Spis cyklu

Malowany człowiek – księga 1

Malowany człowiek – księga 2

Pustynna Włócznia – księga 1

Pustynna Włócznia – księga 2

Wojna w Blasku Dnia – księga 1

Wojna w Blasku Dnia – księga 2

Dla Otziego,
oryginalnego Malowanego człowieka

Część III

KRASJA

328
Roku Plagi

18

Inicjacja

328 RP

Triumfalny okrzyk Jednorękiego, który niespodziewanie znalazł się tak blisko znienawidzonej ofiary, rozciął ciszę nocy w promieniu dziesiątek jardów. Arlen siłą woli zmusił się, by oddychać jednostajnym rytmem, usiłował też kontrolować bicie serca. Nawet jeśli magia włóczni zdolna była wyrządzić demonowi krzywdę – a miał jedynie taką nadzieję – nie wystarczyło to do wygrania starcia. By odnieść zwycięstwo, musiał wykorzystać całą swą pomysłowość i każdy element wyszkolenia.

Powoli rozstawił nogi, przyjmując postawę bojową. Wiedział, że piasek spowolni jego ruchy, ale dotyczyło to także Jednorękiego. Nadal utrzymywał kontakt wzrokowy i nie wykonywał żadnych gwałtownych ruchów. Otchłaniec zaś napawał się chwilą. Miał o wiele większy zasięg ramion od przeciwnika, nawet uzbrojonego we włócznię. Arlen postanowił więc zaczekać na atak.

Nagle zrozumiał, że całe jego dotychczasowe życie zmierzało właśnie ku tej chwili, a on dotąd nie zdawał sobie z tego sprawy. Nie miał pewności, czy sprosta próbie, ale Jednoręki prześladował go od ponad dziesięciu lat i sama myśl o zaniechaniu starcia wydała mu się nie do zniesienia. W każdej chwili mógł się cofnąć do azylu runów, gdzie ataki skalnego demona nie wyrządziłyby mu najmniejszej krzywdy. Świadom tego, postąpił krok do przodu. Nie miał zamiaru uciekać przed wyzwaniem.

Jednoręki zmarszczył pysk, bacznie obserwując manewry przeciwnika. Jego gardziel opuściło głuche warknięcie. Kolczasty ogon śmignął szybciej, zwiastując natarcie.

Demon ryknął i zaatakował. Długie szpony ze świstem przecięły powietrze. Arlen ruszył do przodu, uniknął ciosu i odskoczył poza zasięg otchłańca. Ułamek sekundy później zanurkował między jego nogi, dźgnął włócznią w ogon i błyskawicznie odtoczył się na bok. Zdążył jednak z satysfakcją zauważyć rozbłysk magii, gdy ostrze włóczni przebiło pancerz potwora i wniknęło w jego ciało. Otchłaniec zawył z bólu.

Arlen spodziewał się, że demon odpowie uderzeniem ogona, nie sądził jednak, że tak szybko. Padł na ziemię w ostatniej chwili, a straszliwe kolce minęły jego głowę ledwie o cal. Skoczył na równe nogi, ale Jednoręki już odwracał się w jego kierunku, a ciężar rozpędzonego ogona przyspieszył tylko obrót. Jak na tak ogromne rozmiary, demon był zręczny i szybki.

Ponownie zaatakował, lecz tym razem Arlen wiedział, że nie zdąży uniknąć ciosu. Zastawił się włócznią, choć zdawał sobie sprawę, że uderzenie okaże się zbyt potężne, by je zablokować. Znów pozwolił, by emocje zatryumfowały nad zdrowym rozsądkiem; podjął wyzwanie zbyt wcześnie. Przeklął swą głupotę.

Ale gdy tylko pazury demona dotknęły włóczni, runy rozbłysły na całej jej długości. Arlen ledwie odczuł cios, a Jednoręki zatoczył się do tyłu, zupełnie jakby wpadł na zaporę. Momentalnie odzyskał jednak równowagę. Wydawał się nietknięty.

Zaszarżował w zapamiętaniu, zdecydowany pokonać i tę przeszkodę. Arlen stłumił oszołomienie i zmienił pozycję, doceniając błogosławieństwo broni i gotów wykorzystać je w pełni.

Rzucił się do biegu, wzbijając piach w powietrze. Przesadził resztki przewróconej kolumny i przygotował się do uniku w prawo lub w lewo, w zależności od tego, z której strony nadejdzie atak.

Jednoręki uderzył w kolumnę i rozłupał ją na pół, choć miała niemalże cztery stopy średnicy. Naprężył mięśnie potężnej łapy i odrzucił jedną z jej części. Ten przerażający pokaz siły sprawił, że Arlen ruszył w kierunku kręgu. Musiał odpocząć choć krótką chwilę.

Otchłaniec przewidział jednak ten ruch, napiął mięśnie nóg i wystrzelił w powietrze. Wylądował dokładnie między ofiarą a otoczonym runami obszarem.

Arlen wyhamował gwałtownie, zaś Jednoręki zawył z tryumfem. Przetestował już determinację przeciwnika i odkrył, że nie ma do czynienia z bezmyślną ofiarą. Ukąszenie włóczni nauczyło go respektu, ale w jego ślepiach próżno było szukać strachu. Ruszył w stronę młodzieńca, a Arlen celowo cofał się powoli, by nie sprowokować bestii nagłym ruchem. Dotarł tak daleko, jak to było możliwe – nie mógł przecież przekroczyć zewnętrznego kręgu kamieni runicznych i narazić się na atak piaskowych demonów, które tylko czekały na taką okazję.

Jednoręki, pewien, że przejrzał taktykę przeciwnika, zaryczał, po czym rzucił się do miażdżącej szarży. Arlen stanął pewnie, lekko uginając nogi. Tym razem nawet nie pomyślał, by unieść włócznię do bloku. Zamiast tego odrobinę ją cofnął, gotując się do pchnięcia.

Potężny cios demona z łatwością zmiażdżyłby ofierze czaszkę, ale nie mógł dotrzeć do celu. Na drodze stanął mu bowiem zapasowy krąg. Runy niespodziewanie ożyły, odpierając atak, a Arlen wykorzystał moment, skoczył przed siebie i pchnął włócznią prosto w podbrzusze oszołomionego otchłańca.

Ogłuszający wrzask Jednorękiego rozbrzmiał w ciszy nocy niczym najpiękniejsza muzyka. Młodzieniec szarpnął za włócznię, lecz ta tkwiła mocno w trzewiach bestii, uwięziona przez gruby czarny pancerz. Szarpnął ponownie i niemalże kosztowało go to życie, gdyż Jednoręki zaparł się i wyprowadził jeszcze jeden cios. Jego szpony przedarły ramię i klatkę piersiową młodego Posłańca.

Odrzucony siłą uderzenia, Arlen zakręcił się jak fryga, ale zdołał skontrolować upadek i runął z powrotem do kręgu. Zaciskając dłoń na ranach, przyglądał się bezsilności skalnego demona. Jednoręki raz za razem usiłował pochwycić włócznię i wyrwać ją z ciała, lecz wykute w niej runy odrzucały jego dłoń. Magia zaś nie przestawała pracować – rana potwora bezustannie rozbłyskiwała, a przez ciało bestii przemykały zabójcze wyładowania.

Gdy Jednoręki wreszcie zwalił się na ziemię, Arlen pozwolił sobie na lekki uśmiech. Niemniej gdy konwulsje potwora osłabły i przeszły w nieznaczne drżenie, poczuł, jak jego serce wypełnia pustka. Marzył o tej chwili niezliczoną ilość razy, wyobrażał sobie, jak się będzie czuć, co powie... Rzeczywistość jednakże wyglądała zupełnie inaczej. Zamiast uniesienia ogarnęło go jedynie przygnębienie i poczucie straty.

– To dla ciebie, mamo – szepnął, gdy olbrzymi demon wreszcie znieruchomiał. Spróbował przywołać w wyobraźni obraz matki, by poczuć jej aprobatę, ale ze wstydem i zdumieniem uświadomił sobie, że nie pamięta jej twarzy. Krzyknął z rozpaczy, czując się sponiewierany i mały w chłodnym blasku gwiazd.

Omijając ciało potwora szerokim łukiem, Arlen ruszył ku sakwojażom i zabrał się do opatrywania ran. Założył szwy niezdarnie, ale przynajmniej trzymały razem brzegi ran, a okład z rozchodnika aż palił, co najlepiej świadczyło o tym, że był potrzebny. W ranę wdało się zakażenie.

Nie zaznał tej nocy spokoju. Nawet jeśli cierpienie i ból nie wystarczyły, by odpędzić sen, z pewnością dopomogła świadomość, że kolejny rozdział jego życia został zamknięty, i niepewność, co przyniesie przyszłość.

Wreszcie rąbek słońca wynurzył się zza wydm, a światło biegło w kierunku obozowiska z szybkością niespotykaną nigdzie poza pustynią. Piaskowych demonów już dawno nie było, umknęły na widok pierwszych oznak świtu. Arlen skrzywił się z bólu, kiedy wstawał. Podszedł do ciała Jednorękiego i wyrwał włócznię.

Ledwie promienie słońca padły na truchło, czarny pancerz zadymił i zaraz potem buchnął płomieniami. W jednej chwili ogromne ciało zamieniło się w stos pogrzebowy. Młodzieniec znieruchomiał, zahipnotyzowany tym widokiem. Gdy w końcu ogień dogasł, a wiatr porwał popiół, Arlen po raz pierwszy ujrzał nadzieję dla ludzkości.

19

Pierwszy Wojownik Krasji

328 RP

Pustynne trakty w niczym nie przypominały dróg. Składały się z szeregu oddalonych od siebie drogowskazów, niekiedy noszących ślady pazurów lub do połowy zagrzebanych w piachu. Arlen nie kwestionował stwierdzenia Ragena, że pustynia to nie tylko piasek, ale w jej sercu znajdowało się go wystarczająco wiele, by brnąć w nim przez całe dnie i nie widzieć nic więcej. Na obrzeżach pustyni przez setki mil ciągnęły się twarde, pyliste równiny, na których rzadkie grupki zmizerniałej roślinności zbyt suchej, by zgnić, uparcie trzymały się spękanej gliny. Jedynie cień rzucany przez wydmy na owym morzu piasku zapewniał jakąkolwiek ochronę przed zabójczym słońcem. Arlen z trudem pojmował, jak to możliwe, że to samo słońce opromieniało Fort Miln. Musiał zakrywać twarz, by nie wdychać piasku, bowiem silne podmuchy wiatru nigdy nie ustawały. Gardło miał szorstkie i wyschnięte na wiór.

O wiele gorsze były jednak noce, które wysysały wszelkie ciepło zaraz po zachodzie słońca i zapraszały otchłańce do zimnej, opustoszałej krainy.

Na przekór tym niedogodnościom istniało w niej życie. Węże i jaszczurki polowały na drobne gryzonie. Padlinożerne ptaki poszukiwały ścierw stworzeń, które padły ofiarą otchłańców lub zapędziły się na pustynię i nie znalazły drogi powrotnej. Znajdowały się tam przynajmniej dwie duże oazy otoczone gęstą roślinnością. Nawet strużka wody wyciekająca ze skały lub bajoro nie szersze od kroku dorosłego człowieka potrafiły podtrzymać życie garstki karłowatych roślin i drobnych stworzonek. Arlen natrafił też na zwierzęta, które kryły się przed grasującymi po wydmach demonami w piasku, niewrażliwe na zimno dzięki ciepłu nagromadzonemu w ciałach.

Na pustyni nie pojawiały się skalne demony, gdyż zabrakłoby dla nich pożywienia. Nie było też ognistych, bo mało co dawało się spalić. Demony drzew nie znalazłyby kory, z którą mogłyby się zespolić, ani konarów umożliwiających skok na ofiarę spomiędzy listowia. Wodne demony nie potrafiły pływać w piasku, a wietrzne nie miałyby gdzie przysiąść. Wydmy i pustynne równiny należały więc niepodzielnie do piaskowych demonów. W głębi pustyni stanowiły one rzadkość, wolały gromadzić się wokół oaz, ale widok ognia mógł je przyciągnąć z odległości wielu mil.

Podróż z Fortu Rizon do Krasji trwała jakieś pięć tygodni, z czego połowa wypadała przez pustynię. Z tego względu nawet najtwardsi i najbardziej zahartowani Posłańcy z rzadka się na nią decydowali. Choć kupcy z Północy oferowali bajońskie sumy za krasjańskie przyprawy i jedwabie, mało kto okazywał się na tyle zdeterminowany – lub wręcz szalony – by podjąć tak ryzykowną wyprawę.

Tym razem Arlen uznał ową podróż za stosunkowo spokojną. Najgorętszą porę dnia po prostu przesypiał w siodle, zawczasu pieczołowicie owinąwszy się luźnym białym płótnem. Często poił konia, a nocą układał kręgi na płachtach płótna, by nie przysypał ich piasek. Kusiło go, by zaatakować krążące wokół kręgu demony, ale rana odebrała mu wiele sił. Wiedział, że jeśli włócznia utkwi w ciele otchłańca, który odbiegnie daleko w mrok, stanie się równie nieosiągalna jak w zapomnianym grobowcu.

Pomimo zawodzenia piaskowych demonów Arlenowi, przyzwyczajonemu do ogłuszających ryków Jednorękiego, noce wydawały się ciche i spokojne. Nigdy wcześniej nie spał pod gołym niebem tak dobrze.

Dopiero teraz zrozumiał, że będzie kimś więcej niż tylko otoczonym sławą chłopcem na posyłki. Zawsze przeczuwał, że jego przeznaczenie wykracza poza zwykłe zadania Posłańca, że jego przeznaczeniem jest walka. Nie do końca jednak miał rację – jego prawdziwym celem będzie prowadzenie innych do walki.

Był przekonany, że potrafi skopiować zaginione runy, i już się zastanawiał, jak je przenieść na inne rodzaje broni: kije, strzały, kamienie do proc... Istniało nieskończenie wiele możliwości.

Ze wszystkich ludów, które do tej pory poznał, tylko Krasjanie nie chcieli przystać na życie w strachu i z tego względu cenił ich ponad wszystko. Zdecydował, że to właśnie im pokaże włócznię, bowiem żaden inny naród nie zasługiwał na ten dar. W zamian poprosi o wszystko, co tylko potrzebne, by wykuć więcej broni zdolnej odwrócić losy wojny prowadzonej w blasku gwiazd.

Myśli pierzchły, gdy tylko ujrzał oazę. Czasami piasek odbijał błękit nieba, a oszołomiony zjawiskiem człowiek zbiegał z traktu i pędził w kierunku fatamorgany, ale gdy koń przyspieszył, Arlen zrozumiał, że to nie złudzenie. Świt potrafił wyczuć wodę.

Bukłaki osuszyli już poprzedniego dnia i widok niewielkiego zbiornika wody spotęgował suchość w gardle. Arlen pospiesznie zeskoczył z wierzchowca. Obaj pochylili głowy i zaczęli łapczywie pić.

Gdy zaspokoił pragnienie, uzupełnił bukłaki i postawił je w cieniu jednego z wielu piaskowych monolitów otaczających oazę milczącym kręgiem. Wyryte na nich runy okazały się kompletne, ale miejscami nieco zatarte. Nawiewany bezustannie piasek stopniowo ścierał ich ostre krawędzie. Młodzieniec sięgnął więc po narzędzia i przystąpił do pogłębiania znaków, by ocalić barierę.

Podczas gdy Świt skubał mizerną trawę i listki skarlałych krzewów, Arlen zrywał z rosnących w oazie drzew daktyle i figi. Napełnił nimi żołądek, a resztę rozłożył na słońcu.

Oazę zasilała podziemna rzeka. Aby do niej dotrzeć, przed wiekami ludzie odgarnęli piasek i przebili się przez zalegające niżej skały. Arlen zszedł po kamiennych stopniach do chłodnej podziemnej pieczary, pozbierał rozwieszone tam sieci i wrzucił je do wody. Wrócił na powierzchnię ze sporą ilością ryb. Kilka wybrał dla siebie, pozostałe oczyścił, osolił i ułożył przy owocach.

Przeszukał znajdujące się w oazie narzędzia i wybrał dwuząb, z którym ruszył między monolity. Po chwili dostrzegł zmarszczki na piasku, które zdradzały obecność zagrzebanego tam węża. Przygwoździł gada dwuzębem, ujął go za ogon, a potem strzelił nim o kamień jak biczem. Najprawdopodobniej w pobliżu znajdowało się gniazdo z jajami, ale zaniechał poszukiwań. Ogołocenie oazy z wszelkich dóbr byłoby niehonorowe. Podobnie jak w przypadku ryb, odciął kawałek węża dla siebie, resztę zaś położył na rozgrzanej ziemi.

Następnie nachylił się nad wykutą w boku piaskowca jamą i wydobył z niej pozostawiony przez innego Posłańca zapas twardych suszonych owoców, ryb oraz mięsa. Wszystko to schował do juków. Miał zamiar uzupełnić kryjówkę prowiantem dla następnego gościa, który będzie szukał w oazie schronienia, ale musiał wpierw poczekać, aż żywność dostatecznie wyschnie.

Przekroczenie pustyni bez postoju w Oazie Świtu graniczyło z niemożliwością. Stanowiła ona jedyne źródło wody w promieniu stu mil, dlatego też pełniła rolę punktu przejściowego dla ludzi podróżujących we wszystkich kierunkach. Zwykle byli to Posłańcy, a zatem Patroni Runów. Przez całe lata przedstawiciele tego elitarnego zawodu upamiętniali swą wędrówkę podpisem na którymś z licznych piaskowców. Widniało na nich wiele tuzinów imion – zarówno prymitywne, wyryte w skale litery, jak i istne arcydzieła kaligrafii. Niektórzy Posłańcy obok podpisu dodawali listę odwiedzonych miast lub ilość wizyt w Oazie Świtu.

Dla Arlena był to jedenasty postój. Już dawno zarzucił zwyczaj rycia nazw wszystkich miast i wsi, do których zawitał podczas licznych wypraw. Nigdy jednak nie przestawał badać i odkrywać nowych miejsc, dzięki czemu zawsze miał coś do dodania. Powoli i starannie, niemalże z nabożeństwem, wykaligrafował „Słońce Anocha” na liście przeszukanych ruin. Nigdzie indziej nie dostrzegł tej nazwy, co napełniło go dumą.

Następnego dnia kontynuował powiększanie zapasów. Każdy Posłaniec starał się pozostawić je w lepszym stanie niż jego poprzednik – było to kwestią honoru. Czyniono tak, na wypadek gdyby któryś z nich wkroczył między piaskowce wykończony przez słońce lub zbyt dotkliwie zraniony, by samemu znaleźć coś do jedzenia.

Tej nocy Arlen napisał do Coba. W sakwach trzymał dużo więcej listów, nigdy niewysłanych. Słowa zawsze wydawały mu się nieadekwatnym zadośćuczynieniem za porzucenie obowiązków, ale tym razem miał do przekazania zbyt ważne wieści. Dokładnie opisał runy z czubka włóczni, pewien, że stary mistrz bezzwłocznie przekaże te informacje każdemu Patronowi w mieście.

Po kolejnej nocy spędzonej w oazie skierował się na południowy zachód. Przez pięć dni oglądał głównie żółte wydmy i piaskowe demony, ale rankiem szóstego dostrzegł w oddali zabudowania Fortu Krasja – Pustynnej Włóczni – na tle odległych gór.

Wykonane z piaskowca mury zlewały się z otoczeniem, przez co z oddali miasto przypominało jeszcze jedną wydmę. Wybudowano je wokół oazy znacznie większej od Oazy Świtu, zasilanej jednakże, jeśli wierzyć starożytnym mapom, przez tę samą podziemną rzekę. Mury dumnie lśniły w blasku słońca, prezentując ryte na całej długości ochronne runy. Wysoko nad dachami zabudowań powiewała chorągiew Krasji, włócznie skrzyżowane nad wschodzącym słońcem.

Strażnicy przy bramie nosili czarne szaty dal’Sharum, krasjańskiej kasty wojowników, które szczelnie chroniły przed bezlitosnym piaskiem. Byli żylastymi, twardymi ludźmi. Nie dorównywali wzrostem Milneńczykom, ale o głowę przewyższali przeciętnych Angieriańczyków czy Laktończyków. Arlen pozdrowił ich skinieniem głowy, gdy przejeżdżał przez bramę.

Strażnicy w odpowiedzi unieśli włócznie, co wśród mieszkańców Krasji oznaczało wyraz wielkiego respektu. Młodzieniec musiał ciężko pracować, by witano go w podobny sposób. W Krasji mężczyznę oceniano po tym, ile nosił blizn i ile alagai – otchłańców – zabił. Przybyszów z zewnątrz, zwanych chin, a w ich liczbie również i Posłańców, uważano za tchórzy, którzy zarzucili walkę, za gorszy gatunek ludzi, niegodnych szacunku ze strony dal’Sharum. Słowo chin było w istocie obelgą.

Arlen zadziwił jednak Krasjan prośbą o możliwość przyłączenia się do walczących, a po tym, jak nauczył wojowników nowych runów i pomógł w zgładzeniu wielu otchłańców, został ochrzczony imieniem Par’chin, co znaczyło „odważny przybysz”. Wiedział, że nigdy nie będzie równy rodowitym Krasjanom, ale dal’Sharum przestali spluwać mu pod nogi, a kilku zaczęło nawet darzyć go sympatią.

Zaraz za bramą znajdował się Labirynt. Był to szeroki dziedziniec biegnący wzdłuż głównych murów, pełen pomniejszych obwarowań, rowów i dziur. Co noc po zamknięciu rodzin w bezpiecznych kryjówkach dal’Sharum rozpoczynali tam alagai’sharak, Świętą Wojnę przeciwko demonom. Zwabiali otchłańce do Labiryntu i runicznych pułapek, które więziły je aż do wschodu słońca. Krasjanie ponosili w tych bojach dotkliwe straty, ale wierzyli, że śmierć podczas alagai’sharak zapewni im miejsce u boku Everama – Stwórcy – przez co bez lęku wychodzili potwornościom nocy naprzeciw.

Wkrótce będą tu ginąć jedynie otchłańce, pomyślał Arlen.

Nieco dalej, na Wielkim Bazarze, pokrzykiwania kupców niosły się nad setkami wozów wyładowanych po brzegi towarami. Powietrze było ciężkie od woni krasjańskich przypraw, kadzideł i egzotycznych perfum. Leżały tam dywany, bele znakomitych materiałów, pięknie malowane garnki i amfory, piętrzyły się stosy owoców, beczało bydło. Tłum ludzi otaczał stragany, a jarmarczny jazgot zagłuszał wszelkie inne odgłosy.

Na każdym z odwiedzonych przez Arlena targowisk widok mężczyzn stanowił codzienność, lecz na Wielkim Bazarze w Krasji uwijały się niemal wyłącznie kobiety, odziane od stóp do głów w grube czarne szaty. Biegały między straganami, kupowały i sprzedawały, wrzeszczały na siebie z pasją i z najwyższą niechęcią rozstawały się z wytartymi złotymi monetami.

Choć na bazarze sprzedawano ogromne ilości biżuterii i jaskrawych płócien, Arlen nigdy nie widział, by je noszono. Mężczyźni zdradzili mu, że kobiety zazwyczaj chowają bogate szaty lub złote ozdoby pod czarnymi okryciami, ale prawdę znali tylko ich mężowie.

Prawie każdy Krasjanin po ukończeniu szesnastego roku życia stawał się wojownikiem. Niewielka ich liczba pełniła funkcję dama, Świętych Mężów, którzy byli zarazem świeckimi przywódcami Krasji. Żadne inne zajęcia nie zasługiwały na szacunek. Rzemieślników nazywano khaffit i traktowano z lekceważeniem. W krasjańskiej hierarchii niżej stały już tylko kobiety. Te z kolei brały na swe barki wszelkie codzienne prace, od uprawiania ziemi przez gotowanie aż po wychowywanie dzieci. Kopały glinę, wyrabiały garnki, budowały i naprawiały domy, ubijały zwierzęta, biegały za sprawunkami. Krótko mówiąc, zajmowały się wszystkim z wyjątkiem walki.

Niemniej pomimo niekończącej się harówki były całkowicie podporządkowane mężczyznom. Żony i niezamężne córki stanowiły ich własność, z którą mogli zrobić wszystko, co dusza zapragnie, nie wyłączając maltretowania czy nawet zabijania. Każdy mężczyzna miał prawo do posiadania wielu żon, ale jeśli któraś z nich pozwoliła innemu spojrzeć na siebie w chwili, gdy nie była zakryta tradycyjną czarną szatą, mogła zostać skazana na śmierć, co zresztą nie należało do rzadkości. Krasjańskie kobiety uważano za mało wartościowy towar.

Arlen dobrze wiedział, że bez nich Krasjanie szybko przeszliby do historii, ale to kobiety traktowały mężczyzn z ogromnym respektem, zaś mężów otaczały niemalże nabożnym szacunkiem. Przybywały co rano do Labiryntu i zawodziły nad poległymi w nocnym alagai’sharak, zbierając cenne łzy do niewielkich fiolek. Woda stanowiła w Krasji walutę, a status wojownika za życia można było ocenić na podstawie ilości fiolek ze łzami, które zapełniono po jego śmierci.

Jeśli któryś z wojowników ginął, oczekiwano, że jego bracia lub przyjaciele zaopiekują się owdowiałymi kobietami, by te zawsze miały komu służyć. Pewnej nocy konający w Labiryncie mężczyzna zaoferował Arlenowi swe żony.

– Są piękne, Par’chin – zapewniał. – Dadzą ci wielu synów. Przysięgnij, że je weźmiesz!

Arlen skinął głową i wkrótce znalazł chętnego, który je przygarnął. Ciekawiło go, co się kryje pod szatami krasjańskich kobiet, ale nie na tyle, by zamienić przenośny krąg runiczny na dom z gliny, a wolność na rodzinę.

Za niemalże każdą kobietą podążała grupka ogorzałych, odzianych w brązowe stroje dzieci: dziewczynki w chustach, a chłopcy w czapkach uszytych ze szmatek. Dziewczynki wychodziły za mąż już w wieku jedenastu lat i przywdziewały czarne szaty dorosłej kobiety, zaś chłopców zaczynano przyuczać do walki jeszcze wcześniej. Wielu z nich zakładało czerń dal’Sharum, nieliczni – przeznaczeni do służby Everamowi – biel dama. Ci, którzy nie nadawali się do żadnej z tych dwóch profesji, zostawali khaffit i po kres życia ze wstydem nosili brunatne ubrania.

Kobiety dostrzegły jadącego przez targowisko młodzieńca i zaczęły szeptać do siebie z podnieceniem. Arlen nie mógł powstrzymać rozbawienia, gdyż żadna nie ośmieliła się spojrzeć mu w oczy, nie mówiąc już o podejściu bliżej. Umierały z ciekawości, co też kryją juki Posłańca. Doskonałą rizoniańską wełnę? Angieriański papier? A może milneńskie klejnoty lub jeszcze piękniejsze skarby Północy! Był jednak mężczyzną, a co gorsza – chin. Nie miały odwagi go zagadnąć. Dama widzieli wszystko.

– Par’chin! – zawołał znajomy głos. Arlen ujrzał przyjaciela Abbana, tłustego kupca, który kuśtykał w jego kierunku, wspierając się na lasce.

Będąc kaleką od dziecka, Abban został khaffit, a więc kimś zarówno niezdolnym do podjęcia walki u boku dal’Sharum, jak i niegodnym do wstąpienia w szeregi dama. Umiał jednak o siebie zadbać, głównie dzięki handlowi z Posłańcami z Północy. Gładko golił twarz, nosił czapkę z brunatnego materiału i koszulę typową dla khaffit, lecz narzucał na to bogaty turban, kamizelkę i pantalony z kolorowego jedwabiu. Utrzymywał, że jego żony dorównują urodą kobietom któregokolwiek z wojowników.

– Na Everama, dobrze cię widzieć, synu Jepha! – zawołał w czystym thesańskim, klepiąc Posłańca po ramieniu. – Słońce zawsze świeci jaśniej, gdy zaszczycasz nasze miasto swą obecnością!

W Krasji imię ojca mężczyzny znaczyło o wiele więcej niż jego własne. Arlen żałował, że zdradził kupcowi imiona swych rodziców. Zastanawiał się czasem, jak by zareagował na wiadomość, że Jeph był tchórzem.

Odpowiedział jednak równie serdecznym klepnięciem i szczerym uśmiechem.

– Ciebie również miło ujrzeć, mój przyjacielu.

Nie zdołałby opanować krasjańskiego ani nauczyć się zwyczajów dziwnej, czasami niebezpiecznej kultury tej krainy, gdyby nie pomoc kalekiego kupca.

– Chodź, chodź! – zapraszał Abban. – Złóż utrudzone stopy w cieniu mej jurty i spłucz kurz z gardła mą wodą!

Poprowadził gościa do kolorowego namiotu rozstawionego za wozami. Klasnął w dłonie, a jego żony i córki – Arlen nigdy nie potrafił ich rozróżnić – popędziły, by rozchylić przed mężczyznami kotarę oraz zająć się Świtem. Ściągnęły załadowane po brzegi toboły i młodzieniec znów musiał stłumić chęć ruszenia im z pomocą. Dla Krasjanina praca fizyczna była czymś poniżającym. Jedna z kobiet sięgnęła po owiniętą w materiał runiczną włócznię, zawieszoną przy łęku siodła, ale Arlen pochwycił ją szybko za nadgarstek. Ukłoniła się głęboko, przerażona, że popełniła wielki nietakt.

Podłogę wewnątrz namiotu zasłano utkanymi w fantazyjne wzory dywanami i kolorowymi jedwabnymi poduszkami. Arlen zzuł zakurzone buty przed wejściem, głęboko w nozdrza wciągając chłodne, przesycone zapachem kadzideł powietrze. Gdy opadł na poduszki, kobiety uklękły, podając mu wodę i owoce.

Po chwili Abban klasnął, a jego żony przyniosły herbatę i miodowe ciastka.

– Udała ci się podróż przez pustynię? – zapytał.

– A jakże! – Arlen uśmiechnął się. – I to jeszcze jak.

Przez chwilę gawędzili na niezobowiązujące tematy. Nie zdarzało się jeszcze, by Abban pominął ten nakazany tradycją rytuał, choć co rusz umykał spojrzeniem ku jukom, bezwiednie zacierając ręce.

– Czas chyba przejść do interesów – zasugerował Arlen, gdy uznał, że formalnościom stało się zadość.

– Ależ oczywiście – przytaknął kupiec. – Nasz Par’chin jest zajętym człowiekiem.

Strzelił palcami, a kobiety w mig ułożyły przed nim rzędy przypraw, perfum, jedwabi, biżuterii, dywanów i innych miejscowych cudeniek.

Podczas gdy Arlen przeglądał towary Abbana, Krasjanin dokładnie badał te przywiezione przez Posłańca, głośno wyrzekając na ich stan.

– Przemierzyłeś całą pustynię, by handlować tą lichotą? – zapytał z niesmakiem. – Nie sądzę, byś wyszedł na swoje na tej wyprawie.

Arlen powstrzymał uśmieszek, gdy znów zasiedli na poduszkach i ujęli filiżanki ze świeżą herbatą. Targi zawsze zaczynały się w ten sposób.

– Bzdura – odparł. – Nawet ślepe oko by dostrzegło, że przybyłem do ciebie z najwspanialszymi skarbami, jakie Thesa ma do zaoferowania. O wiele lepszymi od tej tandety, którą przyniosły twe żony. Mam nadzieję, że kryjesz w zanadrzu coś jeszcze, bo jeśli chodzi o to – ujął róg najbliższego dywanu, który stanowił arcydzieło sztuki tkackiej – to kilka gnijących szmat, jakie ostatnio widziałem w ruinach, było w lepszym stanie.

– Ranisz moje serce! Mnie, który ugościłem cię wodą i cieniem! Niech będę przeklęty! Żeby gość w mym własnym namiocie tak mnie traktował! – lamentował Abban. – Moje kobiety dnie i noce ślęczały przy krosnach, a użyły najprzedniejszej wełny! Nigdzie nie znajdziesz lepszego dywanu!

Po takim wstępie zwykle przechodzili do targów. Arlen nigdy nie zapomniał lekcji udzielonej mu przez Wieprza i Ragena całe wieki temu. Po przypieczętowaniu umowy zarówno on, jak i Abban głośno lamentowali, że zostali obrabowani w biały dzień, niemniej każdy z nich miał przeczucie, że wyszedł na handlu lepiej.

– Córki zapakują towary i przechowają je do chwili twego wyjazdu – rzekł w końcu kupiec. – Zjesz z nami wieczorem kolację? Nic, co jadasz na Północy, nie może się równać z posiłkiem, który przygotują moje żony!

Arlen z żalem pokręcił głową.

– W nocy będę walczyć.

– Obawiam się, że przejąłeś zbyt wiele spośród naszych tradycji, Par’chin – stwierdził gospodarz. – Szukasz tej samej śmierci co my.

– Nie szukam śmierci. Nie spodziewam się też obudzić w raju.

– Ech, przyjacielu, nikt przecież nie zamierza odchodzić na łono Everama w kwiecie wieku, ale taki właśnie los czeka wszystkich tych, którzy uczestniczą w alagai’sharak. Dobrze pamiętam czasy, gdy było nas tylu co ziarenek piasku na pustyni, ale teraz...

Pokręcił ze smutkiem głową.

– Miasto jest właściwie puste. Robimy, co w naszej mocy, by brzuchy kobiet pęczniały, ale więcej nas ginie po zmierzchu, niż rodzi się za dnia. Jeśli nie zmienimy zwyczajów, za jakieś dziesięć lat Krasję przysypie piach.

– A gdybym ci powiedział, że przybyłem tu, by to zmienić?

– Serce syna Jepha jest szczere, ale Damaji nie zechcą słuchać. Twierdzą, że Everam domaga się wojny, i żaden chin nie zmieni ich przekonań.

Damaji stanowili radę rządzącą miastem, w skład której wchodzili najstarsi rangą dama z każdego z dwunastu plemion Krasji. Wszyscy oni podlegali Andrahowi, dama najbardziej ukochanemu przez Everama, którego decyzje nie podlegały dyskusji.

– Nie zdołam ich odwieść od alagai’sharak – przytaknął z uśmiechem Arlen. – Ale mogę pomóc go wygrać.

Z tymi słowami odkrył włócznię i podał ją Abbanowi.

Kupiec zachłysnął się powietrzem na widok wspaniałej broni, ale uniósł dłonie i pokręcił głową.

– Jestem khaffit, Par’chin. Mój dotyk jest nieczysty, nie wolno mi ujmować broni.

Arlen cofnął włócznię i przeprosił gospodarza głębokim ukłonem.

– Nie chciałem cię urazić.

– Ha! Możliwe, że jesteś jedynym człowiekiem, który kiedykolwiek mi się ukłonił. Nawet Par’chin nie musi się obawiać, że urazi któregoś z khaffit.

Twarz Arlena spochmurniała.

– Jesteś mężczyzną. Niczym się nie różnisz od innych.

– Z taką postawą na zawsze pozostaniesz chin – rzekł Abban, ale uśmiechnął się. – Nie ty pierwszy wyryłeś znaki na włóczni. Bez runów wojennych z dawnych czasów nic to nie daje.

– Ale to są runy z dawnych czasów. Znalazłem tę broń w ruinach Słońca Anocha.

Kupiec pobladł.

– Odnalazłeś zaginione miasto? Mapa była dokładna?

– Skąd to zdziwienie? Myślałem, że osobiście poręczyłeś za jej dokładność!

– W istocie. – Abban odkaszlnął. – Źródła mojej wiedzy uważam za wiarygodne, ale nikt nie dotarł do Słońca Anocha od trzystu lat! Kto miał mi zagwarantować, że mapa mówi prawdę? Poza tym – wyszczerzył zęby – gdybym się pomylił, raczej nie wróciłbyś po zwrot pieniędzy, nieprawdaż?

Obaj zaśmiali się głośno.

– Na Everama, toż dopiero wspaniała opowieść, Par’chin – zdołał wydukać Abban, kiedy jego gość skończył opisywać perypetie w zaginionym mieście. – Niemniej jeśli życie ci miłe, lepiej nie mów Damaji, że splądrowałeś święte miasto.

– Nie powiem – przyrzekł Arlen – ale przecież docenią wartość tej włóczni.

Kupiec pokręcił głową.

– Nawet jeśli zgodzą się udzielić ci audiencji, w co zresztą wątpię, z pewnością będą umniejszać wartość wszystkiego, co przyniesie im chin.

– Może masz rację – odparł z westchnieniem młodzieniec – ale mimo to powinienem przynajmniej spróbować. Tak czy owak, muszę dostarczyć wieści do pałacu Andraha. Chodź ze mną.

Abban potrząsnął znacząco laską.

– Do pałacu daleka droga.

– Będę szedł powoli. – Arlen wzruszył ramionami. Doskonale wiedział, że laska stanowi tylko pretekst dla odmowy.

– Musisz zrozumieć, Par’chin, że lepiej, by cię nie widziano w moim towarzystwie poza targowiskiem. Samo to wystarczy, byś utracił szacunek, na który pracowałeś podczas walk w Labiryncie.

– A zatem zdobędę go jeszcze więcej. Poza tym cóż wart jest ten szacunek, skoro mogę go stracić, spacerując u boku przyjaciela?

Abban ukłonił się głęboko.

– Któregoś dnia chciałbym ujrzeć krainy, gdzie rodzą się mężowie tak szlachetni jak syn Jepha.

– Gdy ten dzień nadejdzie, sam przeprowadzę cię przez pustynię.

Abban chwycił Posłańca za ramię.

– Zatrzymaj się – nakazał.

Arlen usłuchał, choć sam nie dostrzegł nic niepokojącego. Kobiety maszerowały ulicą, dźwigając ciężary, a daleko z przodu szło kilku dal’Sharum. Inna grupa nadchodziła z naprzeciwka, na czele każdej maszerował zaś dama w białych szatach.

– To plemię Kaji. – Kupiec skinął w kierunku idących przed nimi wojowników. – Ci drudzy to Majah. Lepiej będzie, jak chwilę zaczekamy.

Arlen zmrużył oczy, przyglądając się uważnie obu grupom. Wszyscy wojownicy nosili takie same czarne szaty, a ich włócznie były proste i pozbawione wszelkich ozdób.

– Po czym ich odróżniasz? – zapytał.

– Nadziwić się nie mogę, że sam tego nie potrafisz. – Abban pokręcił głową.

Naraz jeden z dama krzyknął coś do drugiego. Po chwili dostojnicy stanęli naprzeciw siebie i pogrążyli się w żarliwej kłótni.

– O co im chodzi? – zapytał Arlen.

– Zawsze o to samo. Dama z plemienia Kaji utrzymują, że piaskowe demony żyją w trzecim kręgu Piekieł, a demony wiatru w czwartym. Dama z Majah są przeciwnego zdania. Evejah nie wyraża się jasno w tej kwestii. – Abban miał na myśli świętą księgę Krasjan.

– A cóż to za różnica?

– Te z otchłańców, które żyją na niższych poziomach, są bardziej oddalone od Everama i powinny zostać zabite w pierwszej kolejności.

Dama zaczynali już wrzeszczeć, a dal’Sharum po ich bokach zaciskali z wściekłością dłonie na włóczniach, gotowi stanąć w obronie przywódców.

– Będą ze sobą walczyć tylko o to, które z demonów należy pozabijać najpierw? – zapytał młodzieniec z niedowierzaniem.

Kupiec splunął w pył ulicy.

– Kaji są gotowi walczyć z Majah z byle powodu, Par’chin.

– Ale po zachodzie słońca pojawi się prawdziwy nieprzyjaciel!

– A wtedy Kaji i Majah staną na polu bitwy ramię w ramię. Jak mawiamy, nocą mój wróg staje się mym bratem. Tyle że od zachodu dzielą nas długie godziny.

Któryś z Kaji uderzył wojownika Majah tępym końcem włóczni w twarz, przewracając go na ziemię. W ułamku sekundy na ulicy rozgorzała zaciekła bójka, a obaj duchowni stali na uboczu i nie przestawali powrzaskiwać, nie zwracając uwagi na walczących.

– Czy Andrah nie może tego zakazać? – zapytał wciąż zdumiony Arlen.

Abban pokręcił głową.

– Lud oczekuje, że Andrah wzniesie się ponad podziały, ale w rzeczywistości zawsze będzie sprzyjał plemieniu, z którego pochodzi. Zresztą gdyby tak nie było, nawet on nie jest w stanie położyć kresu każdej krwawej waśni w Krasji. Nie można przecież zakazać mężczyznom, by byli mężczyznami.

– Moim zdaniem, zachowują się raczej jak dzieci.

– Dal’Sharum nie widzą poza koniec włóczni, a dama poza karty świętej księgi – ze smutkiem zauważył Abban.

Wojownicy tłukli się drzewcami broni, ale starcie nabierało coraz większej gwałtowności i tylko szybka interwencja mogła zapobiec śmiertelnym ranom.

– Nawet o tym nie myśl – rzucił Abban, chwytając za rękę Posłańca, który już zrobił krok do przodu.

Młodzieniec odwrócił się, chcąc zaprotestować, ale wtedy jego przyjaciel spojrzał mu przez ramię i nagle sapnął z przestrachem. Ukląkł na jedno kolano i szarpnął Arlena, by ten uczynił to samo.

– Na kolana, jeśli cenisz swą skórę! – syknął.

Arlen rozejrzał się i dostrzegł powód przerażenia kupca. Drogą szła kobieta odziana w świętą biel.

– Dama’ting – wymamrotał.

Widok tajemniczych krasjańskich Zielarek należał do rzadkości.

Gdy kobieta przechodziła obok, posłusznie spuścił wzrok, ale nie uklęknął. Nie miało to zresztą znaczenia, albowiem nie zwróciła na niego najmniejszej uwagi. Z godnością i spokojem kroczyła w kierunku bijatyki, niezauważona, dopóki nie znalazła się niemalże na wyciągnięcie ręki od wojowników. Obaj dama pobledli na jej widok i wykrzyknęli coś do swych ludzi. Mężczyźni natychmiast odskoczyli od siebie, by dama’ting mogła swobodnie przejść. W chwilę później członkowie obu grup rozeszli się jak niepyszni, a na ulicy zapanował spokój, jak gdyby nie wydarzyło się nic szczególnego.

– Czy to odwaga, Par’chin? – zapytał Abban, gdy dama’ting znikła. – Czy może raczej szaleństwo?

– Od kiedy to mężczyźni klękają przed kobietami? – odparł zdziwiony Arlen.

– Mężczyźni nigdy nie klękają przed dama’ting, ale khaffit i chin – a jakże, jeśli starcza im rozumu. Nawet dama i dal’Sharum odczuwają przed nimi lęk. Mówi się, że one znają przyszłość i wiedzą, którzy z mężczyzn polegną w nocnej bitwie.

– I co z tego? – spytał z powątpiewaniem Arlen. Jedna z dama’ting wróżyła mu przyszłość przed jego pierwszą walką w Labiryncie, ale nie wydarzyło się nic, co utwierdziłoby go w przekonaniu, że Zielarka naprawdę znała jego los.

– Rzucić wyzwanie dama’ting to jakby rzucić wyzwanie samemu przeznaczeniu – burknął Abban takim tonem, jakby uważał przyjaciela za skończonego głupca. Młodzieniec pokręcił tylko głową.

– Jesteśmy panami własnego losu – oznajmił. – Nawet jeśli dama’ting dzięki rzutom swych kości potrafią go ujrzeć z wyprzedzeniem.

– Ciekawe, jaki los sobie zgotujesz, gdy się narazisz dama’ting. Chyba nie chcę go znać.

Ruszyli w dalszą drogę i wkrótce dotarli do pałacu Andraha, ogromnej budowli z białego kamienia, najprawdopodobniej równie starej co samo miasto. Chroniące ją runy wymalowano złotą farbą, a odbijany przez nie blask słońca opromieniał wysokie wieżyczki. Ledwie jednak postawili stopę na schodach wiodących do wejścia, ujrzeli biegnącego ku nim dama.

– Precz, khaffit! – wykrzyknął mężczyzna.

– Przykro mi. – Abban ukłonił się nisko i z opuszczoną głową postąpił kilka kroków w tył. Młodzieniec ani drgnął.

– Jestem Arlen, syn Jepha, Posłaniec z Północy znany jako Par’chin – wyrecytował po krasjańsku. Oparł o ziemię włócznię, która nawet owinięta w materiał sugerowała swe prawdziwe przeznaczenie. – Przynoszę listy oraz podarki Andrahowi i jego ministrom – dodał, unosząc sakwę.

– Jak na człowieka, który włada naszą mową, otaczasz się nędznymi przyjaciółmi, przybyszu z Północy – stwierdził dama, patrząc z niechęcią na ukorzonego khaffit.

Arlen już miał gotową ciętą odpowiedź, ale w porę ugryzł się w język.

– Par’chin potrzebował przewodnika – wybełkotał Abban. – Ja tylko chciałem go przyprowadzić...

– Nie pozwoliłem ci się odezwać! – Dostojnik wymierzył kupcowi mocnego kopniaka. Arlen napiął mięśnie, ale ostrzegawcze spojrzenie przyjaciela pomogło mu zachować spokój.

Wtedy dama przeniósł uwagę na przybysza.

– Wysłucham twych wieści – powiedział beznamiętnym tonem, jakby nic się nie wydarzyło.

– Książę Rizon prosił, bym przekazał podarki Damaji do rąk własnych – wykrztusił młodzieniec.

– Za żadne skarby nie pozwolę, by jakiś chin wraz z byle khaffit weszli do pałacu!

Reakcja dama była rozczarowująca, ale łatwa do przewidzenia. Arlenowi nigdy nie udało się stanąć przed obliczem Damaji. Przekazał dama listy oraz paczki i odprowadził go nieprzyjaznym spojrzeniem.

– Ostrzegałem cię, że tak to się skończy, przyjacielu – westchnął Abban. – Przykro mi. Moja obecność bynajmniej ci nie pomogła, ale nie mylę się, kiedy mówię, że Damaji nie ścierpią obecności żadnego cudzoziemca, choćby nawet i samego księcia Rizon. Najpewniej uprzejmie kazano by ci czekać na audiencję, po czym siedziałbyś długie godziny na jedwabnych poduszkach, zapomniany i upokorzony.

Arlen zacisnął zęby. Zastanawiał się, jak Ragen postępował podczas wizyt w Pustynnej Włóczni. Czy również musiał znosić takie traktowanie?

– Zjedz ze mną kolację – zaproponował kupiec. – Mam piękną córkę, która właśnie skończyła piętnaście lat. Będzie dla ciebie dobrą żoną na Północy, taką, co to zadba o twój dom, gdy będziesz podróżował.

Jaki znów dom? Arlen powrócił myślami do zagraconej księgami izdebki w Forcie Angiers, której nie widział już od roku. Spojrzał na Abbana. Zdawał sobie sprawę, że jego bezustannie knującego przyjaciela bardziej interesują kontakty handlowe, jakie mógłby nawiązać dzięki córce, niż jej szczęście bądź porządek w domu Arlena.

– Byłby to zaszczyt – odpowiedział – ale nie chcę jeszcze rezygnować z zawodu.

– Cóż, tak właśnie myślałem. – Kupiec westchnął nieszczęśliwie. – Pewnie teraz będziesz chciał odwiedzić... Sam wiesz kogo.

– To prawda.

– Zniesienie mojej obecności przyjdzie mu z równym trudem, co każdemu dama.

– On zna twą wartość – przypomniał Arlen, ale Abban pokręcił tylko głową.

– Jest gotów mnie ścierpieć wyłącznie ze względu na ciebie. Sharum Ka uczy się języka Północy, odkąd po raz pierwszy pozwolono ci zejść do Labiryntu.

– A Abban jest jedynym człowiekiem w Krasji, który nim biegle włada – odparował Arlen. – Co czyni go wartościowym nawet pomimo tego, że należy do khaffit.

Abban ukłonił się, choć nie sprawiał wrażenia przekonanego.

Ruszyli ku usytuowanym nieopodal placom ćwiczebnym. Centralna część miasta była miejscem neutralnym dla wszystkich plemion, gdyż tam się zbierano na wspólne modły i wprawiano w walce.

