Tytuł oryginału: NE LÂCHE PAS MA MAIN

Wydawca: GRAŻYNA SMOSNA

Redaktor prowadzący: KATARZYNA KRAWCZYK

Redakcja: WINCENTY SIERNIECZKO

Korekta: MARIANNA FILIPKOWSKA, KRYSTYNA ŚLIWA

Łamanie: MAGiK

© Presses de la Cité, un département de Place des Editeurs, 2013
All rights reserved
Copyright © for the Polish translation by Krystyna Sławińska 2014

ISBN 978-83-8031-028-5

Świat Książki Sp. z o.o.
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2
Księgarnia internetowa: Fabryka.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Piątek 29 marca 2013

1

ŚLADY MOKRYCH STÓP

Godzina 15.01

– Idę na chwilę do pokoju.

Liane nie czeka na odpowiedź, po prostu informuje córkę i męża, pogodna, rozpromieniona, i odchodzi w stronę hotelu.

Stojący za barem Gabin wiedzie za nią wzrokiem z zawodową dyskrecją. W tym tygodniu Liane jest najpiękniejszą kobietą w hotelu Alamanda. To nawet mało powiedziane... Jednak nie należy do tego rodzaju turystek, które Gabin zazwyczaj lubi obserwować. Niewysoka, bardzo szczupła, prawie bez piersi, ale ma w sobie jakąś klasę. Jej skóra jest jeszcze jasna, może z kępką małych piegów pojawiających się dopiero w dolnej części pleców, tuż nad szmaragdowo-złotym kostiumem. No i ten drobny tyłeczek, który się oddala z lekkim kołysaniem jak owoc poruszany wiatrem. Wydaje się, że dziewczyna, stawiając bose stopy na trawie, nie narusza najmniejszego źdźbła. Gabin nie spuszcza jej z oczu aż do patio, za białymi leżakami, gdzie ta znika za chudą palmą. Ostatnia scena, jaka pozostała mu w pamięci, o czym powie później pani komisarz Purvi, to moment, gdy kobieta dyskretnie ściąga górną część kostiumu; ulotny widok seksownych nagich pleców, białej piersi, połowy sutka przez krótką chwilę, gdy chwyta duży ręcznik z obrazkiem zachodzącego słońca i owija się nim.

15.03

Naivo tkwiący w recepcji za mahoniową ladą odwzajemnia, tak jak potrafi, wilgotny uśmiech Liane.

– Dzień dobry pani...

Liane wchodzi do zapełnionego holu, idzie pomiędzy stojakiem z widokówkami a wieszakiem z rozmaitymi sarongami i koszulami w kwiaty. Jej blond włosy ociekają wodą na ręcznik sięgający powyżej piersi. Młodemu Naivowi podobają się jej ramiona bez ramiączek, bez śladów opalenizny, białe. Kobieta stąpa delikatnie, aby się nie pośliznąć, jest bosa. W zasadzie jest to zabronione, ale Naivo nie będzie przecież dręczył gości zakazami. Woda sączy się po nogach dziewczyny. Chwilę później Liane znika w korytarzu prowadzącym do windy, zostają tylko mokre ślady. Jak Amelia, kiedy rozpływa się we łzach – pomyślał Naivo w tym momencie. Nie wie dlaczego. I potem zawsze tak będzie myślał. Godzinami, nocami będzie torturował swoją pamięć. Dziewczyna się ulotniła, dosłownie. Ale Naivo nie odważy się powiedzieć o tym policji. Gliniarze czegoś takiego na pewno nie zrozumieją.

15.04

Winda wchłania Liane. Drugie piętro. Winda wjeżdża do raju, otwiera się na oszklony korytarz z niezwykłym widokiem na basen od strony południowej, a dalej na plażę Ermitage. Zanurzony pod bukowcami, długi złocisty rogalik ciągnie się niemal w nieskończoność, podskubywany przez nieśmiałe fale laguny, uspokajane koralową barierą pohukującą z oddali.

– Proszę uważać, podłoga jest mokra! – woła Eve-Marie w kierunku windy, zanim zobaczy, kto z niej wysiądzie.

Eve-Marie robi kwaśną minę. To ta blondynka z pokoju 38! Oczywiście boso. Dziewczyna owinięta żółtym ręcznikiem zgrywa onieśmielone niewiniątko, udawaczka wobec niższego personelu. Idzie na czubkach palców, skrajem korytarza, jakiś metr od kubła i ścierki, i ciągle przeprasza.

– Nie szkodzi – gdera Eve-Marie, opierając się na kiju od szczotki do mycia podłóg. – Proszę przejść, umyję jeszcze raz.

– Bardzo przepraszam... naprawdę...

– No już trudno – komentuje Eve-Marie pod nosem.

Blondyna odchodzi, kręcąc tyłkiem jak baletnica na pointach, w obawie, że poślizgnie się na mokrej posadzce. Nadałaby się raczej do jazdy figurowej na łyżwach niż do baletu w operze – snuje rozważania Eve-Marie. Skoczyć potrójnego axla w trzydziestostopniowym tropikalnym upale to dopiero by było coś! Pod okiem sprzątaczki ślicznotka opanowuje ostatni poślizg i staje przed pokojem numer 38. Wsuwa klucz do dziurki, wchodzi, znika.

Pozostaje po niej jedynie odbicie mokrych stóp na lśniącej czystością posadzce. Ślady znikają tak, jakby zimne kafle wessały resztę tej dziewczyny, na samym końcu zaś stopy. Coś w rodzaju ruchomych piasków high-tech – myśli dziwacznie Eve-Marie. Wzdycha, samotna w przestronnym oszklonym korytarzu. Musi jeszcze odkurzyć obrazy na ścianach, akwarele przedstawiające górskie widoki Reunionu: małe wioski, pierwotny las, najpiękniejsze zakątki wyspy, nietknięte stopą turysty. Posadzka i hol na pewno zajmą jej jeszcze całe popołudnie. Zwykle, gdy minie pora sjesty, na piętrze panuje już spokój. Nikt nie wchodzi na górę, wszyscy są na basenie albo nad laguną. Oprócz tej młodej ślicznotki...

Eve-Marie zastanawia się, czy przetrzeć ślady stóp dziewczyny. Na pewno za chwilę wyjdzie w innym staniku, bo w tamtym trudno się opalić.

2

MELANCHOLIA

Godzina 15.31

Rodin ma jedno ulubione zajęcie – obłaskawiać fale.

Wyłącznie wzrokiem.

Wbrew temu, co sądzą pijaczki z portu Saint-Gilles, to nie jest łatwa sprawa. Wymaga czasu. Cierpliwości. Przebiegłości. Nie pozwolić się zdekoncentrować, jak na przykład tym trzaskiem drzwi z tyłu. Nigdy nie patrzeć w ziemię, zawsze w horyzont.

Ocean to coś szalonego. Kiedyś, gdy jeszcze był młody, Rodin poszedł do muzeum. No, coś w rodzaju muzeum. W północnej Francji, niedaleko Paryża, taki dom jednego starca, który przez cały dzień wpatrywał się w odbicie promieni słońca w sadzawce, wcale nie było tam fal, tylko nenufary. W kraju, w którym zawsze jest zimno, gdzie jak tylko człowiek stanie, sięga nieba. To jedyny raz, gdy opuścił wyspę. I nie ma ochoty tego powtarzać. W muzeum obok domu były obrazy: pejzaże, zachody słońca, szare niebo, czasem też morze. Najbardziej okazałe miały dwa metry na trzy. Było tam mnóstwo ludzi, zwłaszcza kobiet, starych kobiet, które godzinami przesiadywały przed jednym obrazem.

Dziwne.

Znowu odgłos zamykanych drzwi samochodowych, z tyłu. Tak na ucho, z portowego parkingu, jakieś trzydzieści metrów od końca pomostu, gdzie właśnie siedzi na swoim głazie. Na pewno jakiś turysta, któremu się wydaje, że złapie fale aparatem fotograficznym, jak rybak, który ma nadzieję, że złowi rybę, zarzucając wędkę na krótką chwilę. Co za głupcy...

Ponownie powracają myśli o tym szalonym brodaczu. Właściwie to malarze są tacy jak on, Rodin, usiłują złapać światło, fale, ruch. Ale po co taszczyć ze sobą płótna i pędzle? Wystarczy usiąść tutaj, na samym brzegu morza, i patrzeć. Dobrze wie, że wyspiarze mają go za pomyleńca, bo tak siedzi całymi dniami i wpatruje się w horyzont. Na pewno nie jest głupszy niż te staruchy przed obrazami. Na pewno nie tak głupi. Ma darmowe widowisko. Jakby zesłane przez genialnego, wielkodusznego malarza, tam w górze.

Stłumiony krzyk rozcina ciszę, gdzieś z tyłu. Coś jak skowyt... Pewnie turysta źle się poczuł...

Rodin się nie odwraca! Aby zrozumieć morze, uchwycić jego pulsowanie, trzeba trwać nieruchomo. Ledwo oddychać. Fale są jak płochliwe wiewiórki, gdy tylko się poruszysz, one już uciekają... Panienka z urzędu zasiłków dla bezrobotnych spytała go, jakiej pracy szuka, jakie ma zdolności, gdzie chciałby się zatrudnić, jakie ma umiejętności. Wytłumaczył jej, że potrafi rozmawiać z falami, rozpoznawać je, w pewnym sensie oswajać. Zapytał tę panienkę, bardzo poważnie, jaki zawód mógłby wykonywać z tymi umiejętnościami. Może mógłby zajmować się badaniami? A może coś w kulturze? Takie dziwne rzeczy interesują ludzi. Popatrzyła na niego okrągłymi oczami, jakby myślała, że sobie z niej żartuje. Była całkiem miła, chętnie zabrałby ją na groblę, mógłby jej zaprezentować fale. Często zabiera tam dzieci swoich siostrzeńców. One to rozumieją. Tak trochę.

Coraz mniej.

Krzyk wybucha mu za plecami. Tym razem to już nie skowyt. Wołanie o pomoc, wyraźne.

Niemal odruchowo Rodin się odwraca. Magia i tak jest już przerwana, potrzeba paru godzin, żeby na nowo wejść w duchową więź z morzem.

Rodin blednie.

Zdąży jeszcze dostrzec samochód, czarną terenówkę. I ciemną sylwetkę, przysadzistą, niemal szerszą niż wyższą, ubraną w tunikę, z twarzą zasłoniętą dziwną czapeczką w kolorze khaki. Nie ma najmniejszej wątpliwości, to jakiś Malbar.

Rodin coś bełkocze. Kiedy spędza za dużo czasu z falami, słowa nie od razu się tworzą, potrzeba dłuższej chwili, aby na nowo nauczyć się mówić.

– Przeprasz... Chciał...

Nie może oderwać wzroku od noża w ręku Malbara, od czerwonego ostrza. Nie wykonuje żadnego ruchu obronnego. Jedyny ruch, na jaki chciałby mieć czas, to jeszcze raz odwrócić się w stronę morza i pożegnać się z falami, ze światłem, z horyzontem. Reszta go nie obchodzi. Ale Malbar nie pozostawia mu takiej możliwości.

Rodin widzi jeszcze otwarty bagażnik terenowego auta. Zwisające prześcieradło. Wystającą rękę. A także...

Wszystko się zapada.

Jedna ręka chwyta go za ramię, podczas gdy druga wbija mu nóż w samo serce.

3

PUSTY POKÓJ

Godzina 16.02

Słońce zawisło nad basenem jak wielka halogenowa żarówka umieszczona tam na wieczność. Dobrze zaplanowany labirynt palm i tropikalnych nadmorskich drzew o aksamitnych, filcowatych liściach, ogrodzony z trzech stron wysokim tekowym murem, chroni ten zamknięty teren przed najdrobniejszym podmuchem wiatru. Ocean wyczuwa się po szybowaniu faetonów, dalekim chłodnym powiewie pasatu. Jednak w ogrodach hotelu Alamanda, na kwadratowym gazonie, panuje nieruchomy skwar, nieliczni turyści uciekają stąd do chlorowanej wody, a potem do ocienionych zakątków z rzędami leżaków.

– Idę zobaczyć, co robi Liane.

Martial potwierdza swoje słowa czynem. Wychodzi z basenu, podciągając się na rękach. Gabin widzi, jak idzie w jego kierunku. On też jest niczego sobie, ten mąż Liane, umięśnione nogi, dobrze wypracowane mięśnie brzucha, szerokie ramiona. Mógłby być nauczycielem wuefu albo strażakiem, albo gliniarzem, wszystko jedno, kimś takim, komu płaci się za spędzanie całych dni na siłowni. Nieskazitelnie opalony, przeciwieństwo mlecznobiałej cery żony. Są tu niecały tydzień, a on już wygląda jak Murzyn... Piękny Martial na pewno ma w sobie kroplę czarnej krwi, jeden tyci chromosom od przodka niewolnika, pigment w uśpieniu, który tylko czeka na odrobinę słońca, aby się odrodzić i przesączyć jak kropla błękitnego curaçao wystarczająca do zabarwienia koktajlu.

Gdy Martial idzie w kierunku baru, Gabin obserwuje wodę ściekającą po jego gładkim ciele bez zarostu. Martial i Liane Bellionowie to piękna para turystów, którzy fundują sobie słodkie far niente w tropikach. Seksowni i bogaci, szczęściarze – myśli Gabin. No ale... coś za coś... Szczęście białych par, zakochanych i zamożnych, to najważniejszy element wakacyjnych pobytów zwanych rajskimi.

Ten cały biznes...

Martial staje przed nim.

– Gabin, czy moja żona zeszła na dół?

– Nie, nie widziałem jej...

Gabin spogląda na zegar wiszący z tyłu za nim. Liane poszła na górę dobrą godzinę temu. Jest pewien, że zapamiętałby, gdyby jej tyłeczek ponownie ukazał mu się przed oczami. Martial odwraca się, robi krok do przodu, w stronę ciał moczących się w basenie.

– Margaux, możesz popilnować Sofy? Pójdę zobaczyć, co robi Liane.

Gabin zapamiętuje tę scenę, każdy jej szczegół, z dokładnością, której sobie w tej chwili nie uświadamia. Czas, co do minuty. Pozycje ciał w wodzie i tych siedzących lub leżących na leżakach. Policja każe mu to powtarzać dziesięć razy, podpierając się szkicami. Ani razu nie poplącze się w zeznaniach.

Margaux nieznacznie odwraca się do Martiala, pokonuje kolejną długość basenu; Margaux należy do innej pary turystów, jest żoną Jacques’a, adwokata, który właśnie coś czyta, leżąc na szezlongu. Albo śpi.

„Pani komisarz – będzie się tłumaczył Gabin – wie pani, przez te jego okulary przeciwsłoneczne...”.

Margaux i Jacques Jourdainowie to już nie tak olśniewająca para jak Liane i Martial, starsi o co najmniej dziesięć lat. I okropni nudziarze. On spędza czas w holu na odczytywaniu e-maili w komputerze. Ona bez końca przepływa całą długość basenu. Kilometry. Podzielone przez dwanaście metrów od brzegu do brzegu, dają jakiś szalony wynik... To gorsze niż mały tenrek zamknięty w pudełku przez chłopaków z Les Hauts. Państwo Jourdain się nudzą, nawet w tropikach. A co dopiero w Paryżu, Gabin nawet nie chce sobie tego wyobrażać...

Sofa to córka Liane i Martiala. Mówią na nią Sofa, ale jej prawdziwe imię brzmi Josapha. Stroi miny w basenie tak, jakby miała się utopić z nadmuchanymi motylkami na rękach. Gabin już pierwszego dnia zorientował się, co za tyrański charakterek ma ta mała blondynka, zupełnie jakby jej jedynym zadaniem na wakacjach było psucie urlopu rodzicom. To zapewne dziecko z tych nadmiernie utalentowanych. Ma trochę ponad sześć lat, a już taka zblazowana. Ile paryżanek w jej wieku zakosztowało kąpieli w trzydziestostopniowej wodzie, w cieniu rzewni, obok świecących korali i ryb błazenek, które przepływają człowiekowi między palcami u nóg?

Podczas gdy Gabin roztrząsa w myślach problem rozpieszczonej jedynaczki, Martial wchodzi do hotelu.

16.05

Naivo zapamięta jedynie plecy Martiala Belliona czekającego na windę. Musiał odwrócić się, gdy Bellion przeszedł przez hol, a może był pogrążony w rachunkach. Jednak nie ma wątpliwości, to był on. Takie same plażowe spodenki, takie same plecy, takie same włosy. Nie będzie łatwo wytłumaczyć policji, że owszem, można rozpoznać człowieka od tyłu, z całą pewnością.

16.06

– Proszę, proszę, można przejść! – wykrzykuje Eve--Marie do Martiala, który zawahał się na widok świeżo wymytej posadzki. – Już wyschło!

Przez krystalicznie czyste szyby drugiego piętra Martial zerka na hotelowy ogród. Sofa siedzi nad basenem, sama. Margaux zerka na nią co trzeci wymach rąk w wodzie. Martial wzdycha i rusza w kierunku pokoju 38.

Lekko puka w ciemne drewniane drzwi. Czeka. Puka jeszcze raz. Kilka chwil później odwraca się i wyjaśnia Eve-Marie, która o nic nie pyta:

– Moja żona ma klucze... Chyba nie słyszy. Pójdę do recepcji, żeby mi otworzyli...

Eve-Marie wzrusza ramionami. Co ją to obchodzi. Już wyschło.

Martial zjawia się po kilku chwilach, za nim Naivo odgrywający świętego Piotra z ogromnym dzwoniącym pękiem kluczy w ręku. Eve-Marie unosi w górę zrezygnowany wzrok. Naprawdę, dzisiejsze popołudnie na jej korytarzu to jakaś maskarada! Naivo jest dobrze zorganizowanym portierem, pierwszym wybranym kluczem otwiera pokój nr 38.

Martial wchodzi. Naivo stoi w progu, metr za nim.

Pokój jest pusty.

Martial robi krok do przodu, jest zdezorientowany.

– Nie rozumiem. Liane powinna tu być...

Naivo opiera dłoń o futrynę. Dreszcz przenika mu rękę. Coś jest nie tak, od razu to poczuł. W czasie gdy Martial przetrząsa wzrokiem nieliczne zakątki pokoju, Naivo sonduje spojrzeniem każdy szczegół. Podwójne łóżko, na którym leży zwinięta w kłąb różowa kołdra. Porozrzucane części garderoby. Poduszki i piloty na podłodze. Na stoliku z drzewa żelaznego przewrócony jasny szklany wazon. Wszystko razem wskazywałoby na gwałtowną scenę małżeńską.

Albo na namiętne swawole kochanków, Naivo usiłuje myśleć pozytywnie.

Martial otwiera drzwi łazienki, cały w nerwach.

Nikogo.

Ani tu, ani nigdzie indziej. Nie ma balkonu, żadnej przestrzeni pod łóżkiem, gdzie można by się schować, nie ma zamykanej szafy, jedynie drewniane półki.

Martial usiadł na łóżku. Struchlały, bezradny. A jednak, co dziwne, Naivo mu nie wierzy. Nie będzie umiał wyjaśnić tego policjantom, ale w reakcji Belliona jest coś, co wydaje się nienaturalne. Naivo opisze tylko scenę pani komisarz Purvi, opowie o tym czterdziestoletnim ojcu rodziny, czarującym, pewnym siebie, który załamuje się jak dziecko, zastając pusty pokój. Znieruchomiały na łóżku playboy w kąpielówkach. Być może to właśnie wydało mu się tak kuriozalne. Ten kontrast...

Kontrast... i czerwone plamy.

Skronie Naiva wilgotnieją od potu.

Czerwone plamy zabarwiają pościel na łóżku.

Naivo szeroko otwiera oczy. Wiele innych czerwonych plam pokrywa beżową wykładzinę wokół łóżka, pod oknem, zasłony też są poplamione. Naivo nic nie mówi. Widzi już tylko pokój zbryzgany krwią.

Niezdecydowanie.

Scena przedłuża się, choć trwa zaledwie kilka chwil. Martial oprzytomniał, kręci się w kółko, przerzuca ubrania na łóżku, tak jakby szukał jakiegoś wyjaśnienia, wskazówki, jakiegokolwiek śladu. Naivo czuje przez ramię spojrzenie Eve-Marie. Podeszła bliżej, dla pretekstu ze ścierką w ręku, kawałkiem materiału tego samego turkusowego koloru co chustka na jej włosach.

Martial wstaje, odzywa się wreszcie bezbarwnym głosem, jednocześnie odstawiając wazon na drewnianą półkę.

– Nic nie rozumiem. Liane powinna tu być...

Spojrzenie Naiva pada na ubrania zwinięte w kłębek i rzucone obok łóżka. T-shirty, krótkie spodnie, koszule.

Wyłącznie męskie ciuchy!

W mózgu Naiva natychmiast otwiera się klapka i wywiewa jego chorobliwe domysły.

Ślicznotka się ulotniła...

Naivo może zaświadczyć jako ekspert, Liane Bellion przebiera się niemal co godzinę w inną sukienkę, chyba równolegle z lotem liniami Corsair wysłała kontener ciuchów, który przypłynął do portu Pointe des Galets. A jednak w zdemolowanym apartamencie nie ma najmniejszego śladu koronkowych majtek, spódniczek, pareo, obcisłych bluzeczek czy skąpych staniczków...

Naivo odzyskał oddech. Zapomniał o krwi.

– To niemożliwe – twierdzi Martial, po raz kolejny lustrując dwa metry kwadratowe łazienki.

– Panie Bellion – odzywa się Naivo. – Mogę coś dla pana zrobić?

Martial momentalnie się odwraca, mówi szybko, tak jakby z góry miał przygotowaną odpowiedź i nauczył się jej na pamięć.

– Wezwać policję! Moja żona powinna być w tym pokoju. Poszła na górę godzinę temu. I nie wyszła.

Trzaska drzwiami do łazienki i powtarza:

– Tak, może pan coś zrobić. Przyprowadzić tu policję.

Naivo rutynowo powściąga wyraz niepokoju na twarzy. Sprowadzić mundurowych do hotelu... Bez dwóch zdań, szef nie będzie skakał z radości. Zważywszy na wirus chikungunya i cenę tysiąca euro za lot z Paryża do Saint-Denis, turystyka na wyspie nie ma się za dobrze. I do tego jeszcze zaaplikować nielicznym letnikom obecność gliniarzy na basenie. Indywidualne przesłuchania każdego z hotelowych gości... Nie, i te mrugające policyjne koguty, szef na pewno nie będzie zadowolony. Niemniej jednak nie ma wyboru.

– Oczywiście – Naivo słyszy swój głos. – Już schodzę. Zaraz dam panu numer.

Jego spojrzenie napotyka wzrok Eve-Marie, rozumieją się bez słowa, potem po raz ostatni spogląda na Martiala. Mężczyzna przypomina mu dzikie zwierzę krążące po klatce. Klimatyzacja sprawia, że każdy jego mięsień drży jak u surfera zbłąkanego gdzieś na Morzu Bałtyckim.

– Powinien pan coś na siebie włożyć.

Ledwo to usłyszał.

– To... to coś nienormalnego – mówi cicho Martial Bellion. – Liane powinna tu być.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki