Autoportret człowieka - Antoni Kępiński

Autoportret człowieka

0,0

Wznowienie przygotowanego przez Zdzisława Ryna wyboru myśli, sentencji, aforyzmów, wypisów z dzieł Antoniego Kępińskiego, zmarłego przed ćwierćwieczem znanego psychiatry i psychoterapeuty, autora . Lęku i Schizofrenii.

Ten zbiór układa się w przejmującą, pełną mądrości opowieść o kondycji człowieka współczesnego, postrzeganiu przez niego świata, lękach i reakcjach na cywilizacyjne zagrożenia.

Dodaj komentarz


Brak komentarzy

  Pobierz fragment (ePub)   lub czytaj
Autoportret człowieka
Spis treści
Karta redakcyjna
 
Ślad trwalszy od człowieka Antoni Kępiński – mistrz słowa uzdrawiającego
Antoni Kępiński (1918–1972)
 
prawa natury
człowiek
rytm życia
metabolizm
cel
czas
decyzja
postawy
od dzieciństwa do starości
rodzina
praca
twórczość
zabawa
przestrzeń życiowa
środowisko społeczne
wolność
wiara, nadzieja i miłość
normy etyczne
religia
cywilizacja
władza
ciało i dusza
psychika
uczucia
płeć i seks
sny i marzenia
ból i głód
agresja i autoagresja
samotność
lęk
norma i patologia
chory i choroba
typy osobowości
nerwica
melancholia
samobójstwo
urojenia
schizofrenia
alkohol
obozy zagłady
poznanie chorego
lekarz i chory
psychiatra i jego pacjent
psychiatria
psychoterapia
medycyna – nauka czy sztuka
śmierć i transcendencja
 
Wykaz skrótów
Antoni Kępiński – bibliografia
Przypisy
 
© Copyright by Wisława Kłodzińska-Batruch
© Copyright for introduction and selection by Zdzisław Jan Ryn
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003
 
Opieka redakcyjna: LUCYNA KOWALIK
Redaktor: ANNA RUDNICKA
Korekta: LIDIA TIMOFIEJCZYK
Projekt okładki, stron tytułowych: WITOLD SIEMASZKIEWICZ
 
 
ISBN 978-83-08-05187-0
 
Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
 
Konwersja: eLitera s.c.

wolność

Dążenie do wolności jest wielką siłą człowieka.

(Ppatie, 90)

Pawłow dzięki swej genialnej zdolności do obserwacji słusznie zaliczał odruch wolności do odruchów bezwarunkowych.

(L, 261)

Tylko układ nerwowy, wyposażony w duży potencjał tworzenia struktur czynnościowych, może pozwolić sobie na luksus oderwania się od konkretnych potrzeb ustroju, na przyjęcie postawy abstrakcyjnej. Ta właśnie możliwość oderwania się jest, jak się zdaje, istotą wolności.

(Ppatie, 25)

Potrzeba wolności jest znacznie silniejszym imperatywem u człowieka niż u zwierząt.

(L, 261)

Nie wiemy, jak daleko sięga wolność ludzka, w jakim stopniu człowiek może wyzwolić się z niewoli swego biologicznego dziedzictwa i wcześnie nabytych stereotypów decyzji.

(Ppatie, 24)

Każdy człowiek, a prawdopodobnie też i każde zwierzę, ma szacunek dla własnej wolności i indywidualności.

(RŻ, 314)

Człowiek skrępowany przeżywa silniej zagrożenie niż ten, który ma swobodę działania.

(PN, 101)

Od zarania dziejów mianowicie człowiek, jakby podświadomie wyczuwając nieograniczoność własnych możliwości, stale nakładał wędzidła otoczeniu i sobie. Jakby bojąc się własnej i cudzej wolności, zamyka on siebie i innych ludzi, a także zwierzęta, w różnego rodzaju klatkach, więzieniach, obozach, ogranicza swobodę normami tabu. Sam siebie zamyka w kręgu „wolno” i „nie wolno”.

(M, 191)

Zwierzęta chowane w niewoli, pozbawione swobody decyzji, zapadają na nerwice. Pierwszy Pawłow zwrócił uwagę na ten typ nerwic.

(L, 263)

U dzikich zwierząt pozbawienie wolności może skończyć się ich śmiercią.

(L, 263)

Pies na uwięzi jest złym psem, niewolnik jest zawsze groźny.

(RŻ, 195)

Wybuch psychozy jest jakby zrywem do wolności.

(S, 212)

Patologicznym przykładem dążenia do wolności i jej skutków jest schizofrenia.

(L, 262)

Na psychozę schizofreniczną można patrzeć jak na wybuch wolności: chory zrywa pęta dotychczasowych norm i sposobów zachowania się, które mu nieraz doskwierały, otwiera się przed nim nowy świat, czasem czuje się w nim władcą, częściej jednak jest przez ten świat, który wydobył się z jego własnego wnętrza, pokonany i owładnięty.

(S, 281)

Psychotyk walczy o swą wolność wewnętrzną i zewnętrzną, gdyż obie są zagrożone, szpital jest więc dla niego symbolem klęski. Szpital jest dla niego synonimem zakładu dla ludzi wykreślonych ze społeczeństwa, jest symbolem śmierci społecznej.

(Poz., 136)

Człowiek – poza ograniczeniem biologicznym (nakazy i zakazy natury) – ma ograniczenia wynikające z dziedzictwa kulturalnego. Powstaje więc pytanie, czy absolutna wolność ludzka nie jest po prostu fikcją.

(M, 192)

Absolutna wolność człowieka skończyłaby się chaosem.

(L, 262)

 

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki