Interludium Odda - Dean Koontz

Interludium Odda

0,0

Położony na odludnym odcinku wybrzeża Pacyfiku urokliwy hotel Harmony Corner zapewnia zmęczonym podróżnym wszystko, czego potrzebują: przytulną knajpkę, całodobową stację paliw, przyjemne domki do wynajęcia. I majestatyczny budynek główny górujący nad zatoką.

Ale kiedy obdarzony cudownymi mocami nastolatek Odd Thomas wraz z przyjaciółmi zatrzymuje się w nim, odkrywa, że w tym raju na ziemi dzieje się o wiele więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Znaleźli się bowiem w miejscu, w którym świat żywych styka się ze światem umarłych i gdzie ukryte jest coś przerażającego..

Dodaj komentarz


Brak komentarzy

  Pobierz fragment (ePub)   lub czytaj

O książce

W HARMONY CORNER SĄ DRZWI, KTÓRYCH
NIE WOLNO OTWORZYĆ

Zajazd przy autostradzie biegnącej wzdłuż kalifornijskiego wybrzeża oferuje wszystko, czego potrzebuje zmęczony podróżny – smaczną kolację, dobrą obsługę, wygodne lokum na nocleg. A liczni członkowie rodziny, do której zajazd należy, dbają o sielankową atmosferę. Tak widzi Harmony Corner większość przyjezdnych. Ale nie Odd Thomas.

Okaleczona twarz mechanika na stacji benzynowej, kelnerka z obciętym palcem, przerażona dziewczynka i coś, czego nie sposób nazwać… Tajemniczy Byt – „kontroler, mocarny władca i despotyczny marionetkarz” – przed pięcioma laty zamienił Harmony Corner w swoje małe imperium. Odd Thomas musi stoczyć z nim walkę.

DEAN KOONTZ

Jeden z najpopularniejszych współczesnych autorów amerykańskich, legitymujący się imponującą liczbą 450 milionów sprzedanych egzemplarzy książek. Karierę literacką rozpoczął w wieku 20 lat, startując w konkursie na opowiadanie zorganizowanym przez „Atlantic Monthly”. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel, jednocześnie sporo publikował, głównie science fiction i horrory. Należy do pisarzy niezwykle płodnych: jego dorobek to kilkadziesiąt powieści oraz liczne opowiadania wydane pod własnym nazwiskiem i paroma pseudonimami. Do najpopularniejszych powieści Koontza należą: Opiekunowie, Intensywność, Przepowiednia, Odd Thomas, Dobry zabójca, Prędkość, Mąż, Recenzja, Bez tchu, Co wie noc, Dom śmierci, Apokalipsa Odda. Wiele z nich zostało przeniesionych na ekran telewizyjny lub kinowy.

www.deankoontz.com

Tego autora

TRZYNASTU APOSTOŁÓW
APOKALIPSA
PRZEPOWIEDNIA
PRĘDKOŚĆ
INWAZJA
INTENSYWNOŚĆ
NIEZNAJOMI
MĄŻ
OCALONA
NIEZNISZCZALNY
DOBRY ZABÓJCA
PÓŁNOC
OSZUKAĆ STRACH
OCZY CIEMNOŚCI
ANIOŁ STRÓŻ
TWOJE SERCE NALEŻY DO MNIE
MASKA
MROCZNE POPOŁUDNIE
ZŁE MIEJSCE
SMOCZE ŁZY
RECENZJA
OPIEKUNOWIE
BEZ TCHU
DOM ŚMIERCI
CO WIE NOC
W MROKU NOCY
KĄTEM OKA
W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
KLUCZ DO PÓŁNOCY

Odd Thomas

ODD THOMAS
DAR WIDZENIA
BRACISZEK ODD
KILKA GODZIN PRZED ŚWITEM
APOKALIPSA ODDA
INTERLUDIUM ODDA

Tytuł oryginału:
ODD INTERLUDE

Copyright © Dean Koontz 2012
All rights reserved
Published by arrangement with Prava i Prevodi and Lennart Sane Agency AB

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Elżbieta Piotrowska 2015

Redakcja: Beata Kołodziejska

Zdjęcia na okładce: Johnsey/Shutterstock, David M. Schrader/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-159-1

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Wydawnictwo Albatros na Facebooku

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Spis treści

CZĘŚĆ PIERWSZA. Na południe od Moonlight Bay

1

2

3

4

5

6

7

CZĘŚĆ DRUGA. Dwie narracje

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

CZĘŚĆ TRZECIA. Osaczony

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

Przypisy

CZĘŚĆ PIERWSZA
Na południe od Moonlight Bay

Och! Oni są zbyt piękni, żeby żyć,
o wiele za piękni.

Charles Dickens, Nicholas Nickleby

1

Mówi się, że każda droga prowadzi do domu, jeżeli tylko pragniesz do niego dotrzeć. Tęsknię za domem, za miastem Pico Mundo i pustynią, na której ono rozkwita, niestety wybieram wciąż drogi, które wiodą mnie od jednego piekła do kolejnego.

Siedząc w mercedesie na przednim fotelu pasażera, obserwuję przez boczną szybę gwiazdy, sprawiają wrażenie nieruchomych, lecz w rzeczywistości są w ciągłym ruchu i nieustannie się oddalają. Wydają się wieczne, ale są tylko słońcami i pewnego dnia się wypalą.

Stormy Llewellyn była jeszcze dzieckiem, kiedy straciła matkę, Cassiopię. Ja straciłem Stormy, gdy ona i ja mieliśmy po dwadzieścia lat. Jedna z konstelacji nieba północnego nazywa się Kasjopeja. Żadnej grupy odległych słońc nie nazwano od imienia Stormy.

W nocy wysoko na niebie widzę imienniczkę Cassiopei, ale Stormy widuję tylko w swojej pamięci, gdzie pozostaje tak żywa, jak żadna z żyjących osób, które poznaję.

Gwiazdom i wszystkiemu we wszechświecie dał początek Wielki Wybuch, który nastąpił, kiedy zaczął się też czas. Jakieś miejsce istniało przed powstaniem wszechświata i będzie nadal istniało, mimo że sam wszechświat się zapadnie. W tym tajemniczym miejscu, poza czasem, czeka na mnie Stormy. Jedynie z upływem czasu czas zostanie pokonany i jedyną drogą z powrotem do mojej dziewczyny jest droga naprzód.

Tymczasem z powodu ostatnich wydarzeń znowu zostałem obwołany bohaterem i po raz kolejny wcale się nim nie czuję.

Annamaria wbija mi do głowy, że niewiele godzin temu ocaliłem ileś miast, ratując życie setek tysięcy ludzi zagrożonych terrorystycznym atakiem nuklearnym. Chociaż jest to najprawdopodobniej faktem, mam poczucie, że w przebiegu tych wydarzeń straciłem cząstkę swojej duszy.

By udaremnić spisek, musiałem zabić czterech mężczyzn i jedną młodą kobietę. Gdybym dał im jakąkolwiek szansę, oni zabiliby mnie, jednakże to, iż działałem w samoobronie, nie powoduje, że te zabójstwa mniej ciążą mi na sumieniu.

Nie urodziłem się, żeby zabijać. Jak wszyscy urodziłem się, by czerpać radość z życia. Niestety, ten zdegenerowany świat łamie większość z nas, bezlitośnie rozgniatając wszystko stalowymi gąsienicami.

Opuściwszy Magic Beach w obawie przed pościgiem, prowadziłem mercedesa, którego użyczył mi mój przyjaciel Hutch Hutchison. Po przejechaniu kilkunastu kilometrów, kiedy przygniotły mnie wspomnienia scen przemocy, zatrzymałem się na poboczu i zamieniłem miejscami z Annamarią.

Siedząc za kierownicą, Annamaria usiłuje mnie pocieszyć.

— Życie jest ciężkie, młody człowieku — mówi — ale nie zawsze tak było.

Znam ją od niespełna dwudziestu czterech godzin i im dłużej z nią przebywam, tym bardziej mnie zadziwia. Ma chyba osiemnaście lat, jest więc o cztery lata młodsza ode mnie, lecz wydaje się dużo starsza. To, co mówi, często brzmi zagadkowo, chociaż mam wrażenie, że mogłoby stać się dla mnie jasne, gdybym był mądrzejszy, niż jestem.

Zwyczajna dziewczyna, co nie znaczy nieatrakcyjna, drobna, z nieskazitelną cerą i wielkimi czarnymi oczami, jest w ciąży, na oko w siódmym miesiącu. Każda inna w jej wieku i w jej sytuacji, zupełnie sama na świecie, powinna być zestresowana, ale Annamaria jest spokojna i pewna siebie, jakby wierzyła, że wiedzie cudowne życie — i często na to wygląda.

Nie łączy nas romantyczne uczucie. Z mojej strony to niemożliwe po związku ze Stormy. Łączy nas jednak, chociaż o tym nie mówimy, coś w rodzaju miłości, platonicznej, lecz głębokiej, co jest dziwne, zważywszy, że znamy się tak krótko. Nie mam siostry, ale być może tak właśnie bym się czuł, gdybym był bratem Annamarii.

Z Magic Beach do Santa Barbara, dokąd zmierzamy, jedzie się cztery godziny prosto jak strzelił wzdłuż wybrzeża. Po niecałych dwóch godzinach jazdy, około trzech kilometrów za malowniczym miasteczkiem Moonlight Bay i Fort Wyvern — bazą wojskową zamkniętą po zakończeniu zimnej wojny — Annamaria zaskakuje mnie pytaniem.

— Czy czujesz jakieś przyciąganie, dziwaku?

Nazywam się Odd Thomas, co wyjaśniałem w poprzednich tomach tego pamiętnika i bez wątpienia będę wyjaśniał w kolejnych, ale w trakcie tej eskapady, kiedy zbaczam z głównego szlaku mojej życiowej podróży, tego nie zrobię. Przed Annamarią tylko Stormy mówiła do mnie „dziwaku”.

Jestem i czuję się zwyczajnym kucharzem od szybkich dań, choć nie pracuję w restauracji od czasu, gdy osiemnaście miesięcy temu wyjechałem z Pico Mundo. Tęsknię do skwierczącej patelni i frytownicy. To zajęcie, które pochłania cię całego. Jak praktykowanie zen.

— Czy czujesz to przyciąganie? — pyta ponownie Annamaria. — To jak siły grawitacyjne Księżyca powodujące ruch fal w oceanie.

Zwinięty na tylnym siedzeniu golden retriever Raphael zawył, jakby w odpowiedzi na pytanie Annamarii. Nasz drugi pies, biały owczarek niemiecki Boo, nie wydaje oczywiście żadnych dźwięków.

Rozparty na fotelu, z głową spoczywającą na zimnej szybie drzwi od strony pasażera, na wpół zahipnotyzowany układami gwiazd, nie czułem nic niezwykłego, póki z ust Annamarii nie padło to pytanie. Lecz po nim wyczuwam nieomylnie, że coś tej nocy wzywa mnie nie do Santa Barbara, tylko gdzie indziej.

Jestem obdarzony szóstym zmysłem, co się przejawia na kilka sposobów. Po pierwsze, widzę duchy błąkających się zmarłych, którzy nie chcą przejść na Drugą Stronę. Często oczekują ode mnie, że wymierzę sprawiedliwość ich mordercom lub pomogę im wskrzesić w sobie odwagę, żeby przejść z tego świata na tamten. Mam też od czasu do czasu prorocze sny. A od opuszczenia Pico Mundo po gwałtownej śmierci Stormy wydaje mi się, że jak magnes przyciągają mnie niebezpieczne miejsca, jakby jakaś Moc życzyła sobie, bym do nich trafiał.

Moje życie ma tajemniczy cel, którego nie rozumiem, i dzień po dniu, konfrontacja po konfrontacji dopiero w drodze dowiaduję się, dokąd mam się udać.

Na zachodzie widzę teraz czarne i złowróżbne morze, lodowaty księżyc rzuca na nie zniekształcone odbicie, które rozpływa się w wodzie, tworząc długie srebrzyste pasmo.

W świetle reflektorów przerywana biała linia na asfalcie biegnie na południe.

— Czy czujesz przyciąganie? — pyta znowu Annamaria.

Wzgórza są ciemne, ale przed nami na prawo wabią podróżnych ciepłe światła budynków, które nie wyglądają na miasteczko.

— Tam — mówię. — Tamte światła.

Wypowiadając te słowa, wiem już, że w tym miejscu czai się śmierć. Lecz nie możemy zawrócić. W takich przypadkach muszę działać. Poza tym kobieta obok mnie stała się jakby moim zapasowym sumieniem, delikatnie przypominając w momentach mojej słabości, jak mam postąpić.

Sto metrów za zachęcającą tablicą Jadło Paliwo Kwatera majaczy zjazd z autostrady. Annamaria pokonuje skręt z dużą prędkością, ale pewnie i umiejętnie. Zatrzymujemy się przed znakiem STOP.

— Też to czujesz, czy tak? — pytam.

— Nie mam takiego daru jak ty, dziwaku. Nie wyczuwam takich rzeczy. Ale wiem.

— Co wiesz?

— Wiem, co mam wiedzieć.

— Czyli co?

— Czyli to, co potrzebuję wiedzieć.

— A co to jest to coś, co potrzebujesz wiedzieć?

Uśmiecha się.

— Wiem, co jest ważne, jak to wszystko funkcjonuje i dlaczego.

Jej uśmiech sugeruje, że lubi mnie drażnić enigmatycznymi wypowiedziami, ale nie ma złośliwości w tym przekomarzaniu się ze mną.

Poza tym nie wierzę, że jest dwulicowa. Jestem przekonany, że zawsze mówi prawdę. I nie mówi jakimś kodem, jak by mogło się wydawać. Mówi głębokie prawdy, ale być może w poetyckim stylu: nie wprost, tylko operując paradoksem, symbolami, metaforami.

Spotkałem ją na molo w Magic Beach. Nic właściwie nie wiem o jej przeszłości. Nie znam nawet jej nazwiska, bo jak twierdzi, nie ma takowego. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem Annamarię, wyczułem, że ukrywa niezwykłe sekrety i że potrzebuje przyjaciela. Przyjęła ofertę przyjaźni z mojej strony i odwzajemniła się tym samym. Jednak konsekwentnie strzeże swoich sekretów.

Znak STOP stoi na skrzyżowaniu z dwupasmową drogą, równoległą do stanowej autostrady. Annamaria skręca w lewo i podjeżdża pod otwartą mimo cichych godzin przed świtem stację paliw, reklamującą się tanią benzyną i mechanikiem na zawołanie.

Zamiast zwyczajowych rzędów dwustronnych dystrybutorów, jakie stacje oferują kierowcom tirów, ta ma tylko cztery stanowiska przy dwóch wysepkach. W tym momencie żadne nie jest zajęte.

Biało otynkowany budynek z lat trzydziestych, z płaskim dachem, ozdobiony elementami w stylu art déco, z fryzem widocznym spod gzymsu w świetle lamp. Fryz w kolorach żółtym, szarym i ciemnoniebieskim przedstawia stylizowane samochody i rosyjskie charty w biegu.

Obiekt jest uroczy, małe architektoniczne cacko z okresu, kiedy nawet skromne budynki były często niebanalnie projektowane i zdobione. Jest w nienagannym stanie, a ciepłe światło w szybkach francuskich okien bez wątpienia zachęca przeciętnego podróżnego, ale mnie nic z tych rzeczy nie omami.

Intuicja czasami podszeptuje mi to i owo, lecz rzadko odzywa się głośno. Tym razem alarmuje mnie odpowiednikiem krzyku, ostrzegając, że chociaż to miejsce cieszy oko, to pod zewnętrzną powłoką kryje się coś przerażającego.

Na tylnym siedzeniu znowu zawył Raphael.

— Nie podoba mi się to miejsce — mówię.

Nie robi to wrażenia na Annamarii.

— Gdyby ci się podobało, młody człowieku, nie znaleźlibyśmy się tutaj, nie byłoby powodu.

Przy budynku stacji stoi pojazd pomocy drogowej. Jedne z dwojga drzwi garażowych są podniesione i mimo nocnej godziny jakiś mechanik reperuje jaguara. Obserwuje go, popijając kawę z papierowego kubka, elegancko ubrany mężczyzna z burzą srebrnych włosów — prawdopodobnie właściciel jaguara ściągniętego tu z pobocza autostrady. Żaden z mężczyzn nie zaszczyca nas spojrzeniem, gdy wolno suniemy obok.

Dalej, z boku stacji, parkują trzy wielkie tiry różnych marek — Mack, Cascadia i Peterbilt. Te starannie wypolerowane olbrzymy należą prawdopodobnie do prywatnych przedsiębiorców, ponieważ mają wzory na lakierze, liczne dodatkowe chromowane elementy, podwójne nadkola i inne ekstradetale.

Za tirami wyłania się długi niski budynek restauracji, w podobnym stylu co stacja paliw. Knajpka reklamuje się umieszczonym na dachu czerwono-niebieskim neonem: Harmony Corner/24 godziny na dobę. Stoją przed nią dwa pick-upy i dwa SUV-y, a kiedy Annamaria parkuje obok, reflektory mercedesa oświetlają napis informujący, że o wynajem domków należy pytać wewnątrz.

Trzeci i ostatni element tego biznesu to dziesięć domków na tyłach restauracji. Ustawione są w półkole pod osłoną dorodnych nowozelandzkich drzewek świątecznych i wdzięcznych akacji — na to wszystko pada łagodne, nieco magiczne światło lamp. Cały obiekt wygląda na kompleks motelowy z wczesnego okresu turystyki samochodowej, gdzie Humphrey Bogart być może ukrył się z Lauren Bacall, co skończyło się strzelaniną z Edwardem G. Robinsonem.

— Będą mieli wolne dwa domki — przepowiada Annamaria, wyłączając silnik. Otwieram drzwi. — Nie — powstrzymuje mnie. — Zostań w aucie. Nie jesteśmy daleko od Magic Beach, a być może wystawiono za tobą list gończy.

Udaremniwszy, niewiele godzin temu, dostarczenie grupom terrorystycznym czterech bomb termojądrowych, zadzwoniłem od razu do biura FBI w Santa Cruz z informacją, że detonatory do tych czterech bomb znajdą w Magic Beach w pojemniku Armii Zbawienia z używaną odzieżą. Oni wiedzą, że nie jestem jednym ze spiskowców, ale tak czy owak, chcą ze mną rozmawiać. Dla FBI to niczym bal maturalny i nie wyobrażają sobie, że mógłbym wymknąć się z zabawy z kimś innym niż z nimi.

— Nie znają mojego nazwiska — zapewniam Annamarię. — I nie mają mojego zdjęcia.

— Mogą mieć portret pamięciowy. Zanim się tutaj ludziom pokażesz, warto się dowiedzieć, ile miejsca poświęcono temu w wiadomościach.

Wyjmuję portfel z tylnej kieszeni spodni.

— Mam trochę pieniędzy.

— Też mam. — Annamaria odpycha moją rękę z portfelem. — Wystarczy mi.

Wciskam się w fotel w ciemnym samochodzie, a Annamaria rusza do restauracji.

Ma sportowe buty, szare spodnie i workowaty sweter, który nie maskuje jednak jej ciąży. Rękawy są za długie, sięgają niemal po czubki palców. Wygląda jak bezdomne dziecko.

Ludzie reagują na nią życzliwie, w każdym natychmiast wzbudza zaufanie. Mało prawdopodobne, żeby ktoś ją odprawił tylko dlatego, że nie ma karty kredytowej ani dowodu tożsamości.

W Magic Beach zajmowała apartament nad garażem, nie płacąc za wynajem. Mówi, że chociaż nigdy o nic nie prosi, ludzie sami z siebie oferują jej, czego potrzebuje. Przekonywałem się nieraz, że to prawda.

Twierdzi, że są też tacy, którzy chcą ją zabić, ale sprawia wrażenie, że się ich nie boi, kimkolwiek oni są. Muszę jeszcze zobaczyć jakiś dowód na to, że ona w ogóle czegokolwiek się boi.

Zapytała mnie wcześniej, czy umarłbym dla niej. Bez wahania odpowiedziałem, że tak — z pełnym przekonaniem.

Nie rozumiem ani swoich reakcji na nią, ani źródła jej siły. Jest kimś innym, niż się wydaje. Wmawia mi, że już wiem, kim jest, i że wystarczy, żebym zaakceptował tę wiedzy, którą posiadłem.

Dziwne. A może i nie.

Już dawno temu dotarło do mnie, że mój szósty zmysł nie jest ewenementem i że świat to miejsce przepełnione niezliczonymi osobliwościami. Większość ludzi pozostaje ślepa na prawdziwą naturę egzystencji, ponieważ boją się wiedzieć, że świat jest pełen tajemnic i znaczeń. Nieporównanie łatwiej jest żyć w świecie znanym tylko z wierzchniej warstwy, nic nieznaczącej i niczego od nas niewymagającej.

Ponieważ ja kocham nasz cudny świat, jestem z natury optymistyczny i pogodny. Mój przyjaciel i mentor Ozzie Boone mówi, że pogoda ducha to jedna z moich lepszych cech. Lecz przypomina mi czasami o pływającym na powierzchni gównie, jakby chciał mnie ostrzec, że nadmiar pogody ducha może prowadzić do beztroski.

Niestety, w moje najgorsze dni, które zdarzają się rzadko, lecz ten jest jednym z takich, potrafię poczuć się aż tak zdołowany, że wydaje mi się, iż jestem na dnie i tam pozostanę. Nawet mi się nie chce szukać drogi w górę. Podejrzewam, że poddawanie się smutkowi to grzech, ale mój obecny smutek nie oznacza czarnej depresji, przypomina raczej długi ponury zmierzch.

Wraca Annamaria, siada za kierownicą i wręcza mi jeden z dwóch kluczy.

— To sympatyczne miejsce, lśniące czystością i pachnące dobrym jedzeniem. Nazywa się Harmony Corner, ponieważ cały obiekt stanowi własność jednej rodziny, o nazwisku Harmony, i przez nią jest obsługiwany, a to liczny klan, sądząc z tego, co powiedziała mi Holly Harmony. Jest jedyną kelnerką na tej zmianie.

Annamaria włącza silnik mercedesa i jedzie w stronę motelowych domków, co rusz popatrując na mnie.

Parkuje między dwoma domkami, wyłącza silnik i światła.

— Melancholia bywa kusząca, kiedy towarzyszy jej rozczulanie się nad sobą — mówi.

— Nie rozczulam się nad sobą — zapewniam.

— Więc jak byś to nazwał? Ubolewaniem nad własnym losem?

Postanawiam nie odpowiadać.

— Litość dla samego siebie? Współczucie wobec samego siebie? Składasz sobie samemu kondolencje?

— Nie sądziłem, że w twojej naturze leży naigrawanie się z facetów.

— Oj, młody człowieku, ja się z ciebie nie naigrawam.

— Więc jak byś to nazwała?

— To tylko życzliwa ironia.

Światło lamp ogrodowych przesączające się przez poruszane łagodnym wietrzykiem liście drzew przebija złotym blaskiem przez przednią szybę i miga na twarzy Annamarii, z pewnością na mojej również, jakby filmowano nas, gdy jesteśmy atakowani przez jakiś skrzydlaty rój.

— Zabiłem dziś w nocy pięcioro ludzi — przypominam jej.

— Czy byłoby lepiej, gdyby ci się nie udało pokonać zła, nikogo nie zabijając?

Nic nie mówię.

Ona pyta dalej.

— Doszłoby do masowego morderstwa… chyba nie sądzisz, że oni poddaliby się bez walki na twoją stanowczą prośbę?

— Oczywiście, że nie.

— Czy byliby skłonni dyskutować z tobą nad tym, czy zbrodnie, jakich chcą dokonać, mają moralne uzasadnienie?

— Ironię rozumiem, ale nie odbieram jej jako życzliwej.

Annamaria nie ma litości.

— Być może zechcieliby wystąpić z tobą w programie sędzi Judy i pozwolić jej, by zdecydowała, czy mieli moralne prawo zrzucić bomby nuklearne na cztery miasta, czy nie.

— Nie. Za bardzo by się bali sędzi Judy. Ja też się jej boję.

— Zrobiłeś dokładnie to, co mogłeś i powinieneś zrobić, młody człowieku.

— No dobrze. Ale dlaczego muszę trafić z Magic Beach do Harmony Corner jeszcze tej samej nocy? Za dużo śmierci. Niezależnie od tego, jak bardzo źli byli tamci ludzie i jak bardzo zły może być ktoś tutaj… Nie jestem maszyną do zabijania.

Wyciąga do mnie rękę, chwytam ją. Chociaż nie potrafię wytłumaczyć dlaczego, sam ten dotyk podnosi mnie na duchu.