Późnym popołudniem okolice pałacu tętniły życiem. Arlen i Abban minęli warsztaty kowali oraz Patronów Runów, jedynych dwóch rodzajów rzemiosła tolerowanych przez dal’Sharum. Za nimi ciągnęły się otwarte przestrzenie placów, gdzie przy akompaniamencie pokrzykiwań nauczycieli wojownicy doskonalili umiejętności. Po przeciwnej stronie wznosiła się siedziba Sharum Ka oraz jego oficerów, zwanych kai’Sharum. Wielkością ustępująca jedynie wspaniałemu pałacowi Andraha, ta piękna, zwieńczona kopułą budowla stanowiła dom dla najwybitniejszych spośród Krasjan, tych, którzy niejednokrotnie dawali dowody waleczności na polu bitwy. Mówiono, że w jej podziemiach mieści się wielki harem, gdzie najdzielniejsi dal’Sharum mogli przekazywać męstwo następnym pokoleniom.

Obecność utykającego, wspartego na lasce Abbana przyciągała pogardliwe spojrzenia i wywoływała stłumione przekleństwa, ale nikt nie ośmielił się zastąpić im drogi. Abban był protegowanym Sharum Ka.

Minęli szereg wojowników ćwiczących walkę włócznią, a potem przeszli obok innych, doskonalących brutalne, lecz skuteczne ciosy sharusahk, krasjańskiej sztuki walki wręcz. Jeszcze inni strzelali z łuków bądź zarzucali sieci na biegnących chłopców, przygotowując się do nadchodzącej bitwy. Na samym środku placu stał wielki pawilon, gdzie odnaleźli Jardira, studiującego plan bitwy wraz z jednym z przybocznych.

Ahmann asu Hoshkamin am’Jardir był krasjańskim Sharum Ka, co należało tłumaczyć na thesański jako „Pierwszy Wojownik”. Strój tego wysokiego, mierzącego ponad sześć stóp mężczyzny składał się z czarnej szaty i śnieżnobiałego turbanu. Arlen nie wiedział tego na pewno, ale biel nakrycia głowy sugerowała, że tytuł Sharum Ka niósł również znaczenie religijne.

Skóra Jardira miała miedziany odcień, a czarne, natłuszczone włosy opadały mu do ramion. Równie ciemna broda została rozdzielona na dwie części i starannie rozczesana, ale próżno było dopatrywać się w tym człowieku jakichkolwiek oznak zniewieściałości. Jego ruchy, szybkie i pewne, przypominały ruchy drapieżnika, a podwinięte rękawy szaty odsłaniały mocne, muskularne ramiona, poznaczone wieloma bliznami. Jardir niedawno przekroczył trzydziestkę.

Jeden z gwardzistów strzegących pawilonu zobaczył gości i pochylił się, by wyszeptać kilka słów do ucha przełożonego. Pierwszy Wojownik uniósł wzrok znad porysowanej kredą tabliczki.

– Par’chin! – zawołał. Wstał i z uśmiechem ruszył w kierunku przybyszów, rozkładając ramiona. – Witaj w Pustynnej Włóczni!

Mówił po thesańsku, a jego wymowa znacznie się poprawiła od ostatniej wizyty Arlena. Pochwycił Posłańca w objęcia i ucałował go w policzek.

– Nie wiedziałem, że powróciłeś. Alagai będą dziś w nocy dygotać ze strachu!

Gdy Arlen po raz pierwszy zawitał do Krasji, Pierwszy Wojownik okazał mu tylko ten rodzaj zainteresowania, jakim zwykle obdarza się wszelkie osobliwości. Wkrótce jednak obaj przelali za siebie krew w Labiryncie, a w Krasji nie trzeba było więcej, by zaskarbić sobie czyjąś przyjaźń.

Jardir zwrócił się ku Abbanowi.

– A czego ty szukasz pośród mężczyzn, khaffit? – zapytał z niesmakiem. – Nie wzywałem ciebie.

– Jest tu ze mną – oznajmił Arlen.

– Był – rzucił z naciskiem wojownik. Kupiec ukłonił się nisko i oddalił tak szybko, jak tylko pozwalała mu na to chroma noga.

– Wciąż nie wiem, dlaczego marnujesz czas z tym khaffit, Par’chin. – Jardir splunął.

– Tam, skąd pochodzę, wartości człowieka nie ocenia się po tym, czy potrafi unieść włócznię.

– Tam, skąd pochodzisz, ludzie w ogóle tego nie potrafią!

– Twój thesański się poprawił – zauważył Arlen.

– Język chin nie jest łatwy, a konieczność uczenia się go w towarzystwie khaffit, gdy ciebie nie ma, czyni go dwakroć trudniejszym.

Pierwszy Wojownik odprowadził wzrokiem utykającego Abbana i uśmiechnął się z pogardą na widok jego jaskrawych jedwabi.

– Spójrz tylko. – Skinął głową. – Przecież on się nosi jak kobieta.

Arlen zerknął na odziane w czerń kobiety, które targały wiadra z wodą po drugiej stronie placu.

– Nigdy nie widziałem tak ubranej kobiety – odrzekł.

– Zapewne dlatego, że wciąż nie pozwoliłeś mi wybrać dla ciebie żony, która mogłaby zrzucić przed tobą szatę.

– Wątpię, by dama pozwolili bezplemiennemu chin poślubić jedną z waszych.

Jardir machnął ręką.

– Bzdura. Ramię w ramię przelewaliśmy krew w Labiryncie, mój bracie. Gdybym chciał cię przygarnąć, sam Andrah nie ośmieliłby się zaprotestować!

Arlen raczej w to powątpiewał, ale wolał nie wspominać o tym głośno. Krasjanie zwykli wpadać we wściekłość, gdy ktoś kwestionował ich przechwałki, a poza tym niewykluczone, że Jardir mówił prawdę. Wydawał się przynajmniej równy Damaji. Wojownicy słuchali go bez szemrania, nie zważając na swych dama. Arlen nie miał jednak zamiaru przysięgać wierności ani plemieniu Jardira, ani jakiemukolwiek innemu. Jego obecność w mieście – chin, który dołączył do alagai’sharak, ale mimo to przyjaźnił się z khaffit – była dla Krasjan ogromnie niewygodna. Wstąpienie w szeregi plemienia rozwiązałoby ową niejasną sytuację, lecz z drugiej strony zmusiłoby go do podporządkowania się jednemu z Damaji. Od tej pory nie mógłby już opuszczać Krasji i wymagano by od niego uczestnictwa w każdej krwawej waśni plemiennej.

– Nie sądzę, aby nadszedł już mój czas na ożenek – powiedział.

– Cóż, nie zwlekaj zbyt długo, bo jeszcze zostaniesz uznany za push’ting! – Jardir zarechotał i szturchnął Posłańca w ramię.

Arlen nie miał pewności, co oznacza to słowo, ale na wszelki wypadek skinął głową.

– Kiedy przybyłeś do miasta, przyjacielu?

– Ledwie kilka godzin temu – odparł. – Właśnie dostarczyłem wieści do pałacu.

– I już przybyłeś zaoferować swą włócznię?! Na Everama! – zawołał Pierwszy Wojownik, by wszyscy go usłyszeli. – W żyłach tego Par’chin musi płynąć krasjańska krew!

Strażnicy wybuchli gromkim śmiechem.

– Chodź ze mną. – Otoczył gościa ramieniem i odszedł z nim na stronę. Młodzieniec wiedział, że Jardir już próbuje zadecydować, jaką funkcję przydzielić mu podczas nocnego starcia.

– Bajin stracili zeszłej nocy Wnykarza. Mógłbyś go zastąpić.

Wnykarze stanowili elitę krasjańskich wojowników. Przygotowywali runiczne potrzaski, które więziły otchłańce aż do wschodu słońca. Najważniejszą częścią ich zadania było dopilnowanie, by znaki zadziałały zaraz po tym, jak demon nastąpił na pułapkę.

Ryzykowali wiele, jeśli bowiem płachty maskujące jamy w ziemi nie zostały w pełni ściągnięte i nie odsłoniły wszystkich runów, nic nie mogło powstrzymać demona przed zabiciem pechowego wojownika. Tylko jedną pozycję na placu boju uważano za bardziej niebezpieczną.

– Wolałbym walczyć jako Spychacz – powiedział Arlen.

Jardir pokręcił głową, choć nie przestawał się uśmiechać.

– Zawsze prosisz o najtrudniejsze zadania. Kto będzie dostarczać nasze listy, jeśli zginiesz?

Młodzieniec wychwycił sarkazm w głosie rozmówcy, nawet pomimo niewyraźnego akcentu. Pierwszy Wojownik miał listy w głębokim poważaniu. Niewielu spośród dal’Sharum posiadło sztukę pisania.

– Tej nocy nie będzie ono tak trudne. – Nie potrafiąc dłużej ukrywać podniecenia, Arlen odwinął materiał okrywający włócznię i z dumą podał ją Jardirowi.

– Królewska broń – przyznał tamten – ale wojownik doczekuje świtu dzięki umiejętnościom, a nie broni. – Położył dłoń na ramieniu Posłańca i spojrzał mu prosto w oczy. – Nie pokładaj w niej zbytnich nadziei. Widziałem już wojowników o wiele bardziej doświadczonych od ciebie, którzy malowali runy na broni, a i tak źle skończyli.

– To nie ja wykonałem tę włócznię. Znalazłem ją w ruinach Słońca Anocha.

– W miejscu narodzin Wybawiciela? – Jardir parsknął. – Włócznia Kajego to mit, Par’chin, a zaginione miasto pochłonęły piaski.

– Ale ja tam byłem. Jeśli chcesz, mogę cię tam zabrać.

– Jestem Sharum Ka Pustynnej Włóczni, nie mogę tak po prostu obłożyć wielbłąda jukami i wyruszyć na poszukiwanie miasta, które istnieje wyłącznie na kartach starożytnych ksiąg.

– Myślę, że zdołam cię przekonać, gdy tylko zapadnie noc.

Pierwszy Wojownik uśmiechnął się cierpliwie.

– Obiecaj mi jednak, że nie zrobisz niczego głupiego. Bez względu na to, jakie runy okrywają twoje ostrze, nie jesteś Wybawicielem. Przykro by mi było cię chować, gdy wzejdzie słońce.

– Obiecuję – rzekł Arlen.

– A więc dobrze. – Jardir klepnął go w ramię. – Chodźmy, robi się późno. Zjesz wieczerzę w mym pałacu, zanim zbierzemy się przed Sharik Hora!

Na wieczerzę podano dobrze przyprawione mięso, mielony groszek oraz cienki niczym papier chleb, który krasjańskie kobiety piekły, rozsmarowując mokrą mąkę na gorących wypolerowanych kamieniach. Arlen zasiadł na honorowym miejscu, tuż obok Jardira, otoczony przez kai’Sharum. Usługiwały mu żony Pierwszego Wojownika. Nigdy nie zrozumiał, dlaczego Jardir podejmował go z taką atencją, ale po tym, czego doznał w pałacu Andraha, była to miła odmiana.

Mężczyźni poprosili go, by przypomniał im historię o okaleczeniu Jednorękiego, choć słyszeli ją wiele razy. Zawsze domagali się opowieści o Alagai Ka, jak go nazywali. Skalne demony należały w Krasji do rzadkości i gdy Arlen przystał wreszcie na ich prośbę, publiczność chłonęła każde słowo.

– Zbudowaliśmy nową balistę po twej ostatniej wizycie, Par’chin – powiedział jeden z kai’Sharum, gdy popijali nektar po posiłku. – Potrafi przebić mur z piaskowca. Znajdziemy jeszcze sposób na zmiażdżenie pancerza Alagai Ka!

Młodzieniec zachichotał i pokręcił głową.

– Obawiam się, że nie zobaczycie tej nocy Jednorękiego. Ani dziś, ani jutro, ani nigdy więcej. Ujrzał już słońce.

Kai’Sharum wybałuszyli oczy.

– Alagai Ka nie żyje? Jak zdołałeś tego dokonać?

– Opowiem wam o tym po zwycięstwie tej nocy – rzekł Arlen z uśmiechem i pogładził leżącą obok włócznię. Pierwszy Wojownik bynajmniej nie przeoczył tego gestu.

20

Alagai’sharak

328 RP

O Wielki Kaji, Włócznio Everama, użycz siły naszym wojownikom! Napełnij ich serca odwagą, gdy tej nocy znów podejmą Świętą Wojnę.

Arlen wiercił się niespokojnie, gdy Damaji udzielali dal’Sharum błogosławieństwa Kajego, ich Wybawiciela. Na Północy za samo stwierdzenie, że Wybawiciel należał do zwykłych śmiertelników, można było oberwać pięścią, ale nie stanowiło to grzechu ani przestępstwa. W Krasji podobne herezje karano śmiercią. Kaji był Posłańcem Everama, który został zesłany, by przewodzić ludzkości w walce przeciwko alagai. Nazywano go Shar’Dama Ka – Pierwszym Kapłanem-Wojownikiem – i utrzymywano, że pewnego dnia wróci i znów zjednoczy ludzi, gdy ci staną się godni uczestnictwa w Sharak Ka – Pierwszej Wojnie. Każdego, kto twierdził inaczej, czekała szybka i brutalna śmierć.

Arlen nie był na tyle głupi, aby głośno kwestionować boskość Kajego, niemniej jednak Święci Mężowie działali mu na nerwy. Wyglądało na to, że dobrze pamiętali o jego pochodzeniu i wykorzystywali każdą sposobność, by sprowokować go do urażenia czyjejś czci, co w Krasji z reguły kończyło się śmiercią.

Młody Posłaniec czuł się nieswojo w towarzystwie Damaji, ale widok Sharik Hora, ogromnej, kopulastej świątyni Everama, budził w nim nabożny podziw. W dosłownym tłumaczeniu jej nazwa oznaczała „Kości bohaterów”. Każdemu, kto na nią patrzył, budowla ta przypominała, jak wspaniałe konstrukcje wznosiła niegdyś ludzkość. Nawet Książęca Biblioteka Miln przy niej wydawała się Arlenowi drobna.

Świątynia Sharik Hora budziła jednakże lęk i zachwyt nie tylko ze względu na swe rozmiary. Udekorowana wybielonymi kośćmi wszystkich wojowników, którzy polegli w alagai’sharak, stanowiła symbol bezgranicznej odwagi. Kości biegły wysoko w górę dookoła kolumn i wsporników, okalając otwory okienne. Wielki ołtarz wykonano w całości z czaszek, a ławy z kości udowych. Kielich, z którego współwyznawcy pili wodę, zrobiono z wydrążonej czaszki wspartej na dwóch kościanych dłoniach. Nóżkę kielicha stanowiły kości przedramienia, a podstawę para stóp. Każdy z gigantycznych kandelabrów składał się z dziesiątek czaszek i setek żeber, natomiast wielkie sklepienie dwieście stóp nad głowami wiernych udekorowano czaszkami przodków krasjańskich wojowników, które spoglądały w dół, wymuszając poszanowanie dla zasad honoru.

Arlen próbował kiedyś porachować, ile ciał poległych złożyło się na makabryczną dekorację świątyni, ale wkrótce tego poniechał. Wszystkie miasta, wsie i sioła w Thesie, liczące razem może nawet dwieście pięćdziesiąt tysięcy dusz, nie zapewniłyby nawet cząstki tego, czym wyłożono świątynię Sharik Hora. Swego czasu Krasjanie rzeczywiście byli niezliczonym narodem.

Teraz wszyscy krasjańscy wojownicy, w liczbie może czterech tysięcy, swobodnie wypełniali wnętrze budowli. Spotykali się tu dwa razy dziennie, o świcie i o zmierzchu, by uczcić Everama, podziękować mu za łowy poprzedniej nocy i błagać, by zechciał ich wesprzeć Swą siłą podczas kolejnej bitwy. Przede wszystkim jednak modlili się o rychłe przybycie Shar’Dama Ka i rozpoczęcie Sharak Ka. Za swym Wybawicielem gotowi byli pomaszerować choćby i w głąb Otchłani.

Wyczekujący z niecierpliwością w pułapce Arlen usłyszał wreszcie dzikie wrzaski niesione przez pustynny wiatr. Wojownicy wokół poruszyli się nerwowo, polecając swe dusze Everamowi. W Labiryncie rozgorzał alagai’sharak.

Wkrótce dobiegły ich meldunki, że rozmieszczeni na miejskich murach wojownicy z plemienia Mehnding powitali salwą nacierające piaskowe demony. W kierunku otchłańców pomknęły ogromne włócznie i ciężkie głazy. Niektóre z pocisków okaleczyły demony na tyle, że ich pobratymcy rozszarpali je na strzępy, lecz prawdziwym celem ataku było doprowadzenie napastników do obłędu. Demony z łatwością wpadały we wściekłość, a gdy do tego doszło, pozwalały się zapędzać niczym owce – wystarczyło pokazać im potencjalną ofiarę.

Rozsierdzonym otchłańcom otwierano bramy miasta, przerywając tym samym zewnętrzną barierę ochronną. Do środka wpadały wówczas piaskowe i ogniste demony, a wichrowe nurkowały tuż nad ich głowami. Zazwyczaj wpuszczano kilka tuzinów napastników, po czym zawierano bramy, na powrót uruchamiając barierę.

Na dziedzińcu oczekiwała grupa wojowników zwanych Naganiaczami, którzy głośno tłukli włóczniami o tarcze. W jej skład wchodzili najczęściej ludzie starzy bądź słabi, lecz ich honor i odwaga nie miały granic. Z głośnymi okrzykami rozbiegali się w umówiony wcześniej sposób, rozdzielając atakujące demony i zaciągając je w głąb Labiryntu.

Rozmieszczeni na murach Miotacze zarzucali na wichrowe demony obciążone sieci i bolasy. Gdy potwory padały na ziemię, z chronionych runami kryjówek wyskakiwali wojownicy. Błyskawicznie krępowali kończyny otchłańców kajdanami, które przymocowywano do runicznych pali wbitych głęboko w ziemię. Tak unieruchomione demony nie były już w stanie czmychnąć do Otchłani przed wschodem słońca.

W międzyczasie Naganiacze kluczyli w Labiryncie, wiodąc piaskowe, a czasem również ogniste demony ku zagładzie. W innych okolicznościach otchłańce bez trudu doścignęłyby biegnącego człowieka, ale wewnątrz ciasnych tuneli Labiryntu nie potrafiły manewrować z taką samą łatwością, co doskonale zaznajomiony z nimi wojownik. Gdy któryś z napastników znalazł się zbyt blisko Naganiacza, Miotacze próbowali spowolnić go sieciami. Często udawała im się ta sztuka. Nie zawsze.

Arlen i pozostali Spychacze napięli mięśnie, gdy usłyszeli wołanie Naganiaczy:

– Uwaga!

– Widzę dziewięć! – wrzasnął Miotacz z góry.

Dziewięć piaskowych demonów. Naganiacze zawsze usiłowali rozdzielić grupy szarżujących otchłańców, tak że do pułapki z rzadka docierało ich więcej niż pięć. Arlen zacisnął dłonie na runicznej włóczni. Oczy dal’Sharum płonęły dzikim podnieceniem. Śmierć w alagai’sharak oznaczała tryumfalny pochód do raju.

– Światło! – doleciał ich okrzyk.

Gdy Naganiacze wprowadzali demony do pułapek, Miotacze rozpalali namoczone olejem pochodnie przed odpowiednio rozstawionymi lustrami. Załomy Labiryntu zalewało jaskrawe światło.

Zaskoczone otchłańce skrzeczały ze strachu i cofały się, zasłaniając oczy. Światło nie mogło ich zabić, ale dawało wyczerpanym Naganiaczom czas na ucieczkę. Przygotowani na eksplozję blasku wojownicy z wprawą obiegali doły i zeskakiwali do płytkich, chronionych runami okopów. Piaskowe demony szybko odzyskały rezon i podjęły pościg, nieświadome, że niedoszła zdobycz dawno im umknęła. Trzy z nich wbiegły na płótno brunatnego koloru zakrywające dwa ogromne doły i z wrzaskiem wpadły do głębokich na dwadzieścia stóp jam.

Gdy zadziałały pułapki, z kryjówek wyskoczyli Spychacze. Zasłonięci okrągłymi runicznymi tarczami natarli włóczniami na pozostałe otchłańce, chcąc je zepchnąć do dziur.

Arlen dzikim rykiem odegnał strach i zaatakował wraz z innymi, porwany upajającym szaleństwem Krasji. Tak właśnie wyobrażał sobie wojowników z dawnych czasów, którzy wrzaskiem pokonywali lęk i pędzili na oślep do boju. Na krótką chwilę zapomniał, kim jest i gdzie się znajduje.

Ale potem ugodził włócznią piaskowego demona. Znaki na ostrzu zapłonęły, w cielsko potwora wniknęły srebrne błyskawice. Ofiara zaskowyczała w agonii, lecz w tej samej chwili została zepchnięta do jamy przez dłuższe włócznie towarzyszy młodzieńca. Ci, oślepieni rozbłyskami runów ochronnych, nie zdołali dostrzec skuteczności broni chin.

Oddziałek Arlena poradził sobie z obydwoma demonami, które znalazły się po ich stronie pułapki. Obwodzące dół runy stanowiły osobliwość znaną jedynie w Krasji – otchłańce mogły bowiem wskoczyć do środka utworzonego z nich kręgu, ale nie były w stanie z niego wyskoczyć. Dno jamy wykładano zaś ciasno głazami, co uniemożliwiało potworom ucieczkę do Otchłani przed nastaniem świtu.

Arlen uniósł głowę. Wojownikom po drugiej stronie potrzasku nie poszło tak dobrze. Zsuwające się płótno zawadziło o brzeg jamy i nadal zasłaniało niektóre znaki. Zanim Wnykarz zdołał odrzucić płachtę, oba otchłańce wypełzły z dziury i zabiły nieszczęśnika.

Wybuchło zamieszanie. Spychacze, których było ledwie dziesięciu, mieli naprzeciw siebie pięć piaskowych demonów, a ich pułapka właśnie została pozbawiona mocy. Demony wpadły w sam środek oddziału, tnąc i gryząc.

– Do kryjówki! – rozkazał kai’Sharum oddziału Arlena.

– Prędzej mnie Otchłań pochłonie! – wrzasnął młodzieniec i rzucił się na pomoc towarzyszom.

Na widok takiego pokazu odwagi ze strony przybysza dal’Sharum skoczyli w ślad za nim, ignorując okrzyki dowódcy.

Arlen zwolnił jedynie na tyle, by celnym kopniakiem zrzucić płachtę z brzegu jamy i uruchomić pułapkę. Nie tracąc płynności ruchów, wtargnął w sam środek starcia. Włócznia zamigotała w jego ręku.

Dźgnął pierwszego demona w bok. Tym razem wojownicy nie mogli przeoczyć magicznego rozbłysku broni. Śmiertelnie ranny otchłaniec zwalił się na ziemię, a Arlen poczuł, jak przepływa przez niego fala dzikiej energii.

Kątem oka spostrzegł jakiś ruch. Zawirował, zasłaniając się włócznią przed długimi kłami kolejnego piaskowego demona. Runy ochronne na całej jej długości rozbłysły, gdy potwór zwarł szczęki. Jego paszcza została unieruchomiona w tej pozycji. Wtedy młodzieniec szarpnął bronią, a magia eksplodowała światłem, wyłamując napastnikowi żuchwę.

Trzeci demon już wyskoczył w powietrze, ale w ciele jego przeciwnika gorzała nowa siła. Arlen pchnął tępym końcem włóczni. Moc wyrytych tam znaków oderwała otchłańcowi połowę pyska. Gdy bestia padała na ziemię, odrzucił tarczę, zakręcił włócznią w dłoniach, pochwycił ją u nasady ostrza i wbił w serce potwora.

Zaryczał triumfalnie, rozglądając się za następnymi demonami, lecz jego towarzysze zdążyli zepchnąć je do jamy. Wszyscy wpatrywali się teraz w niego z nabożnym podziwem.

– Na co czekamy? – ryknął Arlen, wbiegając do Labiryntu. – Alagai tylko czekają, by je pozabijać!

Dal’Sharum ruszyli za nim, skandując:

– Par’chin! Par’chin!

Pierwszym napotkanym przeciwnikiem był wichrowy demon, który zanurkował i rozdarł jednemu z towarzyszy Arlena gardło. Nim zdążył odbić się do lotu, młodzieniec cisnął włócznią i trafił otchłańca prosto w łeb. Zalana snopem iskier bestia gruchnęła o ziemię.

Arlen wyrwał broń z ciała ofiary i pognał dalej. Nieposkromiona magia włóczni niosła go niczym berserka z dawnych legend. Pokonywał kolejne załomy Labiryntu w szalonym pędzie, a liczba biegnących za nim wojowników błyskawicznie rosła. Z każdym ubitym demonem coraz więcej Krasjan podejmowało okrzyk:

– Par’chin! Par’chin!

Nikt już nie pamiętał o otoczonych runami kryjówkach wokół jam, nikt nie czuł strachu przed nocą. Uzbrojony w metalową włócznię przybysz wydawał się niezniszczalny, a bijąca od niego pewność siebie upajała Krasjan niczym narkotyk.

Odurzony zwycięstwem Arlen czuł się jak motyl uwolniony z kokonu, tak jakby starożytny oręż uczynił go zupełnie nowym człowiekiem. Obce mu było znużenie, choć biegał i walczył od długich godzin. Ignorował ból, choć jego ciało pokrywały liczne rany i zadrapania. Jego myśli krążyły nieustannie wokół kolejnego starcia, kolejnego demona do zgładzenia. Za każdym razem, gdy czuł drżenie potężnej magii przeszywającej pancerz otchłańca, w jego umyśle rozbrzmiewała ta sama myśl:

Każdy z nas musi mieć taką broń.

Naraz ujrzał przed sobą Jardira i uniósł wysoko włócznię w geście szacunku. Od stóp do głów pokryty był posoką demonów.

– Sharum Ka! – wykrzyknął. – Ani jeden demon nie ucieknie dziś z twego Labiryntu!

Jardir zaśmiał się i wyrzucił własną włócznię w powietrze. Uścisnął Posłańca niczym brata.

– Nie doceniałem cię, Par’chin. Już nigdy nie popełnię tego błędu.

Arlen odpowiedział ironicznym spojrzeniem.

– Za każdym razem tak mówisz.

Mężczyzna skinął głową w kierunku dwóch ubitych właśnie piaskowych demonów.

– Ale tym razem mówię poważnie – obiecał i przypieczętował swe słowa szerokim uśmiechem, a potem zwrócił się ku ludziom, którzy biegli za Arlenem.

– Dal’Sharum! – zawołał, wskazując martwe otchłańce. – Bierzcie się za te ścierwa i wyrzućcie je za mury! Naszym Miotaczom dobrze zrobi odrobina wysiłku. Niech te przeklęte potwory za murami zrozumieją, jaką głupotą jest atakować Fort Krasja!

Ludzie zakrzyknęli z tryumfem i pospieszyli wypełnić rozkazy. Jardir zwrócił się ku Arlenowi:

– Miotacze meldują, że w jednej ze wschodnich pułapek nadal wrze walka. Zostało w tobie jeszcze choć trochę siły?

Młodzieniec uśmiechnął się złowieszczo.

– Prowadź!

Pobiegli w kierunku jednego z najodleglejszych zakątków Labiryntu.

– To tam! – rzucił Jardir, gdy pokonali ostry zakręt. – Tuż przed nami!

Arlen nie zwrócił uwagi na fakt, że w zaułku, w którym się właśnie znaleźli, panowała cisza. Słyszał jedynie tupot własnych stóp i dudniący w uszach łomot serca. Nie zauważył też nogi, która zahaczyła o jego stopę i posłała go na ziemię. Przetoczył się, nie puszczając cennej broni, ale nim zdążył wstać, krasjańscy wojownicy zablokowali jedyną drogę odwrotu.

Rozejrzał się dookoła w oszołomieniu. Żadnych śladów demonów ani walki. Pułapki, do której dotarł, nie zastawiono na otchłańce.

Część IV

ZAKĄTEK DRWALI

331 – 332
Roku Plagi

Podziękowania

Chciałbym podziękować wszystkim ludziom, którzy czytali tę książkę na etapie jej powstawania: Dani, Myke’owi, Amelii, Neilowi, Mattowi, Joshui, Steve’owi, Mamie, Tacie, Trishi, Netti & Cobiemu. Dzięki waszym radom i zaangażowaniu mogłem zamienić hobby w coś więcej. Dziękuję też moim redaktorkom, Liz oraz Emmie, które zdecydowały się postawić na debiutanta i skłoniły mnie, bym jako pisarz zwiększył i tak wysokie wymagania wobec siebie. Bez was nigdy bym tego nie dokonał.

COPYRIGHT © BY Peter V. Brett, 2008
COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2009
COPYRIGHT © FOR TRANSLATION BY Marcin Mortka, 2008

TYTUŁ ORYGINAŁU The Painted Man

WYDANIE II

ISBN 978-83-7574-530-6

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

PROJEKT I ADIUSTACJA AUTORSKA WYDANIA Eryk Górski, Robert Łakuta

PROJEKT OKŁADKI Paweł Zaręba

ILUSTRACJA NA OKŁADCE Larry Rostant

FOTOGRAFIA NA OKŁADCE za zgodą autora

ILUSTRACJE Dominik Broniek

REDAKCJA Łukasz Małecki

KOREKTA Barbara Caban, Magdalena Byrska

SKŁAD ORAZ OPRACOWANIE OKŁADKI Dariusz Nowakowski

SPRZEDAŻ INTERNETOWA

ZAMÓWIENIA HURTOWE

Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. s.k.a.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
tel./faks: 22 721 30 00
www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl

WYDAWNICTWO

Fabryka Słów sp. z o.o.
20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a
tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91
www.fabrykaslow.com.pl
e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl