dwa lata później udało mu się zdobyć czarny pas w karate. Skończyły się zaczepki, a dziewczyny zaczęły lgnąć do niego jak muchy.

Nim skończył dziewiętnaście lat, miał już za sobą studia z psychologii, w wieku dwudziestu trzech uzyskał doktorat z analizy zachowań kryminalnych i biopsychologii, a jego pracę doktorską zatytułowaną Szczegółowe studium zachowań kryminalnych wydano drukiem i włączono do spisu lektur obowiązkowych w Centrum ds. Analizy Brutalnej Przestępczości FBI.

Los mu sprzyjał. Jednak dwa tygodnie po otrzymaniu tytułu doktora jego świat nagle się zawalił. Na oddział Bank of America przy Avalon Boulevard, w którym przez ostatnie trzy i pół roku jako ochroniarz pracował jego ojciec, napadli bandyci. Coś poszło nie tak i napad zmienił się we wściekłą strzelaninę. Jego ojciec oberwał w klatkę piersiową. Walczył, leżąc w śpiączce, przez dwanaście tygodni, podczas których Hunter nie odchodził od jego łóżka.

Te tygodnie siedzenia w ciszy i obserwowania, jak ojciec gaśnie z każdym kolejnym dniem, zmieniło Huntera. Myślał jedynie o zemście. To wtedy zaczął cierpieć na bezsenność. Kiedy policjanci poinformowali go, że nie mają żadnych podejrzanych, zdał sobie sprawę, że nigdy nie złapią zabójcy. Do szału doprowadzała go własna bezsilność. Po pogrzebie podjął więc decyzję: nie będzie się zajmował jedynie analizą toku myślenia kryminalistów, będzie ich ścigał.

Po wstąpieniu w szeregi policji szybko zyskał doskonałą reputację i w błyskawicznym tempie wspiął się po szczeblach kariery, by w wieku zaledwie dwudziestu sześciu lat zostać detektywem. Przydzielony do specjalnej jednostki wydziału kryminalnego otrzymał za partnera starszego detektywa – Scotta Wilsona. Od tej pory razem rozpracowywali seryjnych morderców. Zajmowali się profilowaniem, a trafiały do nich wszystkie te sprawy, których rozwikłanie wymagało ogromnego nakładu czasu.

Wilson miał wówczas trzydzieści dziewięć lat. Prawie metr dziewięćdziesiąt wzrostu i ponad sto trzydzieści kilo mięśni i tłuszczu. Przez lewą połowę jego ogolonej głowy dumnie biegła błyszcząca blizna. Groźne spojrzenie również było jego atutem, nikt przecież nie chciał zadzierać z detektywem, który wyglądał jak wkurzony Shrek.

Służył w policji dziewiętnaście lat, ostatnie dziewięć w Wydziale ds. Transportu Drogowego i Autostrad. Początkowo nie uśmiechała mu się praca w duecie z żółtodziobem, ale Hunter okazał się pojętnym uczniem o imponującej zdolności dedukcji i analizy. Z każdą kolejną sprawą rósł podziw Wilsona dla umiejętności młodszego kolegi. Wspólna praca przerodziła się wkrótce w przyjaźń i dwójka detektywów szybko stała się nierozłączna, w pracy i poza nią.

W Los Angeles nigdy nie brakowało makabrycznych morderstw, brakowało za to detektywów. Zdarzało się, że Wilson i Hunter pracowali nad sześcioma sprawami jednocześnie. Presja nie była dla nich problemem, raczej dodatkowo mobilizowała. Aż do feralnej sprawy morderstwa w Hollywood, sprawy Lindy i Johna Spencerów, która niemal kosztowała ich odznaki i przyjaźń.

John, sławny producent muzyczny, dorobił się fortuny, wydając trzy albumy rockowe, które szturmem zdobyły pierwsze miejsca na listach przebojów. Lindę poznał na imprezie po którymś z koncertów. Sprawy potoczyły się błyskawicznie. Po trwającym zaledwie trzy miesiące romansie stanęli na ślubnym kobiercu. John kupił luksusowy dom w Beverly Hills i wyglądało na to, że czeka ich bajkowa przyszłość. Wszystko wydawało się wprost idealne. Oboje uwielbiali się bawić, przynajmniej dwa razy w miesiącu wydawali więc ekstrawaganckie przyjęcia nad basenem w kształcie pianina. Ale bajka nie trwała długo…

Już pod koniec pierwszego roku małżeństwa imprezy zaczęły stopniowo umierać, podobnie jak ich miłość. A kiedy John na dobre uległ alkoholowi i narkotykom, awantury domowe stały się chlebem powszednim.

Pewnej sierpniowej nocy, po jednej z takich awantur, w domu znaleziono martwą Lindę, z kulą w tyle głowy, wystrzeloną z trzydziestki ósemki. Typowa egzekucja. Żadnych śladów walki, włamania, żadnych ran czy siniaków na rękach lub dłoniach ofiary. To wszystko plus fakt, że John Spencer zniknął tuż po awanturze, czyniło z niego głównego i jedynego podejrzanego. Sprawę przydzielono właśnie Hunterowi i Wilsonowi.

Spencer odnalazł się po kilku dniach, pijany i naćpany heroiną. Podczas przesłuchania nie zaprzeczał, że tamtej nocy pokłócił się z żoną. Przyznał też, że ich małżeństwo przechodziło trudny okres. Pamiętał samą awanturę i to, jak wściekły wyszedł z domu. Nie umiał sobie za to przypomnieć, co działo się z nim przez następnych kilka dni.

Nie miał alibi. Wciąż upierał się jednak, że nigdy nie potrafiłby skrzywdzić swojej żony. Przecież szaleńczo ją kochał.

Sprawy zabójstw, w które zamieszani są celebryci, zawsze wzbudzają ogromne zainteresowanie mediów, wkrótce rozpoczął się więc prawdziwy cyrk – „ZNANY, BAJECZNIE BOGATY PRODUCENT W SZALE ZAZDROŚCI MORDUJE ŻONĘ” – krzyczały nagłówki gazet. Sam burmistrz naciskał więc, by jak najszybciej zamknąć sprawę.

Prokuratura zdołała udowodnić, że John posiadał pistolet kaliber trzydzieści osiem, choć nie udało się go odnaleźć. Nie miała też problemu ze znalezieniem świadków awantur w domu Spencerów. Ci zeznali, że to John zazwyczaj krzyczał, a Linda jedynie płakała. Przedstawienie Spencera jako agresywnego i porywczego męża okazało się dziecinnie łatwe.

Wilson nie miał wątpliwości co do winy Spencera, Hunter wręcz przeciwnie – od początku czuł, że mają niewłaściwego człowieka. John był w jego oczach przerażonym dzieciakiem, który za szybko doszedł do pieniędzy i nie poradził sobie z narkotykami, które wkroczyły w jego życie wraz ze sławą i fortuną. Nie miał skłonności do przemocy. W szkole niczym się nie wyróżniał z grona nastoletnich ekscentryków – podarte niebieskie dżinsy, dziwna fryzura, wiecznie słuchający ukochanego heavy metalu.

Hunter wykładał swoje racje Wilsonowi wiele razy.

– No dobra, kłócił się z żoną, ale znajdź mi małżeństwo, które się nie kłóci – próbował go przekonywać. – Nigdy jej nie skrzywdził, nawet nie uderzył.

– Testy balistyczne potwierdziły, że kulę wystrzelono z takiej samej broni, jaką trzymał w szufladzie swojego biurka – upierał się Wilson.

– Co nie znaczy, że to on pociągnął za spust.

– Wszystkie włókna znalezione na ciele ofiary pochodziły z ubrania, które miał na sobie w noc, kiedy go znaleźliśmy. Popytaj ludzi, którzy ich znali. Miewał napady szału, ciągle na nią krzyczał. To ty jesteś psychologiem. Wiesz, jak takie rzeczy potrafią się nasilać.

– No właśnie, nasilają się. Stopniowo. A nie tak, że jednego dnia ostro się z kimś kłócisz, a kolejnego strzelasz mu w tył głowy.

– Słuchaj. Zawsze szanowałem twoje zdanie. Twój siódmy zmysł w wielu przypadkach naprowadził nas na właściwy trop, ale teraz to ja mam przeczucie. I ono mi mówi, że tym razem się mylisz.

– Facet zasługuje na to, by dać mu szansę. Nie powinniśmy zamykać sprawy. Może coś przeoczyliśmy.

– Nie mamy wyjścia – roześmiał się Wilson. – Nie my tu podejmujemy decyzje. Doskonale o tym wiesz. Zrobiliśmy swoje. Zbadaliśmy wszystkie dowody i ujęliśmy podejrzanego. Reszta w rękach sądu.

Hunter znał się na psychice morderców i John Spencer po prostu nie pasował do tego schematu. Cóż jednak znaczyło jego zdanie? Wilson miał rację, nic więcej nie mogli zrobić. W kolejce czekało pięć kolejnych śledztw i kapitan Bolter groził zawieszeniem, jeśli dalej będzie marnował czas na sprawę, która została oficjalnie zamknięta.

Ławie przysięgłych uzgodnienie wyroku zajęło zaledwie trzy godziny. Johna Spencera uznano za winnego i skazano na dożywocie. I zgodnie z wyrokiem nie opuścił już więziennych murów. Dwadzieścia osiem dni po zakończeniu procesu powiesił się w swojej celi na prześcieradle. Zostawił kartkę: „Linda, już wkrótce będę z tobą. Żadnych kłótni, obiecuję”.

Dwadzieścia dwa dni po jego samobójstwie w stanie Utah został zatrzymany czyściciel basenu Spencerów. W jego samochodzie odnalazł się pistolet Johna wraz z biżuterią i bielizną Lindy. Testy potwierdziły, że była to broń, z której zastrzelono ofiarę. W końcu i sam zatrzymany przyznał się do zabójstwa Lindy Spencer.

Hunter i Wilson znaleźli się pod ostrzałem mediów i ataków ze strony komendanta policji i burmistrza. Oskarżono ich o zaniedbania i nieudolność. Gdyby nie interwencja kapitana Boltera, który wziął na siebie część winy, straciliby odznaki. Hunter do dziś żałował, że nie zrobił wtedy czegoś więcej. To wszystko siłą rzeczy odbiło się też w jakiś sposób na ich przyjaźni. Od tamtej pory minęło sześć lat.