Karmazynowy brzeg - Douglas Preston,Lincold Child

Karmazynowy brzeg

0,0

Z pozoru prosta prywatna sprawa okazuje się być bardziej skomplikowana i złowieszcza niż mógł się spodziewać agent specjalny A. X. L. Pendergast.

Pendergast, wspólnie ze swoją podopieczną Constance Greene, udaje się do nadmorskiej wioski Exmouth, Massachusetts, by przeprowadzić dochodzenie w sprawie kradzieży bezcennej kolekcji wina. Jednak wewnątrz piwniczki na wino agent odnajduje coś znacznie bardziej niepokojącego: zamurowaną wnękę, w której znajdował się niegdyś szkielet człowieka.

Dodaj komentarz


Brak komentarzy

  Pobierz fragment (ePub)   lub czytaj

Karmazynowy brzeg

Tytuł oryginału: Crimson Shore

Copyright © 2015 by Splendide Mendax, Inc. and Lincoln Child

This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, New York, New York, USA. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2016 by Burda Publishing Polska Sp. z o.o.

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Tłumaczenie: Robert P. Lipski

Redakcja: Joanna Zioło

Korekta: Łukasz Mackiewicz (eKorekta24.pl), Magdalena Szroeder-Stępowska

Skład i łamanie: Beata Rukat/Katka

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Projekt okładki: Hachette Book Group

Rysunki: Hachette Book Group

Zdjęcie na okładce: Harald Braun, Berlin/Photographer’s Choice/ Getty Images 

Opracowanie graficzne zdjęcia: Stanislaw Fernandes

ISBN: 978-83-8053-153-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Lincoln Child dedykuje tę książkę
córce Veronice

Douglas Preston dedykuje tę książkę
Edowi i Darii White’om

196075.png

1

Kiedy rozległ się dzwonek do drzwi wejściowych, Constance przerwała grę na klawesynie flamandzkim i w bibliotece zapanowała przepełniona napięciem cisza. Spojrzała w stronę siedzącego przy dogasającym kominku agenta specjalnego Aloysiusa Pendergasta, który w cienkich białych rękawiczkach kartkował w skupieniu iluminowany manuskrypt; obok niego stał na wpół opróżniony kieliszek amontillado. Constance przypomniała sobie ostatni raz, gdy ktoś zadzwonił do drzwi rezydencji przy Riverside Drive 891, co zdarzało się wyjątkowo rzadko. Wspomnienie tamtej strasznej chwili zawisło w pokoju jak niezdrowe miazmaty.

Na progu biblioteki pojawił się Proctor, szofer, ochroniarz i zaufany Pendergasta.

– Czy mam otworzyć, panie Pendergast?

– Proszę. Ale nikogo nie wpuszczaj. Dowiedz się tylko, kto to i w jakiej sprawie, a potem zdaj mi relację.

Trzy minuty później Proctor powrócił.

– To Percival Lake. Chce wynająć pana do prywatnego śledztwa.

Pendergast uniósł rękę w geście odsunięcia od siebie tej informacji, ale nagle się zastanowił.

– Czy wspomniał o naturze przestępstwa?

– Odmówił wyjawienia jakichkolwiek szczegółów.

Agent specjalny pogrążył się w zamyśleniu, jego smukłe palce stukały delikatnie w złocony grzbiet manuskryptu.

– Percival Lake… To nazwisko brzmi znajomo. Constance, czy byłabyś tak uprzejma i sprawdziła, co o nim piszą w internecie? W wyszukiwarce, którą nazwano na cześć tej wielkiej liczby matematycznej.

– Google?

– Tak. Wygugluj je dla mnie, bardzo proszę.

Constance uniosła palce znad pożółkłych ze starości klawiszy z kości słoniowej, odeszła od instrumentu, otworzyła niewielki kredens i wysunęła laptop umieszczony na przesuwanym blacie. Przez chwilę stukała w klawiaturę.

– Jest rzeźbiarz o takim nazwisku, który pracuje nad monumentalnymi dziełami w granicie.

– Wiedziałem, że coś mi to mówi. – Pendergast zdjął rękawiczki i odłożył na bok. – Wpuść go.

Gdy Proctor wyszedł, Constance spojrzała z powagą na Pendergasta.

– Czy nasze finanse zostały aż tak uszczuplone, że musimy brać takie chałtury?

– Oczywiście, że nie. Ale solidna męska robota, chociaż nieco staroświecka, bywa stymulująca. O ile dobrze pamiętam, jego postacie wyłaniają się z kamienia niemal jak Przeciągający się jeniec Michała Anioła. Mogę przynajmniej go przyjąć i wysłuchać, o co mu chodzi.

Po chwili Proctor wrócił, a z tyłu za nim w drzwiach biblioteki stanął niezwykle przystojny mężczyzna. Wyglądał na sześćdziesięciopięciolatka, ale tylko gęsta grzywa białych włosów zdradzała jego wiek. Miał blisko dwa metry wzrostu i ogorzałą od słońca, mocno pobrużdżoną, lecz przystojną twarz oraz smukłą, atletyczną sylwetkę. Nosił niebieski blezer, a do niego nowiuteńką białą bawełnianą koszulę i brązowe spodnie. Tryskał zdrowiem, emanował wigorem i sportowym stylem życia.

– Inspektor Pendergast? – Podszedł i ścisnął dłoń gospodarza swoim wielkim łapskiem; potrząsnął nią tak mocno, że niemal przewrócił kieliszek z sherry.

Inspektor? Constance skrzywiła się. Wyglądało na to, że jej opiekun rzeczywiście ma szansę na oczekiwaną stymulację.

– Proszę usiąść, panie Lake – rzekł Pendergast.

– Dziękuję. – Lake zajął miejsce, założył nogę na nogę i odchylił się do tyłu.

– Czy mogę zaproponować coś do picia? Sherry?

– Nie odmówię.

Proctor bez słowa nalał nieduży kieliszek i postawił obok łokcia mężczyzny.

Rzeźbiarz upił łyk.

– Doskonały trunek, dziękuję. I dziękuję, że zgodził się pan ze mną spotkać.

Pendergast pochylił głowę.

– Zanim opowie mi pan swoją historię, muszę poczynić sprostowanie. Obawiam się, że nie mogę pozwolić, by tytułowano mnie inspektorem. To brytyjskie określenie. Ja jestem jedynie agentem specjalnym FBI.

– Chyba czytam za dużo kryminałów. – Mężczyzna poruszył się na krześle. – Pozwoli pan, że przejdę do rzeczy. Mieszkam w małym nadmorskim miasteczku w północnym Massachusetts o nazwie Exmouth. To spokojna mieścina, z dala od turystycznych szlaków, omijana nawet przez tłumy letników. Jakieś trzydzieści lat temu kupiliśmy z żoną starą latarnię morską i domek latarnika w Walden Point i od tamtej pory tam mieszkam. To miejsce okazało się nad wyraz wymarzone dla mojej pracy. Zawsze ceniłem szlachetne wina, czerwone, nie przepadam za białym, a piwnice starego domu doskonale nadawały się do tego, żeby trzymać tam dość pokaźną kolekcję – nisko osadzona piwniczka z kamiennymi ścianami i podłogą pozwala zachować przez okrągły rok, niezależnie, zimą czy latem, stałą temperaturę dwunastu stopni Celsjusza. Otóż kilka tygodni temu wybrałem się na długi weekend do Bostonu, a gdy wróciłem, zobaczyłem, że okno z tyłu jest wybite. Z domu nic nie zginęło, kiedy jednak zeszliśmy do piwnicy, okazało się, że została zupełnie ogołocona. Cała zawartość mojej piwniczki zniknęła!

– To straszne.

Constance odniosła wrażenie, że w głosie Pendergasta wychwyciła delikatną nutę pogardliwego rozbawienia.

– Proszę powiedzieć, panie Lake, czy nadal jest pan żonaty?

– Moja żona zmarła przed kilkoma laty. Obecnie mam… ee… przyjaciółkę, która ze mną mieszka.

– Czy była z panem w weekend, kiedy okradziono piwniczkę?

– Tak.

– Proszę mi opowiedzieć o swoich winach.

– Od czego mam zacząć? Miałem całą kolekcję château léoville poyferré, począwszy od tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego piątego roku, a także pokaźny zbiór najlepszych roczników château latour, pichon-longueville, petrus, durfort-vivens, lascombes, malescot-saint-excupéry, château palmer, talbot…

Pendergast przerwał tę wyliczankę zdecydowanym ruchem ręki.

– Przepraszam – rzekł Lake, uśmiechając się z zakłopotaniem. – Kiedy schodzę na temat wina, czasami mnie ponosi.

– Tylko francuskie bordeaux?

– Nie. Ostatnio zacząłem zbierać również niektóre spośród przecudownych win włoskich, głównie brunello, amarone i barolo. Wszystko przepadło.

– Poszedł pan z tym na policję?

– Szef policji z Exmouth nie nadaje się do tej sprawy. Prawdę mówiąc, to osioł. Przybył z Bostonu i zna niezbędne procedury, ale nie mam wątpliwości, że nie traktuje tego poważnie. Podejrzewam, że gdyby chodziło o kolekcję piwa Bud Light, wykazałby się większym zaangażowaniem. Potrzebuję kogoś, kto znajdzie moje wino, zanim się bezpowrotnie rozpłynie albo, uchowaj Boże, zostanie wypite.

Pendergast powoli pokiwał głową.

– Ale dlaczego przychodzi pan z tym do mnie?

– Czytałem książki o pańskich dokonaniach. Te, których autorem był Smithback. William Smithback, o ile się nie mylę.

Minęła dłuższa chwila, zanim Pendergast znów się odezwał.

– Obawiam się, że te książki w dużej mierze przeinaczają fakty. Niemniej podają przynajmniej tyle prawdy, żeby mógł pan wiedzieć, że zajmuję się przede wszystkim dewiacjami ludzkimi, a nie skradzionym winem. Bardzo mi przykro, ale nie mogę panu pomóc.

– Cóż, miałem nadzieję, że pan się zdecyduje, bo o ile dobrze zrozumiałem, z książek wynikało, że i pan jest koneserem. – Lake wychylił się na krześle do przodu. – Agencie Pendergast, jestem w rozpaczliwym położeniu. Moja żona i ja poświęciliśmy mnóstwo czasu na zgromadzenie tej kolekcji. Każda butelka wina ma swoją historię, a przede wszystkim wiążą się z nimi wspomnienia cudownych lat, jakie przeżyłem u jej boku. W pewnym sensie odnoszę wrażenie, jakbym ponownie utracił żonę, jakby znowu umarła. Jestem gotów zapłacić panu sowite honorarium.

– Naprawdę bardzo mi przykro, że nie mogę panu pomóc. Proctor odprowadzi pana do wyjścia.

Rzeźbiarz wstał.

– Cóż, wiedziałem, że szanse na pozyskanie pańskiej współpracy są nikłe. Jestem wdzięczny, że zechciał mnie pan wysłuchać. – Jego udręczona twarz nieco się odprężyła. – Mogę przynajmniej podziękować Bogu, że złodzieje przegapili haut-braquilanges!

Zapadła cisza.

– Château haut-braquilanges? – spytał półgłosem Pendergast.

– Tak. Całą skrzynkę rocznika tysiąc dziewięćset czwartego. Mój najcenniejszy nabytek. Wino stało z boku, w kącie piwniczki, w oryginalnej drewnianej skrzynce. Ci cholerni idioci ją przegapili.

Proctor otworzył drzwi do biblioteki i czekał.

– Jak udało się panu zdobyć całą skrzynkę rocznika tysiąc dziewięćset czwartego? Sądziłem, że od dawna nie istnieje.

– Wszyscy tak uważali. Zawsze uważnie wypatruję win, które są w ofercie sprzedaży. Zwłaszcza gdy ich właściciel umiera, a spadkobierca chce wymienić zbiory na gotówkę. Natknęliśmy się z żoną na to wino w starej kolekcji w Nowym Orleanie.

Pendergast uniósł brwi.

– W Nowym Orleanie?

– Wystawiła je na sprzedaż pewna stara francuska rodzina, która popadła w tarapaty finansowe.

Constance zauważyła, jak na twarzy Pendergasta pojawił się wyraz rozdrażnienia – a może niepokoju?

Lake odwrócił się w stronę otwartych drzwi i w tej samej chwili Pendergast wstał z fotela.

– Myślę, że jednak zajmę się pańskim małym problemem.

– Naprawdę? – Rzeźbiarz znów się odwrócił, a na jego ustach pojawił się niepewny jeszcze uśmiech. – To cudownie! Jak już wspomniałem, oferuję sowite…

– Moim honorarium będzie po prostu butelka haut-braquilanges.

Lake zawahał się.

– Myślałem o gotówce.

– Jedna butelka.

– Ale otwarcie skrzynki… – Lake nie dokończył; w bibliotece zapadła długa cisza. W końcu uśmiechnął się. – Czemu nie? Przecież widać, że pieniędzy panu nie brakuje. Powinienem się cieszyć, że zdecydował się pan mi pomóc. Nawet pozwolę, żeby sam wybrał pan butelkę ze skrzynki!

Zarumieniwszy się po tym jakże wymownym geście szczodrości, rzeźbiarz wyciągnął rękę.

Pendergast ją uścisnął.

– Panie Lake, proszę zostawić swój adres i wszelkie niezbędne informacje Proctorowi. Dołączę do pana w Exmouth jutro.

– Nie mogę się doczekać. Niczego nie ruszałem w piwnicy, wszystko zostawiłem tak, jak było. Oczywiście policja przeprowadziła oględziny, ale zrobili jedynie kilka zdjęć, i to, nie uwierzy pan, aparatem w komórce.

– Byłoby dobrze, gdyby wymyślił pan jakiś powód, żeby nie zbliżali się więcej do tego miejsca. Sugeruję to, na wypadek gdyby wrócili.

– Gdyby wrócili? To mało prawdopodobne.

Po chwili rzeźbiarz wyszedł odprowadzony przez Proctora. Constance odwróciła się do Pendergasta. Odnalazł jej spojrzenie, a w jego srebrnych oczach malowało się rozbawienie.

– Mogę zapytać, co robisz? – rzuciła.

– Przyjmuję prywatną sprawę.

– Skradzionego wina?

– Moja droga Constance, w ostatnich miesiącach Nowy Jork wydaje się przygnębiająco uwolniony od seryjnych morderców. Jak to się mówi, mój talerz świeci pustkami. To idealna okazja, żeby wybrać się na małe wakacje. Tydzień lub dwa w uroczym nadmorskim miasteczku poza sezonem, a naszą amuse-bouche będzie mało znacząca sprawa, którą zajmiemy się na boku. Nie wspominając o sympatycznym kliencie.

– Nazwałabym go raczej pyszałkiem i samochwałą.

– Masz większą skłonność do mizantropii niż ja. Muszę przyznać, że po ostatnich wydarzeniach dobrze mi zrobi jesienna aura sennego nadmorskiego miasteczka.

Przyjrzała mu się z uwagą. To była prawda, po przeżyciach minionego lata wszelka odmiana na pewno wyjdzie mu na dobre.

– Ale butelka wina w charakterze zapłaty? Jak tak dalej pójdzie, wkrótce zaczniesz przyjmować sprawy w zamian za darmowego hamburgera z byle sieciówki.

– To akurat wątpliwe. Jedynym powodem, dla którego przyjąłem tę sprawę, jest wino. W dziewiętnastym wieku Château Haut-Braquilanges wytwarzało najlepsze wina we Francji. Ich najsłynniejsze, czerwone, pochodziło z jedynej winnicy o powierzchni niespełna hektara, z tamtejszych zbiorów właśnie powstawały cabernet sauvignon, cabernet franc i merlot. Plantacja znajdowała się na wzgórzu niedaleko Fronsac. Niestety wzgórze mocno ucierpiało podczas pierwszej wojny światowej, gdy użyto tam gazu musztardowego, który na zawsze skaził glebę, a château zostało zrównane z ziemią. Wiadomo o istnieniu co najwyżej dwóch tuzinów butelek wina różnych roczników z tej winnicy. Nie pozostała jednak ani jedna z najlepszego ze wszystkich roczników, tysiąc dziewięćset czwartego. W każdym razie powszechnie uważa się, że już nie istnieją. Dlatego to niesamowite, że ten człowiek ma ich całą skrzynkę. Widziałaś, z jaką niechęcią rozważał myśl, że miałby oddać choćby jedną butelkę.

Constance wzruszyła ramionami.

– Mam nadzieję, że będziesz się dobrze bawił na tych wakacjach.

– Nie wątpię, że będą to niezapomniane wakacje dla nas obojga.

– Dla nas? Chcesz mnie zabrać ze sobą? – Poczuła, że jej serce mocniej bije, a policzki zalewa rumieniec.

– Oczywiście. Myślę, że jesteś już gotowa na wyjazd daleko od znanych ci miejsc. Prawdę mówiąc, nalegam. Potrzebujesz wakacji, podobnie jak ja, no i dobrze będzie wykorzystać okazję, żeby chociaż na jakiś czas uwolnić się od natrętnych listów, jakimi zasypuje nas administracja ogrodu botanicznego, nie uważasz?

201635.png

2

Constance poczuła zapach morskiego powietrza, gdy tylko Pendergast wjechał klasycznym porsche roadsterem na most Metacomet, niszczejącą konstrukcję z zardzewiałych podpór i kratownic, rozciągniętą nad szerokimi słonymi trzęsawiskami. Promienie październikowego słońca odbijały się od tafli wody, gdy mknęli po estakadzie. Na drugim końcu moczarów droga na krótkim odcinku biegła przez ciemny sosnowy las, po czym znów wychodziła na otwartą przestrzeń. To właśnie tam, wzdłuż rozległego zakola, gdzie bagniste tereny spotykały się z oceanem, leżało miasteczko Exmouth. Zdaniem Constance wyglądało tak, jak wyobrażała sobie typową dla Nowej Anglii osadę – z jedną główną ulicą i skupiskiem niewielkich, krytych gontami domów, kilkoma kościołami i ceglanym budynkiem ratusza. Kiedy zwolnili, zaczęła z zaciekawieniem rozglądać się wokoło.

Exmouth wydawało się nieco zaniedbane, lecz paradoksalnie przydawało mu to uroku: ot, typowe nadmorskie miasteczko z białymi domkami z desek, nierównymi ceglanymi chodnikami, lokalnymi sklepikami i krążącymi w powietrzu krzykliwymi mewami. Minęli stację benzynową i kilka starych szerokich przeszklonych witryn sklepowych, przydrożny bar, dom pogrzebowy, kino przerobione na księgarnię i osiemnastowieczną rezydencję kapitańską z charakterystycznym tarasem na dachu. Tablica informacyjna przed budynkiem głosiła, że mieści się tu Towarzystwo Historyczne oraz Muzeum Exmouth.

Kilkoro przechodniów na ulicach zatrzymało się, by na nich popatrzeć. Constance była zaskoczona swoją nienasyconą ciekawością. Nigdy nie przyznała się do tego, że pomimo sporego oczytania nie miała okazji, aby zobaczyć więcej świata, i czuła się jak Marco Polo opuszczający ojczyznę.

– Widzisz może kogoś, kto mógłby być potencjalnym złodziejem wina? – spytał Pendergast.

– Ten starszy dżentelmen w madrasowej marynarce, z fioletową muchą wygląda podejrzanie.

Pendergast zwolnił i bezceremonialnie podjechał do krawężnika.

– Zatrzymujemy się?

– Mamy czas. Spróbujmy czegoś, co, jak sądzę, jest miejscowym rarytasem – bułkę z homarem.

Kiedy wysiedli, dżentelmen w madrasowej marynarce minął ich, uśmiechając się, i lekko skinąwszy głową, pomaszerował dalej.

– Zdecydowanie podejrzany – szepnęła Constance.

– Powinno się go zamknąć choćby za samo chodzenie pod muchą.

Przeszli do końca ulicy i skręcili w boczną uliczkę prowadzącą nad ocean. Sklepiki z akcesoriami dla rybaków i wędkarzy mieszały się tu z innymi sklepikami i nielicznymi restauracjami, a rząd pirsów wchodził w zatokę u ujścia terenów zalewowych. Dalej, ponad połacią falujących morskich traw, Constance dostrzegła jasną linię oceanu. Czy mogłaby mieszkać w takim miasteczku? Absolutnie nie. Ale uznała to miejsce za ciekawe i warte odwiedzenia.

Przy handlowym pirsie stał kramik oferujący owoce morza, z namalowanym wizerunkiem homara i małża tańczących przed rzędem muszli grających na rozmaitych instrumentach.

– Poproszę bułkę z homarem – rzekł Pendergast, gdy podeszli do lady.

Posiłek podano bardzo szybko: spore kawałki homara w kremowym sosie wciśnięte do rozciętej, posmarowanej masłem bułki jak do hot doga; każda porcja na tekturowej tacce.

– Jak się to je? – spytała Constance.

– Nie mam pojęcia.

Na pobliski parking zajechał dwukolorowy radiowóz i wykręcił. Zwolnił, a kierowca, potężny mężczyzna w randze kapitana, przyglądał im się przez chwilę, po czym posłał znaczący uśmiech i pojechał dalej.

– To szef policji – rzekł Pendergast i wyrzucił nietkniętą bułkę z homarem do kosza na śmieci.

– Najwyraźniej coś go rozbawiło.

– Tak i śmiem twierdzić, że wkrótce się dowiemy co.

Kiedy wrócili na główną ulicę, Constance zauważyła mandat trzepoczący się na przedniej szybie porsche. Pendergast wyjął go i obejrzał.

– Wygląda na to, że zaparkowałem na dwóch miejscach postojowych. Jakie to niedbalstwo z mojej strony.

Constance zauważyła, że Pendergast faktycznie zaparkował ukośnie, w poprzek linii oddzielających dwa miejsca parkingowe.

– Ale tu nie ma żadnych innych parkujących aut.

– Prawa należy przestrzegać.

Pendergast włożył mandat do kieszeni marynarki, po czym wsiedli z Constance do samochodu. Uruchomił silnik i wyjechał na główną ulicę. W kilka chwil przemknęli przez miasteczko i znaleźli się na jego drugim końcu, gdzie sklepiki ustąpiły miejsca skromnym domkom z dachami krytymi gontem.

Droga pięła się pod górę pośród trawiastych łąk, po obu stronach rosły masywne dęby, w końcu znaleźli się na wyżej położonym terenie, skąd rozciągał się widok na Atlantyk. Patrząc w stronę stromych skał, Constance dostrzegła w oddali latarnię morską w Exmouth, cel ich podróży. Była pomalowana na biel kości słoniowej, miała czarny wierzchołek i odcinała się wyraźnie na tle błękitnego nieba. Obok niej widać było domek latarnika, surowy, jakby wyjęty z obrazu Andrew Wyetha.

Kiedy podjechali bliżej, Constance ujrzała również skupisko rzeźb na łące wzdłuż krawędzi urwiska – wykute z granitu, wypolerowane, nieco złowieszcze sylwetki: twarze, fragmenty ciał, mityczne potwory morskie. Było to doprawdy niezwykłe miejsce na ogród kamiennych rzeźb.

Pendergast zatrzymał porsche na wysypanym żwirem podjeździe przy domu. Kiedy wysiedli, w drzwiach pojawił się Percival Lake, po czym wyszedł na ganek.

– Witam! Wielkie nieba, naprawdę podróżuje pan z klasą! To porsche spyder pięćset pięćdziesiąt, rocznik tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt pięć, jeżeli się nie mylę – rzekł, schodząc po schodach.

– Prawdę mówiąc, rocznik pięćdziesiąty czwarty – odparł Pendergast. – To samochód mojej nieżyjącej żony. Wolę coś wygodniejszego, ale moja współpracownica, panna Greene, uparła się na ten samochód.

– Wcale nie – wtrąciła.

– Pańska współpracownica. – Constance nie spodobało się ironiczne rozbawienie, z jakim Lake uniósł brwi, gdy na nią spojrzał. – Miło mi znów panią widzieć.

Uścisnęła mu dłoń dość chłodno.

– Odwiedźmy miejsce przestępstwa – zaproponował Pendergast.

– Nie marnuje pan czasu.

– W wypadku dochodzenia w sprawie o charakterze kryminalnym zachodzi odwrotnie proporcjonalna zależność między jakością materiałów dowodowych a czasem rozpoczęcia badania miejsca zdarzenia.

– Racja.

Lake wprowadził ich do domu. Przeszli przez frontowy hol i salonik, skąd rozciągał się urzekający widok na ocean. Stary dom był zadbany, wywietrzony i czysty, bryza znad morza wywoływała lekkie falowanie firanek. W kuchni atrakcyjna tleniona blondynka, szczupła i wysportowana, oskrobywała i kroiła marchewkę.

– To moja współpracownica, Carole Hinterwasser – oznajmił Lake. – Przedstawiam ci agenta Pendergasta i Constance Greene. Przyjechali tu, żeby odnaleźć moją kolekcję wina.

Kobieta odwróciła się, ukazując w uśmiechu białe zęby, wytarła dłonie w ściereczkę i kolejno uścisnęła ręce gościom.

– Przepraszam, ale robię właśnie mirepoix. Tak się cieszę, że przyjechaliście! Perce jest naprawdę zdruzgotany. To wino wiele dla niego znaczyło, i nie mam na myśli tylko jego wartości w gotówce.

– Z pewnością – rzekł Pendergast.

Constance zauważyła, że srebrzyste oczy agenta strzelały na wszystkie strony.

– Tędy – powiedział Lake.

Na drugim końcu kuchni znajdowały się wąskie drzwi. Gospodarz otworzył je i przekręcił włącznik światła. Ujrzeli strome, nierówne schody prowadzące w ciemność. Z piwnicy napłynęła chłodna woń żyznej wilgotnej ziemi i kamieni.

– Ostrożnie – ostrzegł. – Te schody są strome.

Zeszli do labiryntu piwnic z kamiennymi ścianami pokrytymi saletrą i kamiennym podłożem. W jednej z wnęk znajdowały się piec i podgrzewacz wody, w innej zaś pracownia z narzędziami szlifierskimi, uszczelniaczami, workami z piaskiem, kombinezonami ochronnymi oraz sprzętem do polerowania kamieni.

Skręcili za załom korytarza i znaleźli się w największym spośród piwnicznych pomieszczeń. Jedna ze ścian była zabudowana od podłoża po sklepienie prostymi drewnianymi leżakami na wino. Do nich przylepione były odklejające się przy rogach pożółkłe karteczki z oznaczeniami, inne zaś walały się na podłodze pośród potłuczonych butelek; w powietrzu unosił się ciężki aromat wina.

Pendergast podniósł fragment stłuczonej butelki i odczytał napis na etykiecie.

– Château latour, rocznik sześćdziesiąty pierwszy. Włamywacze byli wyjątkowo nieostrożni.

– Narobili tu nielichego bałaganu, kretyni.

Pendergast ukląkł przed stojącym najbliżej niego leżakiem na wino, by mu się przyjrzeć w jasnym świetle ołówkowej latarki LED-owej.

– Proszę opowiedzieć o weekendzie, w którym doszło do kradzieży.

– Udaliśmy się z Carole do Bostonu. Często to robimy, żeby pójść do restauracji, do filharmonii albo do muzeum, żeby zażyć trochę świata. Wyjechaliśmy w piątek po południu i wróciliśmy w niedzielę wieczorem.

Promień światła przesuwał się to w jedną, to w drugą stronę.

– Kto wiedział o waszym wyjeździe?

– Praktycznie wszyscy w miasteczku, tak sądzę. Musieliśmy przejechać przez całe Exmouth, a jak miał pan okazję się przekonać, to nieduża mieścina. Wszyscy wiedzą, że często wypuszczamy się do Bostonu.

– Wspomniał pan, że złodzieje wybili szybę. Zakładam, że dom był zamknięty na klucz.

– Tak.

– Czy jest tu system alarmowy?

– Nie. Teraz, gdy patrzę na to z perspektywy czasu, wydaje mi się to niezmiernie głupie. Ale przestępczość jest tu praktycznie zerowa. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz w Exmouth doszło do kradzieży.

W dłoniach Pendergasta pojawiła się probówka i pęseta wyjęta z którejś z licznych kieszonek ukrytych w marynarce jego garnituru. Pęsetą wyłuskał coś ze stojaka na wino i umieścił w probówce.

– Jaka jest historia tego domu? – spytał.

– To jeden z najstarszych budynków na północ od Salem. Jak wspomniałem, był to dom latarnika, postawiony w roku tysiąc siedemset czwartym i w późniejszych latach rozbudowywany. Moja żona i ja kupiliśmy go i nie szczędząc czasu, poddaliśmy gruntownej renowacji. Jako rzeźbiarz mogę pracować gdziekolwiek, stwierdziliśmy, że to doprawdy sielska okolica, cicha, spokojna, z dala od uczęszczanych tras, a jednak dość blisko Bostonu. Czarujące, nieodkryte dotąd miejsce. No i miejscowy granit jest znakomity. Po drugiej stronie słonych moczarów znajduje się kamieniołom. Stąd pochodził w większości różowy granit użyty do budowy nowojorskiego Muzeum Historii Naturalnej. Cudowny materiał.

– Chciałbym, żeby kiedyś oprowadził mnie pan po swoim kamiennym ogrodzie.

– Bardzo chętnie! Zatrzymacie się w gospodzie? Umówimy się na zwiedzanie.

Podczas gdy Lake zachwalał zalety lokalnego granitu, Constance patrzyła, jak Pendergast pełza na kolanach, brudząc garnitur, i uważnie przepatruje każdy fragment podłoża piwniczki.

– A butelki haut-braquilanges? Zakładam, że są w tamtej skrzynce w kącie?

– Tak i Bogu dzięki, że nie zwrócili na nią uwagi!

Pendergast znowu się podniósł. Na jego bladej twarzy malowały się troska i niepokój. Podszedł do drewnianej skrzynki mającej odciśniętą pieczęć château. Wieko było zdjęte, podniósł je więc i zajrzał do środka. Następnie delikatnie wyjął butelkę, przytulił ją niemal tak, jakby trzymał w ramionach dziecko.

– Kto by uwierzył! – wymamrotał pod nosem.

Odłożył ją na miejsce. Przy wtórze chrzęstu tłuczonego szkła Pendergast wrócił do pustego regału na wino. Tym razem przyjrzał się uważniej jego górnej części. Pobrał jeszcze kilka próbek, omiótł promieniem latarki sklepienie i podłogę, do której przymocowano stojaki na wino. Nagle schwycił dwa drewniane uchwyty w środkowej części regałów i szarpnął z całej siły. Z głośnym trzaskiem oderwał regał, odsłaniając znajdującą się za nim ścianę z ociosanego kamienia.

– Co, u licha…? – zaczął Lake.

Pendergast zignorował go jednak i odrywał kolejne fragmenty regału na wino, aż ich oczom ukazała się cała środkowa część pokrytej zaprawą ściany. Następnie wyjął niewielki scyzoryk, wbił ostrze pomiędzy dwa kamienie i zaczął wyłuskiwać spomiędzy nich zaprawę. Ostrożnie odłożył jeden kamień na ziemi i poświecił latarką przez powstały otwór. Constance ze zdumieniem stwierdziła, że za ścianą znajduje się wnęka.

– A niech mnie kule biją – mruknął Lake i wychylił się do przodu, by się lepiej przyjrzeć.

– Proszę się cofnąć – rzucił ostro Pendergast.

Agent wyjął z kieszeni marynarki parę lateksowych rękawiczek i je nałożył. Potem zdjął marynarkę i rozścieliwszy ją na brudnej podłodze, umieścił na niej kamień. Pracując nieco szybciej, lecz z jeszcze większą troską i ostrożnością, usunął kolejny kamienny blok, a potem jeszcze jeden i wszystkie ułożył na marynarce wewnętrzną stroną do góry. Constance skrzywiła się, bo szyty na miarę angielski garnitur wydawał się nie do uratowania.

Stopniowo Pendergast odsłaniał płytką niszę. Była pusta, jeśli nie liczyć łańcuchów w głębi, wkutych w górną i dolną część ściany. Zwieszały się z nich kajdany na ręce i nogi. Constance przyglądała się im z chłodną obojętnością; dawno temu odkryła podobne przedmioty w podpiwniczonych pomieszczeniach należącej do Pendergasta rezydencji przy Riverside Drive. Jednak agent FBI był zdecydowanie bledszy niż zazwyczaj.

– Jestem zaskoczony – odezwał się Lake. – Nie miałem pojęcia…

– Ani słowa, bardzo proszę – uciszyła go Constance. – Mój opiekun, to znaczy pan Pendergast, jest bardzo zajęty.

Pendergast usuwał kolejne kamienie, aż odsłonił całą wnękę. Miała około metra osiemdziesięciu wysokości, blisko metr szerokości i głębokości. Była równie stara jak dom i bez wątpienia powstała, by uwięzić w niej człowieka. Kajdany na ręce i nogi były zardzewiałe i pozostawały zamknięte, ale nie było w nich szkieletu. Wnęka, jak zauważyła Constance, wyglądała podejrzanie czysto, bez choćby odrobiny kurzu.

Pendergast ukląkł i zaglądał do każdej, nawet najmniejszej szczeliny przy użyciu szkła powiększającego, cały czas trzymając w gotowości pęsetę i kilka probówek. Constance obserwowała go przez kolejnych dziesięć minut, aż w końcu agent – nie znalazłszy zbyt wiele – skupił uwagę na podłożu przy wejściu do niszy. Znów długo i żmudnie badał. Lake, który przyglądał się temu wszystkiemu, wyraźnie miał coraz większy problem z zachowaniem milczenia.

– Ach! – rzucił nagle Pendergast.

Podniósł się, trzymając pęsetą coś, co przypominało niewielką kość. Obejrzał ją, przykładając lupę do oka. Następnie opadł na kolana przed kamieniami, które usunął ze ściany, przyjrzał im się z uwagą przez szkło powiększające w świetle latarki ołówkowej.

A potem uniósł wzrok i spojrzał srebrzystymi oczami na Constance.

– O co chodzi? – spytała.

– Koniec wakacji.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– To coś więcej niż zwyczajna kradzież wina. Sprawa jest o wiele poważniejsza i bardziej niebezpieczna, niż mogło się wydawać. Nie możesz tu zostać. Musisz wrócić do rezydencji przy Riverside Drive.